1Տեսէ՞ք զիարդ կորեաւ՝՝ արդարն, եւ չիք ոք որ անսայ սրտիւ. եւ արք արդարք բառնան, եւ ոչ ոք հայի. զի՝՝ յերեսաց անիրաւութեան բառնայ արդար։ 2Եղիցի խաղաղութեամբ գերեզման նորա, զի բարձաւ ի միջոյ։՝՝ 3Բայց դուք մատիք յառաջ, որդիք անօրէնք, որդիք պոռնկորդիք, որդիք շնութեան. 4ի՞ւ պերճացարուք, կամ յո՞յր վերայ բացէք զբերանս ձեր, կամ առ ո՞ արձակեցէք զլեզուս ձեր. ո՞չ դուք որդիք կորստեան էք, զաւակ անօրէնութեան. 5որ անկեալ աղաչէիք զկուռսն ձեր ի ներքոյ անտառախիտ ծառոց, զոհէիք զորդիս ձեր ի խորաձորս ի մէջ գլխոց վիմաց, եւ ի կողմանս ձորոցն։ 6Այն է բաժին քո եւ նոյն վիճակ քո՝՝. նոցա հեղեր նուէրս, եւ նոցին մատուցեր զոհս. ի վերայ այսր ամենայնի ո՞չ բարկանայցեմ, ասէ Տէր՝՝։ 7Ի լերինն մեծի եւ բարձու անդ է անկողին՝՝ քո, եւ անդր ելեր զոհել զոհս։ 8Եւ յետոյ դրանդեաց դրանց քոց հաստատեցեր զյիշատակս քո. կարծէիր՝ եթէ յինէն ի բաց կայցես՝ աւելի ինչ գտանիցես։ Լայնեցեր զանկողինս քո, եւ տարածեցեր զքեզ առ նոքօք. սիրեցեր զհոմանիս քո, 9եւ բազմացուցեր զպոռնկութիւնս քո առ նոսա. եւ զբազումս ի հեռաւորաց արարեր քեզ, եւ առաքեցեր զհրեշտակս արտաքոյ սահմանաց քոց։ 10Նկուն եղեր եւ իջեր ի դժոխս. աշխատեցար ի բազում ճանապարհորդութիւնս քո, եւ ոչ ասէիր թէ՝ Արդ հանգեայց, զի զայն առ ուժի գործէիր. վասն այնորիկ ոչ հնազանդեցար ինձ։՝՝ 11Յումէ՞ զանգիտացեալ զարհուրեցար, զի ստեցեր ինձ եւ ոչ յիշեցեր զիս, եւ ոչ ածեր զմտաւ եւ ոչ եդիր ի սրտի քում. եւ ես տեսի զքեզ եւ անտես արարի. ես այն եմ որ յաւիտենիցն եմ՝՝, եւ դու յինէն ոչ զանգիտեցեր։ 12Արդ ես պատմեցից զարդարութիւն իմ եւ զչարիսն՝՝ քո, որք ոչ օգնեսցեն քեզ։ 13Յորժամ աղաղակիցես, եւ ոչ ապրեցուսցեն զքեզ ի նեղութենէ քումմէ՝՝. զի զամենեսեան զնոսա հողմք առցեն եւ մրրիկք բաժանեսցեն՝՝. իսկ որ յիսն յուսացեալ են՝ ստասցին զերկիր, եւ ժառանգեսցեն զլեառն սրբութեան իմոյ. 14եւ ասասցեն. Հորդեցէք առաջի նորա զճանապարհս, եւ՝՝ ի բաց արարէք զխոչ եւ զխութ ի ճանապարհէ ժողովրդեան իմոյ։ 15Այսպէս ասէ Բարձրեալն՝ որ ի բարձունս բնակեալ է յաւիտեան, Սուրբն ի մէջ սրբոց. որոյ անունն բարձրեալ է եւ ի սուրբս հանգուցեալ, որ տայ երկայնմտութիւն տարակուսելոց, եւ կեանս այնոցիկ՝ որ մաշեալ են սրտիւք. 16եւ ոչ յաւիտեան խնդրեցից վրէժս ի ձէնջ, եւ ոչ ցանգ բարկացայց ձեզ. զի հոգի յինէն ելցէ, եւ զամենայն շունչ ես արարի։ 17Վասն մեղաց առ սակաւ մի տրտմեցուցի զնա, հարի զնա՝ եւ դարձուցի զերեսս իմ ի նմանէ, եւ տրտմեցաւ եւ գնաց թախծեալ առաջի իմ զճանապարհս իւր։ 18Զճանապարհս սրտի նորա տեսի, եւ բժշկեցի զնա. մխիթարեցի զնա, եւ ետու նմա մխիթարութիւն ճշմարտութեան, եւ սգաւորաց նորա։ 19Հաստատեցի պտուղ՝՝. խաղաղութիւն ի վերայ խաղաղութեան՝ հեռաւորաց եւ մերձաւորաց, ասէ Տէր, եւ ես բժշկեցից զնոսա։ 20Այլ անօրէնք իբրեւ զծով ծփեսցին, եւ հանգիստ մի՛ գտցեն. եւ կորիցէ ջուր նորա ի կոխումն եւ ի կաւ՝՝։ 21Ոչ գոյ խաղաղութիւն ամպարշտաց, ասէ Տէր։