1Իսկ այս ո՞վ է որ դիմեալ գայ յԵդովմայ, կարմրութիւն ձորձոց իւրոց ի Բոսորայ, գեղեցիկ պատմուճանաւ եւ բուռն զօրութեամբ։ Ես խօսիմ զարդարութիւն եւ իրաւունս փրկութեան։՝՝

2Վասն է՞ր կարմիր են ձորձք քո, եւ հանդերձք իբրեւ հնծանահարի, լիոյ հնծանի կոխելոյ։՝՝

3Հնծան հարի միայն, եւ ի հեթանոսաց ոչ ոք էր ընդ իս. կոխեցի զնոսա սրտմտութեամբ եւ ճմլեցի զնոսա բարկութեամբ եւ իջուցի յերկիր՝՝, եւ զամենայն հանդերձս իմ թաթաւեցի. 4զի հասեալ էր ի վերայ նոցա օր հատուցման, եւ ամ փրկութեան՝՝, եկեալ հասեալ։ 5Եւ հայեցայ՝ եւ ոչ ոք էր որ օգնէր, զմտաւ ածի՝՝, եւ ոչ ոք էր որ ի թիկունս հասանէր. փրկեաց զնոսա բազուկ իմ, եւ սրտմտութիւն իմ միայն զդէմ կալաւ. 6կոխեցի զնոսա բարկութեամբ իմով, եւ զենի՝՝ զնոսա սրտմտութեամբ իմով, եւ իջուցի զնոսա յերկիր։

7Զողորմութիւնս Տեառն յիշեցից, զքաջութիւն Տեառն յուշ արարից, յամենայնի՝՝ զոր հատուցանէ մեզ Տէր Տէր դատաւոր բարերար տանն Իսրայելի, որ ածէ ի վերայ մեր՝՝ ըստ ողորմութեան իւրում եւ ըստ բազում արդարութեան իւրոյ։ 8Եւ ասաց՝ եթէ՝ Ժողովուրդ իմ են որդիքն իմ, եւ ոչ անարգեսցեն զիս. եւ եղեւ նոցա ի փրկութիւն յամենայն նեղութենէ նոցա։ 9Ոչ պատգամաւոր ոք եւ ոչ հրեշտակ, այլ ինքնին Տէր՝՝ փրկեաց զնոսա. վասն սիրելոյ զնոսա եւ խնայելոյ ի նոսա ինքնին փրկեաց զնոսա, եւ վերացոյց զնոսա եւ բարձրացոյց զամենայն աւուրս յաւիտենից։ 10Բայց նոքա հեստեցին, եւ բարկացուցին զՀոգի նորա Սուրբ. եւ դարձաւ նոցա Տէր ի թշնամութիւն. ինքնին ետ ընդ նոսա պատերազմ։ 11Եւ յիշեաց զաւուրսն յաւիտենից, թէ՝ Ո՞ւր է Մովսէս եւ ժողովուրդն նորա, որ եհան յերկրէ զհովիւն՝՝ հօտից. ո՞ւր է որ եդ ի նոսա զՀոգին Սուրբ. 12որ վերացոյց աջով իւրով զՄովսէս, եւ բազուկ փառաց նորա յաղթահարեաց՝՝ զջուրսն առաջի երեսաց նորա, առնել իւր անուն յաւիտենական։ 13Անցոյց զնոսա ընդ անդունդս որպէս ձի ընդ անապատ, 14եւ իբրեւ զգրաստ ինչ ընդ դաշտ. եւ ոչ վաստակեցին. էջ Հոգի ի Տեառնէ, եւ առաջնորդեաց նոցա.՝՝ այնպէս ածեր զժողովուրդն քո առնել քեզ անուն փառաց։ 15Եւ արդ դարձ յերկնից՝ եւ տես ի տաճարէ սրբոյ քումմէ եւ ի փառաց քոց. ո՞ւր է նախանձ քո եւ զօրութիւն. ո՞ւր է՝՝ բազում ողորմութիւն գթութեան քո, որով ներէիրն մեզ՝՝։ 16Զի դու ես մեր Հայր. զի Աբրահամ ոչ գիտաց զմեզ, եւ Իսրայէլ ոչ ծանեաւ զմեզ. այլ դու, Տէր, Հայր մեր, փրկեա զմեզ, զի ի սկզբանէ անուն քո է ի վերայ մեր՝՝։ 17Զմէ՞ մոլորեցուցեր զմեզ, Տէր, ի ճանապարհաց քոց. խստացուցեր զսիրտս մեր չերկնչել ի քէն. դարձ վասն ծառայից քոց. դարձ վասն ազգաց ժառանգութեան քո։ 18Գուցէ ոչ ժառանգիցեմք զլեառն սրբութեան քո. հակառակորդք մեր նեղեցին զմեզ, եւ՝՝ կոխեցին զսրբութիւն քո։ 19Եղեաք իբրեւ զառաջինն՝ յորժամ ոչն տիրէիր մեզ, եւ ոչ կոչեցեալ էր անուն քո ի վերայ մեր։