1Յակոբ ծառայ իմ, օգնական եղէց նմա, Իսրայէլ ընտրեալ իմ զոր ընկալաւ անձն իմ. ետու զՈգի իմ ի վերայ նորա, եւ իրաւունս հեթանոսաց հանցէ։ 2Մի՛ աղաղակեսցէ եւ մի՛ վիճեսցի, եւ մի՛ ոք լուիցէ արտաքոյ զբարբառ նորա։ 3Զեղէգն ջախջախեալ մի՛ բեկցէ, եւ զպատրոյկն առկայծեալ մի՛ շիջուսցէ, այլ հանցէ ի ճշմարտութիւն զիրաւունս։ 4Ծագեսցէ, եւ մի՛ խորտակեսցի, մինչեւ դիցէ յերկրի զդատաստան, եւ՝ յանուն նորա հեթանոսք՝՝ յուսասցին։

5Այսպէս ասէ Տէր Աստուած՝ որ արար զերկինս եւ կանգնեաց զնա, որ հաստատեաց զերկիր եւ որ ի նմա, որ ետ շունչ մարդկան որ ի վերայ նորա, ոգի ամենեցուն որ կոխեն զնա։ 6Ես Տէր Աստուած կոչեցի զքեզ արդարութեամբ, կալայ զաջոյ ձեռանէ քումմէ եւ զօրացուցի զքեզ, եւ ետու զքեզ յուխտ ազգին՝ եւ ի լոյս հեթանոսաց, 7բանալ զաչս կուրաց, հանել զկապեալս ի բանտէ եւ ի տանէ կապանաց որ նստէին ի խաւարի։ 8Ես Տէր Աստուած՝՝, այս է անուն իմ, զփառս իմ այլում ոչ տաց, եւ ոչ զքաջութիւնս իմ դրօշելոց։ 9Որ ինչ ի սկզբանէն էր, այն եկն եհաս, եւ զնորս ես պատմեցից ձեզ. եւ մինչչեւ պատմեալ՝ ցուցաւ ձեզ։ 10Օրհնեցէք զՏէր յօրհնութիւն նոր, զի իշխանութիւն նորա ի բարձունս փառաւորի, եւ անուն նորա՝՝ ի ծագաց երկրի, ոյք իջանեն ի ծով նաւօք, կղզիք եւ բնակիչք նոցա։ 11Ուրախ եղիցի անապատն եւ աւանք նորա՝ բանակք եւ բնակիչք Կեդարու՝՝. ուրախ եղիցին բնակիչք Վիմին, ի գլխոց լերանց գոչեսցեն, 12տացեն զփառս Աստուծոյ, եւ զքաջութիւն նորա կղզիք՝՝ պատմեսցեն։ 13Տէր Աստուած զօրութեանց եկեսցէ եւ հարցէ զպատերազմ,՝՝ յարուսցէ զնախանձ եւ գոչեսցէ, ի վերայ թշնամեաց իւրոց զօրութեամբ։

14Լուռ եղէ ի սկզբանէ, միթէ մի՞շտ լռիցեմ եւ անսայցեմ. ժուժկալեցի իբրեւ զծննդական՝՝. արդ զարհուրեցուցից եւ ցամաքեցուցից միանգամայն։ 15Զլերինս եւ զբլուրս յատակեցից, եւ զամենայն խոտ նոցա ցամաքեցուցից. եդից զգետս ի կղզիս, եւ զխաղս ցամաքեցուցից։ 16Առաջնորդեցից կուրաց ընդ ճանապարհ զոր ոչ գիտիցեն, եւ ընդ շաւիղս՝ զոր ոչ ճանաչէին՝ գնացուցից զնոսա. արարից նոցա զխաւարն ի լոյս, եւ զդժուարինն ի դիւրինս. զայս բանս արարից առ նոսա, եւ ոչ թողից զնոսա։

17Բայց նոքա դարձան յինէն յետս. Ամաչեցէք զամօթ մեծ ոյք յուսացեալդ էք ի դրօշեալս, եւ ասէք՝՝ ցձուլածոյս, թէ՝ Աստուածք մեր էք դուք։

18Խուլք, լուարուք, եւ կոյրք, հայեցարուք տեսանել։ 19Եւ ո՞վ է կոյրն՝ եթէ ոչ ծառայն իմ, եւ ո՞վ են խուլքն՝ եթէ ոչ որ տիրենն նոցա՝՝։ Ո՞վ է կոյրն՝ եթէ ոչ հեռացեալն, եւ կուրացան ծառայքն Աստուծոյ։ 20Տեսէք բազում անգամ, եւ ոչ զգուշացարուք. բաց էին աչք ձեր, եւ ոչ լուարուք։ 21Տէր Աստուած կամէր՝ զի արդարասցի եւ բարձրացուսցէ զօրհնութիւն։ 22Եւ տեսի զի եղեւ ժողովուրդն՝՝ յափշտակեալ եւ յաւար մատնեալ. յամենայն ի շտեմարանս որոգայթք, եւ յամենայն ապարանս միանգամայն՝ ուր եւ թաքուցին զնոսա, եղեն ի յափշտակութիւն, եւ ոչ ոք էր որ փրկէր զնոսա. յաւար՝ եւ ոչ ոք էր որ ասէր թէ՝ Տուր ի դուրս։ 23Ո՞վ է ի ձէնջ որ ունկնդիր լինիցի այսմ ամենայնի, եւ ի միտ առնուցու որ ինչ յապայն գալոց իցէ։ 24Ո՞վ ետ յափշտակութիւն զՅակոբ, եւ զԻսրայէլ աւարառուաց. ո՞չ ապաքէն Աստուած՝ որում մեղանն, եւ ոչ կամեցան գնալ ընդ ճանապարհս նորա, եւ ոչ լսել օրինաց նորա։ 25Եւ ած ի վերայ նորա զսրտմտութիւն բարկութեան իւրոյ. եւ պատեաց զնոսա պատերազմ, եւ շուրջ զնոքօք հրձիգք. եւ ոչ գիտացին իւրաքանչիւր ոք ի նոցանէն, եւ ոչ եդին ի մտի՝՝։