1Եւ լուաւ Յակոբ զբանս որդւոցն Լաբանու զի ասէին եթէ. Առ Յակոբ զամենայն ինչս հօր մերոյ, եւ ի հօր մերոյ ընչից արար իւր զայն ամենայն փառս։ 2Եւ ետես Յակոբ զերեսս Լաբանու, եւ ահա ոչ էին ընդ նմա որպէս յերէկն եւ յեռանդ։ 3Եւ ասէ Տէր Աստուած ցՅակոբ. Դարձիր յերկիր հօր քո եւ յազգ քո, եւ եղէց ընդ քեզ։

4Եւ յղեաց Յակոբ եւ կոչեաց զՌաքէլ եւ զԼիա ի դաշտ անդր ուր խաշինքն էին, 5եւ ասէ ցնոսա. Տեսանեմ ես զերեսս հօր ձերոյ, զի ոչ են ընդ իս որպէս յերէկն եւ յեռանդ. եւ Աստուած հօր իմոյ էր ընդ իս։ 6Եւ դուք ինքնին գիտէք զի յամենայն զօրութենէ իմմէ ծառայեցի հօր ձերում։ 7Եւ հայր ձեր ընդհարաւ ընդ իս, եւ փոխեաց զվարձս իմ զտասն բծացդ՝՝, եւ ոչ ետ նմա Աստուած առնել ինձ չար։ 8Եթէ ասիցէ, Նկարէնքդ՝՝ եղիցին քո վարձք, ամենայն խաշինքս նկարէնս ծնանին՝՝. եւ եթէ ասիցէ թէ Սպիտակքդ՝՝ եղիցին քո վարձք, ամենայն խաշինքս սպիտակս ծնանին՝՝։ 9Եւ եհան Աստուած զամենայն խաշինս՝՝ հօր ձերոյ եւ ետ ինձ։ 10Եւ լինէր յորժամ զկծէին խաշինքն, տեսանէի աչօք իմովք յերազի, եւ ահա քաղք եւ խոյք ելանէին ի վերայ մաքեաց եւ այծից, պիսակք եւ խայտախարիւք եւ գորշախայտք։ 11Եւ ասէ ցիս հրեշտակ Աստուծոյ ի տեսլեան. Յակոբ։ Եւ ես ասեմ. Զի՞ է։ 12Եւ ասէ. Հայեաց աչօք քովք, եւ տես զքաղսն եւ զխոյս որ ելանեն ի մաքիսն եւ յայծս. զիա՛րդ պիսակք եւ գորշախայտք եւ խայտախարիւք են. քանզի տեսի որչափ ինչ առնէր ընդ քեզ Լաբան։ 13Ես եմ Աստուած որ երեւեցայ քեզ ի տեղւոջն Աստուծոյ՝՝. ուր օծեր ինձ զարձանն, եւ եդիր ուխտս. եւ արդ արի ել յերկրէս յայսմանէ, եւ երթ յերկիր ծննդեան քո, եւ եղէց ընդ քեզ։

14Պատասխանի ետուն Ռաքէլ եւ Լիա եւ ասեն ցնա. Միթէ գո՞յ եւս մեր այսուհետեւ բաժին եւ ժառանգութիւն ի տան հօր մերոյ։ 15Ո՞չ ապաքէն իբրեւ զօտարոտիս համարեալ եմք նմա. զի վաճառեաց զմեզ եւ եկեր ուտելով զարծաթ մեր։ 16Ամենայն մեծութիւն եւ փառք՝՝ զոր եհան Աստուած ի հօրէ մերմէ, մեզ եղիցի՝՝ եւ որդւոց մերոց. արդ զոր ինչ ասաց քեզ Աստուած՝ արա։

17Յարեաւ Յակոբ, առ զկանայս իւր եւ զմանկունս իւր, եւ եհան զնոսա յուղտս։ 18Եւ խաղացոյց զամենայն ինչս իւր եւ զամենայն ստացուածս իւր զոր արար ի Միջագետս Ասորւոց, երթալ առ Իսահակ հայր իւր յերկիրն Քանանացւոց։ 19Եւ Լաբան երթեալ էր ի կտուրս խաշանց իւրոց. եւ գողացաւ Ռաքէլ զկուռս հօր իւրոյ։ 20Եւ գողացաւ Յակոբ զսիրտ Լաբանու աներոյ իւրոյ՝՝ չպատմել նմա թէ գնայցէ։ 21Եւ գնաց ինքն եւ ամենայն որ ինչ իւր էր, եւ յարուցեալ անց ընդ Գետ եւ դիմեաց ի լեառն Գաղաադու։

22Ազդ եղեւ Լաբանու Ասորւոյ յաւուրն երրորդի, եթէ գնաց Յակոբ։ 23Եւ առեալ զեղբարս իւր ընդ իւր, պնդեցաւ զկնի նորա ճանապարհ զեւթն աւուր, եւ եհաս նմա ի լերինն Գաղաադու։ 24Եւ եկն Աստուած առ Լաբան Ասորի ի տեսլեան գիշերոյ եւ ասէ ցնա. Զգոյշ լեր անձին քում, գուցէ խօսիցիս ընդ Յակոբայ անզգամութեամբ։ 25Եւ եհաս Լաբան Յակոբայ. եւ Յակոբ եհար զխորան իւր ի լերինն. եւ Լաբան կացոյց զեղբարս իւր ի լերինն Գաղաադու։

26Եւ ասէ Լաբան ցՅակոբ. Ընդէ՞ր արարեր զայդ, ընդէ՞ր գաղտագնաց եղեր յինէն, եւ գողացար զիս՝՝, եւ վարեցեր զդստերս իմ իբրեւ զգերեալս սրոյ։ 27Եւ եթէ ազդ արարեալ էր ինձ,՝՝ առաքէի զքեզ ուրախութեամբ եւ արուեստականօք թմբկաց եւ քնարաց։ 28Եւ չէի՞ արդեւք արժանի՝՝ համբուրել զորդեակս իմ եւ զդստերս իմ. եւ արդ անմտութեամբ արարեր։ 29Եւ այժմ ձեռնհաս էի առնել քեզ չար, բայց Աստուած հօր քո երէկ ասաց ցիս, ասէ. Զգոյշ լեր գուցէ խօսիցիս ընդ Յակոբայ անզգամութեամբ։ 30Եւ արդ գնացեալ երթաս, զի ցանկանալով ցանկացեալ ես երթալ ի տուն հօր քո. եւ ընդէ՞ր գողացար զաստուածսն իմ։ 31Պատասխանի ետ Յակոբ եւ ասէ ցԼաբան. Քանզի երկեայ. ասացի թէ գուցէ հանիցես զդստերս քո յինէն, եւ զամենայն ինչ զիմ։ 32Եւ ասէ Յակոբ.՝՝ Առ որում գտցես զաստուածսն քո, մի՛ կեցցէ առաջի՝՝ եղբարցս մերոց. եւ արդ ծանիր ինչ ի քոց ընչից առ իս, եւ առցես։ Եւ ոչ ծանեաւ առ նմա եւ ոչ ինչ. եւ ոչ՝՝ գիտէր Յակոբ թէ Ռաքելայ կնոջ իւրոյ՝՝ գողացեալ էր զնոսա։ 33Եւ մտեալ Լաբան յուզէր ի տան Յակոբայ, եւ ի տան Լիայ, եւ ի տան երկոցուն հարճիցն, եւ ոչ գտանէր. եւ ելեալ ի տանէ անտի Լիայ՝ եմուտ ի տուն Ռաքելի։ 34Իսկ Ռաքելի առեալ զկուռսն եդ ընդ ուղտու պատատաւ, եւ նստաւ ի վերայ նոցա. եւ յուզեաց Լաբան զամենայն տաղաւարն եւ ոչ եգիտ։ 35Եւ նա ասէ ցհայր իւր. Մի՛ ինչ ծանր թուեսցի քեզ, տէր. ոչ կարեմ յոտն յառնել առաջի քո, քանզի ի կանանց օրէնս եմ։ Եւ յուզեաց Լաբան զամենայն զտունն՝՝ եւ ոչ եգիտ զկուռսն։

36Բարկացաւ Յակոբ եւ կագէր ընդ Լաբանու. պատասխանի ետ Յակոբ եւ ասէ ցԼաբան. Զի՞նչ վնաս է իմ, կամ զի՞նչ յանցանք են իմ, զի պնդեցար զհետ իմ։ 37Եւ յուզեցեր զամենայն զինչս իմ, զի՞նչ գտեր յամենայն ընչից քոց ի տան իմում՝՝, դիր առաջի եղբարցս իմոց եւ եղբարց քոց, եւ յանդիմանեսցեն ի մէջ մեր երկոցունց։ 38Այս քսան ամ է զի էի ընդ քեզ. ոչխարք քո եւ այծիք ոչ ստերջացան, եւ զխոյս մաքեաց քոց ոչ կերայ։ 39Զգազանաբեկն ոչ բերի առ քեզ, այլ ես յանձնէ տուժէի. զգողունի տուընջեան եւ զգողունի գիշերոյ։ 40Զցերեկ այրեալ լինէի ի տօթոյ, եւ զցայգ ի ցրտոյ. հատեալ էր քուն յաչաց իմոց։ 41Այս քսան ամ է ի տան քում էի. զչորեքտասան ամ փոխանակ դստերաց քոց վաստակեցի, եւ զվեց ամ ի խաշինս քո, եւ խաբեցեր զիս ի վարձս տասն բծացս՝՝։ 42Եթէ ոչ Աստուած հօր իմոյ, Աստուած Աբրահամու եւ Երկեւղն Իսահակայ էր ընդ իս, այժմ թերեւս ունայն իսկ արձակէիր զիս. այլ զտառապանս իմ եւ զվաստակս ձեռաց իմոց ետես Աստուած, եւ յանդիմանեաց զքեզ երէկ։

43Պատասխանի ետ Լաբան եւ ասէ ցՅակոբ. Դստերքդ՝ դստերք իմ են, եւ ուստերքդ՝ ուստերք իմ են, եւ խաշինքդ՝ խաշինք իմ են. եւ ամենայն ինչ զոր դու տեսանես՝ իմ է եւ դստերացդ իմոց. եւ արդ զի՞նչ արարից դոցա այսօր, կամ որդւոց դոցա զոր ես ծնայ՝՝։ 44Բայց արդ եկ ուխտ դիցուք ես եւ դու, եւ եղիցի ի վկայութիւն ընդ իս եւ ընդ քեզ։ Եւ ասէ ցնա. Ահա ոչ ոք է ի միջի մերում, բայց Աստուած վկայ ընդ իս եւ ընդ քեզ։՝՝ 45Եւ առեալ Յակոբայ վէմ՝ կանգնեաց արձան։ 46Եւ ասէ ցեղբարսն իւր. Կուտեցէք քարինս։ Եւ կուտեցին քարինս եւ արարին բլուր, եւ կերան եւ արբին անդ ի վերայ բլրոյն։ 47Եւ կոչեաց զնա Լաբան Կարկառ վկայութեան՝՝. եւ Յակոբ կոչեաց զնա Կարկառ վկայ՝՝։ 48Եւ ասէ ցնա Լաբան. Բլուրս այս վկայ է ընդ իս եւ ընդ քեզ այսօր։ Եւ կոչեաց զնա Լաբան Բլուր վկայութեան, եւ Յակոբ կոչեաց զնա Բլուր վկայ. եւ ասէ Լաբան ցՅակոբ. Ահա բլուրս այս եւ արձանս այս՝ զոր կանգնեցի ընդ իս եւ ընդ քեզ, վկայ է բլուրս այս, վկայ է արձանս այս.՝՝ վասն այնորիկ կոչեցաւ անուն բլրոյն Վկայութիւն, 49եւ Տեսիլն զորմէ՝՝ ասաց՝ թէ տեսցէ Աստուած ընդ իս եւ ընդ քեզ, զի մեկնիմք ընկեր յընկերէ։ 50Եթէ վշտացուսցես զդստերս իմ, եթէ առցես կանայս առ դստերօք իմովք, զգոյշ լեր՝ զի ոչ ոք է ընդ մեզ որ տեսանէ. Աստուած լիցի վկայ ընդ իս եւ ընդ քեզ։ 51Եւ ասէ Լաբան ցՅակոբ. Ահա կարկառս այս եւ ահա արձանս զոր հաստատեցաք ընդ իս եւ ընդ քեզ. 52եղիցի վկայ կարկառս, եւ վկայ արձանս, զի ոչ ես անցից ըստ կարկառս, եւ մի՛ դու անցանիցես ըստ բլուրս եւ ըստ արձանս ըստ այս՝ չարութեամբ։ 53Աստուած Աբրահամու եւ Աստուած Նաքովրայ եղիցի դատաւոր ի միջի մերում, Աստուած հարցն նոցա։ Եւ երդուաւ Յակոբ յԵրկեւղ հօր իւրոյ Իսահակայ։ 54Եւ եզեն Յակոբ զենլիս ի լերինն, եւ կոչեաց զեղբարս իւր ուտել հաց. կերան եւ արբին, եւ ագան ի լերին անդ։ 55Եւ յարուցեալ Լաբան ի վաղիւ անդր համբուրեաց զորդիս իւր եւ զդստերս իւր եւ օրհնեաց զնոսա, եւ գնաց՝ դարձ արարեալ Լաբանայ ի տեղի իւր։