1Զի՞նչ են հաւատք, եթէ ոչ յուսացելոց իրաց հաստատութիւն, եւ յանդիմանութիւն որոց ոչն երեւին։ 2Զի նովաւ վկայեցան առաջինքն։

3Հաւատովք իմանամք հաստատեալ զյաւիտեանսն բանիւ Աստուծոյ, յաներեւութից զերեւելիսս եղեալ։

4Հաւատովք լաւ պատարագս Հաբէլ քան զԿայէն մատուցանէր Աստուծոյ, որով վկայեցաւ իսկ արդար լինել. զի ի վերայ պատարագացն եղեւ վկայութիւն նմա յԱստուծոյ. զի թէպէտ եւ մեռաւ ի նմին, սակայն տակաւին խօսի։

5Հաւատովք Ենովք փոխեցաւ, զի մի՛ զմահ ճաշակեսցէ. եւ ոչ ուրեք գտանէր, քանզի փոխեաց զնա Աստուած. եւ յառաջ քան զփոխելն նորա վկայեցաւ հաճոյ լինել Աստուծոյ։ 6Բայց առանց հաւատոց անհնար է հաճոյ լինել. այլ հաւատալ արժան է այնմ որ մերձենայ առ Աստուած՝ թէ է Աստուած. եւ որ խնդրենն զնա՝ լինի պարգեւատու։

7Հաւատովք առեալ հրաման Նոյի վասն չեւ եւս երեւելեացն, զահի հարեալ կազմէր զտապանն ի փրկութիւն տան իւրոյ, որով դատեցաւ զաշխարհ, եւ հաւատոցն արդարութեան եղեւ ժառանգաւոր։

8Հաւատովք որ Աբրահամն կոչեցաւ՝՝ ունկնդիր եղեւ ելանել ի տեղին զոր առնլոց էր ի ժառանգութիւն. ել գնաց, եւ ոչ գիտէր յո՛վ երթիցէ։

9Հաւատովք պանդխտեցաւ յերկրին աւետեաց իբրեւ յօտարութեան, խորանօք բնակեաց Իսահակաւ եւ Յակովբաւ հանդերձ, ժառանգակցօք նոցին աւետեաց։ 10Քանզի ակն ունէր հիմամբք հաստատելոյ քաղաքին, որոյ ճարտարապետ եւ արարիչ Աստուած է։

11Հաւատովք եւ ինքն Սառա որ ամուլն էր՝՝, զօրութիւն առնլոյ զսերմն որդեծնութեան՝ ընդունէր, եւ ի տարաժամ հասակի ծնանէր. քանզի հաւատարիմ համարեցաւ զայն որ խոստացաւն։ 12Վասն որոյ եւ ի միոջէն ծնանէին, եւ այն՝ յանցեալ ժամանակի՝՝, իբրեւ զաստեղս երկնից բազմութեամբ, եւ իբրեւ զաւազ առ ափն ծովու առանց թուոյ։

13Ըստ հաւատոց մեռան ամենեքին սոքա, եւ չեւ եւս ընկալեալ զաւետիսն. այլ ի հեռուստ տեսին զնոսա եւ ցնծացան, եւ խոստովան եղեն եթէ օտարք եւ պանդուխտք են յերկրի։ 14Զի որք զայնպիսիսն խօսին՝ յայտ առնեն եթէ գաւառ իմն խնդրեն։ 15Զի եթէ զայն յիշէին ուստի ելինն՝ գոյր ժամանակ դառնալոյ անդրէն։ 16Նա աւանիկ ազնուականի իմն ցանկացեալ են, այսինքն է երկնաւորին. վասն որոյ ոչ ամօթ համարի Աստուած կոչել նոցա Աստուած, քանզի պատրաստեաց նոցա քաղաք։

17Հաւատովք մատոյց Աբրահամ ի փորձութեան իւրում զԻսահակ պատարագ. եւ զմիամօրն մատուցանէր, որոյ զաւետիսն ընկալեալ էր։ 18Որում ասացաւն, թէ Իսահակաւ կոչեսցի քեզ զաւակ. * 19եդ ի մտի իւրում թէ եւ ի մեռելոց կարող է յարուցանել Աստուած. ուստի եւ յառակս իսկ ընկալաւ զնա։

20Հաւատովք վասն հանդերձելոց իրաց օրհնեաց Իսահակ զՅակովբ եւ զԵսաւ։

21Հաւատովք Յակովբ ի մեռանելն իւրում զիւրաքանչիւր ոք յորդւոցն Յովսեփու օրհնեաց, եւ երկիր եպագ ի ծագ գաւազանի իւրոյ։

22Հաւատովք Յովսէփ ի վախճանել իւրում յիշեաց զելս որդւոցն Իսրայելի, եւ վասն ոսկերաց իւրոց պատուիրեաց։

23Հաւատովք զՄովսէս իբրեւ ծնան՝՝, թաքուցաւ ամիսս երիս ի հարց իւրոց, քանզի տեսին կայտառ զմանուկն, եւ ոչ զանգիտեցին ի հրամանէ թագաւորին։ 24Հաւատովք Մովսէս, իբրեւ աճեաց, ուրացաւ կոչել որդի դստերն փարաւոնի. 25լաւ համարեցաւ չարչարել ընդ ժողովրդեանն Աստուծոյ, քան առ ժամանակ մի վայելել ի մեղս։ 26Կարեւոր համարեցաւ զնախատինսն Քրիստոսի քան զմեծութիւն գանձուցն՝՝ Եգիպտացւոց, զի հայեցեալ ակն ունէր վարձուցն հատուցման։ 27Հաւատովք թողոյր զերկիրն Եգիպտացւոց, եւ ոչ երկնչէր ի ցասմանէ թագաւորին, զի զաներեւոյթսն իբրեւ զտեսեալ համբերութեամբ համարեցաւ։ 28Հաւատովք արար զզատիկն եւ զհեղումն արեանն, զի մի՛ սատակիչն անդրանկաց մերձենայցէ ի նոսա։

29Հաւատովք անցին ընդ ծովն Կարմիր իբրեւ ընդ ցամաք երկիր. զորոյ զփորձ առեալ Եգիպտացւոցն՝ ընկղմեցան։

30Հաւատովք պարիսպքն Երիքովի անկան, շուրջ եկեալ զնոքօք զեւթն օր։

31Հաւատովք Րախաբ պոռնիկ ոչ կորեաւ ընդ անհաւատսն, որոյ ընկալեալ էր զլրտեսսն խաղաղութեամբ։

32Եւ արդ զի՞նչ եւս ասացից. զի չէ բաւական ժամանակս պատմելոյ վասն Գեդէոնի, Բարակայ, Սամփսոնի, Յեփթայեայ, Դաւթի եւ Սամուելի եւ այլոց մարգարէիցն. 33որք հաւատովք պարտեցին զթագաւորութիւնս, գործեցին զարդարութիւն, հասին աւետեաց. խցին զբերանս առիւծուց, 34շիջուցին զզօրութիւն հրոյ, ապրեցան ի բերանոյ սրոյ, զօրացան ի տկարութենէ, եղեն զօրաւորք ի պատերազմի, առին զբանակս օտարաց. 35ընկալան կանայք ի յարութենէ զմեռեալս իւրեանց. կէսք կոշկոճեցան, եւ չեւ եւս ընկալեալ զփրկութիւն, զի լաւագոյն յարութեանն հասանիցեն. 36եւ կէսք զտանջանաց եւ զգանից զփորձ առին, զկապանաց եւ զբանտից. 37քարկոծեցան, սղոցեցան, փորձեցան, սպանմամբ սրոյ մեռան, շրջեցան լաշկամաշկօք եւ մորթովք այծենեօք. կարօտեալք, նեղեալք, չարչարեալք. 38(զորս ոչ արժէ աշխարհս.) յանապատի մոլորեալք եւ ի լերինս եւ յայրս եւ ի փապարս երկրի։

39Եւ սոքա ամենեքին վկայեալք ի հաւատոցն, չեւ եւս ընկալան զաւետիսն. 40Աստուծոյ վասն մեր լաւագոյն համարեալ՝՝, զի մի՛ առանց մեր կատարեսցին։