1Ունել ունէր եւ առաջինն իրաւունս պաշտաման յայնժամ զաշխարհական սրբութիւնն։ 2Զի խորանն առաջին հանդերձեցաւ այսպէս, յորում աշտանակն եւ սեղանն եւ հացն նուիրաց, որ Սրբութիւնն կոչէր։ 3Եւ յետ երկրորդ վարագուրին՝ խորանն որ կոչէր Սրբութիւն սրբութեանց. 4յորում կայր բուրվառն ոսկի, եւ արկղն կտակարանաց պատեալ ներքոյ եւ արտաքոյ ոսկւով, յորում սափորն ոսկի լի մանանայիւ, եւ գաւազանն Ահարոնի որ ծաղկեցաւ, եւ տախտակք կտակարանացն. 5եւ ի վերայ նորա քրովբէքն փառաց որ հովանի ունէին ի վերայ քաւութեանն, վասն որոյ ոչ է այժմ ասել մի ըստ միոջէ։

6Եւ այն ամենայն իբրեւ այնպէս հանդերձեալ կայր, յառաջին խորանն յամենայն ժամ մտանէին քահանայքն զպաշտամունսն կատարել. 7բայց յերկրորդն մի անգամ ի տարւոջն քահանայապետն. եւ զայն ոչ առանց արեան, զոր մատուցանէր վասն իւր եւ վասն ժողովրդեանն անգիտութեան. 8զայս ցուցեալ Հոգւոյն Սրբոյ մինչչեւ յայտնեալ էր ճանապարհի սրբութեանցն, քանզի դեռ առաջին խորանն ունէր զհաստատութիւն. 9որ է առակ ժամանակին որ առաջի կայր, յորում պատարագքն եւ զոհք մատչէին, որք ոչ կարէին ըստ միտս կատարել զպաշտօնեայսն, բայց միայն կերակրովք եւ ըմպելեօք, 10եւ պէսպէս մկրտութեամբք՝ մարմնոյ արդարութիւնքն որ մինչեւ ի ժամանակս ուղղութեանն ի վերայ կային։ 11Այլ Քրիստոս եկեալ Քահանայապետ հանդերձելոցն բարեաց, մեծաւն եւ կատարելով եւ անձեռագործ խորանաւն, այսինքն է՝ որ ոչ յայսց արարածոց, 12եւ ոչ արեամբ նոխազաց եւ զուարակաց, այլ իւրով արեամբն եմուտ մի անգամ ի սրբութիւնսն, յաւիտենականս գտեալ զփրկութիւն՝՝։ 13Զի եթէ արիւն ցլուցն եւ նոխազաց եւ մոխիր երնջոցն ցանեալ՝ զպղծեալսն սրբէր առ ի մարմնոյ սրբութենէ, 14ո՛րչափ եւս առաւել արիւնն Քրիստոսի, որ ի ձեռն Հոգւոյն յաւիտենականի մատոյց զանձն անարատ պատարագ Աստուծոյ, սրբեսցէ զխիղճ մտաց ձերոց ի մեռելոտի գործոց անտի՝ պաշտել զԱստուած կենդանի։ 15Եւ վասն այնորիկ նորոյ ուխտիս է միջնորդ, զի յորժամ մահ լինիցի ի փրկութիւն վասն առաջին ուխտին յանցանաց, զաւետիս առցեն հրաւիրեալքն ի ժառանգութիւնն յաւիտենից։ 16Քանզի ուր կտակ է, հարկ է զմահ ի մէջ բերել զկտակագրին. 17զի կտակ յետ մահու հաստատուն է. ապա թէ ոչ՝ զիա՞րդ իցէ հաստատուն, մինչ կտակագիրն կենդանի է։ 18Ուստի եւ ոչ առաջինն առանց արեան նորոգէր։ 19Քանզի իբրեւ պատմեցան ամենայն պատուիրանք օրինացն ի Մովսիսէ ժողովրդեանն, առեալ զարիւն ցլուցն եւ նոխազացն, ջրով եւ բրդով կարմրով եւ զոպայիւ, զկտակարանօքն իսկ եւ զամենայն ժողովրդեամբն սրսկեաց, 20եւ ասէ. Այս է արիւն կտակին զոր պատուիրեաց ձեզ Աստուած։ 21Եւ զխորանաւն եւ զամենայն կահիւ սպասուն նոյնպէս սրսկեաց զարիւնն։ 22Եւ գրեթէ ամենայն ինչ արեամբն սրբէր ըստ օրինացն, եւ առանց հեղման արեան չլինէր թողութիւն։

23Ապա հարկ էր օրինաւորացն այնպիսեօքն սրբել. եւ բուն իսկ երկնաւորացն՝ առաւել եւս պատարագօք քան զնոյնս։ 24Զի ոչ եթէ ի ձեռագործ սրբութիւնսն եմուտ Քրիստոս՝ յօրինակս ճշմարտութեանն, այլ ի բուն իսկ յերկինս, յանդիման լինել երեսացն Աստուծոյ վասն մեր։ 25Ոչ զի բազում անգամ մատուցանիցէ զանձն պատարագ՝ որպէս քահանայապետն որ մտանէր ի սրբութիւն սրբութեանցն՝՝ ամի ամի արեամբ օտարաւ. 26ապա թէ ոչ՝ պարտ էր նմա բազում անգամ չարչարել ի սկզբանէ աշխարհի. բայց արդ աւասիկ մի անգամ ի կատարած յաւիտեանց յանարգութիւն մեղաց իւրով պատարագաւն յայտնեալ է։ 27Եւ զոր օրինակ կայ մնայ մարդկան մի անգամ մեռանել եւ յետ այնորիկ դատաստան, 28նոյնպէս եւ Քրիստոս մի անգամ մատուցեալ պատարագ առ ի բառնալոյ զմեղս բազմաց. իսկ յերկրորդումն առանց մեղաց յայտնեսցի այնոցիկ, որ ակն ունիցին նմա հաւատովք ի փրկութիւն։