1Իպահու իմում կացից, եւ ելից ի վերայ վիմի. եւ դիտեցից տեսանել զի՛նչ խօսիցի ընդ իս, եւ զինչ տացէ պատասխանի յանդիմանութեան իմում։

2Պատասխանի ետ ինձ Տէր եւ ասէ. Գրեա զտեսիլդ զայդ յայտնապէս ի տախտակս, զի որ ընթեռնուն՝ համարձակ ընթեռնուցու։ 3Զի տակաւին տեսիլդ ի ժամանակս է, եւ ծագեսցէ ի սպառ, եւ ոչ յունայնութեան. բայց՝՝ եթէ անագանեսցէ, համբեր նմա. զի որ գալոցն է եկեսցէ եւ ոչ անագանեսցէ. 4եւ եթէ երկմտեսցէ ոք, ոչ հաճեսցի ընդ նա անձն իմ. զի արդարն ի հաւատոց կեցցէ։ 5Այլ կարծօղն եւ արհամարհօղն՝ այր ամբարտաւան է՝ եւ ոչ ինչ վճարեսցէ՝՝. որ ընդարձակեաց իբրեւ զդժոխս զանձն իւր, եւ անյագ եղեւ իբրեւ զմահ. եւ ժողովեսցէ առ ինքն զամենայն հեթանոսս, եւ զազգս ամենայն յինքն ամփոփեսցէ։ 6Ո՞չ ապաքէն զայս ամենայն առակ զնմանէ առակեսցեն, եւ զնա արկցեն յերգ եւ ասասցեն. Վա՜յ որ յաճախէ անձին իւրում որ ոչ իւր իցէ, մինչեւ ցե՞րբ, ծանրացուցանէ զանուր իւր ծանրութեամբ։ 7Զի՝՝ յանկարծակի յարիցեն կերիչք նորա, եւ զարթիցեն դաւաճանք նորա. եւ եղիցես նոցա յափշտակութիւն։ 8Զի դու կողոպտեցեր զազգս բազումս, եւ զքեզ կողոպտեսցեն ամենայն մնացորդք ժողովրդոց՝ վասն արեանց մարդկան, եւ ամպարշտութեան երկրի եւ քաղաքի եւ ամենայն բնակչաց նորա։

9Վա՜յ որ ագահէ զագահութիւն չար տան իւրոյ, դնել ի բարձունս զբոյն իւր, կորզել ի ձեռաց չարաց՝՝։ 10Խորհեցար զամօթ տան քո, սպառեցեր զազգս բազումս, եւ յանցեաւ անձն քո։ 11Զի քար ի հիմանէ աղաղակեսցէ, եւ որդն ի փայտէ գոչեսցէ զայդ՝՝։

12Վա՜յ որ շինէ զքաղաք արեամբ, եւ պատրաստէ զքաղաք անիրաւութեամբ։ 13Ո՞չ այս ամենայն ի Տեառնէ ամենակալէ է. եւ պակասեցին ժողովուրդք բազումք ի հրոյ, եւ ազգք բազումք նուազեցան՝՝։ 14Զի լցցի երկիր գիտութեամբ փառաց Տեառն իբրեւ զջուրս բազումս որ ծածկեն զծովս։

15Վա՜յ որ արբուցանէ ընկերի իւրում հրապոյրս պղտորս, եւ արբուցանէ, զի հայեսցի յայրս նոցա։ 16Զյագուրդ անարգանաց ի փառաց՝ արբ եւ դու, շարժեաց եւ դողա. պաշարեաց զքեզ բաժակ աջոյ Տեառն, եւ ժողովեցաւ՝՝ անարգութիւն ի վերայ փառաց քոց։ 17Զի ամպարշտութիւն Լիբանանու ծածկեսցէ զքեզ եւ թշուառութիւն գազանաց զարհուրեցուսցէ զքեզ՝ վասն արեանց մարդկան եւ ամպարշտութեան երկրի եւ քաղաքի եւ ամենայն բնակչաց նորա։

18Զի՞նչ օգուտ է դրօշեալ՝ զի դրօշեցին զնա, ստեղծին զնա ձուլածոյ, երեւոյթ սուտ՝՝. զի յուսացաւ որ ստեղծն ի ստեղծուածն իւր առնել իւր կուռս անօգուտս։ 19Վա՜յ որ ասէ ցփայտ. Սթափեաց, եւ զարթիր եւ ցքարն թէ՝ Բարձրացիր, եւ նա է երեւոյթ առ աչօք. եւ՝՝ նա է կռած արծաթոյ եւ ոսկւոյ, եւ ամենեւին շունչ ոչ գոյ ի նոսա։ 20Այլ Տէր ի տաճարի սրբութեան իւրոյ, եւ երկիցէ՝՝ յերեսաց նորա ամենայն երկիր։