Եսայիա մարգարեյի գիրք
47
1Էջ, նիստ յերկրի, օրիորդ դուստր Բաբելացւոց. նիստ ի գետնի, զի չիք աթոռ. մուտ ի խաւար,՝՝ դուստր Քաղդէացւոց. եւ ոչ եւս յաւելուցուս կոչել գիրգ եւ փափուկ։ 2Ա՛ռ երկան, աղա ալեւր, ընկեա զքօղ քո, քարշեա զալիս՝՝ քո, բաց զսրունս քո, անց ընդ գետս։ 3Յայտնեսցի ամօթ քո, եւ երեւեսցին նախատինք քո. զի բարձից ի քէն զիրաւունս քո. ոչ եւս մատնեսցէ զքեզ մարդկան։ 4Որ փրկեացն զքեզ՝՝ Տէր Սաբաւովթ անուն է նորա՝ Սուրբն Իսրայելի։ 5Նիստ թախծեալ՝ զղջացեալ. մուտ ի խաւար, դուստր Քաղդէացւոց. ոչ եւս կոչեսցիս զօրութիւն թագաւորաց՝՝։ 6Ես բարկացեալ էի ի վերայ ժողովրդեան իմոյ, զի պղծեցին՝՝ զժառանգութիւն իմ. ես մատնեցի զնոսա ի ձեռս քո, եւ դու ոչ արարեր ի վերայ նոցա ողորմութիւն. ծանրացուցեր զլուծ ծերոց յոյժ. 7եւ ասացեր. Յաւիտեան կացից իշխան. ոչ եդիր երբեք զայս ի մտի քում, եւ ոչ յիշեցեր զվախճան։ 8Եւ արդ լուր զայս, փափուկդ, որ նստէիր յանձնապաստան, եւ ասէիր ի սրտի քում թէ՝ Ես եմ, եւ չիք ոք իմ ընկեր. ոչ նստայց յայրութեան, եւ ոչ ծանեայց զորբութիւն։ 9Եւ արդ հասցեն յանկարծակի ի վերայ քո երկոքեան սոքա ի միում աւուր, այրութիւն եւ անզաւակութիւն. եկեսցէ յանկարծակի ի վերայ քո՝ վասն դիւթութեանցդ քոց, եւ վասն զօրացեալ կախարդութեանցդ քոց, 10եւ վասն վստահութեան չարութեանց քոց, զի ասէիր թէ՝ Ես եմ, եւ չիք ոք իմ ընկեր, զայս գիտասջիր, զի առնուցուս զայդ ի միտ. եւ պոռնկութիւնն քո յամօթ լիցի քեզ՝՝. զի ասացեր ի սրտի քում. Ես եմ, եւ չիք ոք իմ ընկեր։ 11Եւ հասցէ ի վերայ քո կորուստ՝ զոր ոչ գիտիցես, եւ խորխորատ՝ եւ անկցիս ի նա՝՝. եւ եկեսցէ ի վերայ քո թշուառութիւն, եւ ոչ կարասցես սուրբ լինել՝՝. եւ եկեսցէ ի վերայ քո յանկարծակի կորուստ, եւ ոչ ծանիցես։ 12Աղէ կաց դու այժմ ի դիւթութիւնս քո, եւ ի բազում կախարդութեան քում, զոր ուսար՝՝ ի մանկութենէ քումմէ. եթէ կարասցե՞ս ինչ օգտել. եթէ կարասցե՞ս կազդուրել. 13զի աշխատեցար ի խորհուրդս քո. յարիցեն եւ ապրեցուսցեն զքեզ աստեղագէտքն որ նշմարեն զաստեղս երկնից. պատմեսցեն քեզ զինչ գալոց է՝՝ ի վերայ քո։ 14Ահաւադիկ ամենեքին իբրեւ զխռիւ ի հուր այրեսցին, եւ մի՛ ապրեցուսցեն զանձինս իւրեանց ի բոցոյ անտի. զի նստիս ի վերայ կայծականց հրոյ, նոքա եղիցին քեզ յօգնականութիւն։ 15Վաստակ եղեն վաճառականք քո ի վաճառս քո ի մանկութենէ իւրեանց, այր ըստ առնէ մոլորեցան, եւ քեզ ոչ եղիցի փրկութիւն։՝՝
Գրաբար, 1895 · HYGRB1895