1Կրկնեալ անդրէն Յոբայ ասէ. 2Արդ եւ դուք մարդիկ իցէք՝՝, կամ ընդ ձեզ վախճանիցի իմաստութիւն։ 3Եւ իմ սիրտս իբրեւ զձերդ է։ 4Զի այր արդար եւ անարատ եղեւ ի կատականս։ 5Ի ժամանակ սահմանեալ պատրաստեցաւ, կործանեալ յօտարէ՝ զտունս իւր ետես աւերեալս յանօրինաց։ 6Սակայն մի՛ ոք որ չար իցէ՝ յուսասցի անպարտ լինել. ամենայն որ միանգամ բարկացուցանեն զՏէր, միթէ ո՞չ լինիցի նոցա խնդիրք։՝՝ 7Բայց աղէ հարց զչորքոտանիս՝ եթէ ասիցեն քեզ, զթռչունս երկնից՝ եթէ պատմեսցեն քեզ։ 8Ճառեա երկրի, եթէ խելամուտ արասցէ զքեզ, եւ կամ պատմեսցեն քեզ ձկունք ծովու։ 9Ո՞վ է որ ոչ գիտաց այսու ամենայնիւ եթէ ձեռն Տեառն արար զայս։ 10Եւ եթէ ո՞չ ի ձեռին նորա իցէ շունչ ամենայն կենդանեաց եւ ոգի ամենայն մարդոյ։ 11Զի միտք զբանս քննեն՝՝, եւ քիմք զկերակուրս ճաշակեն։ 12Բազում ժամանակաւ իմաստութիւն, եւ ի բազում կեանս հանճար՝՝։ 13Ի նմանէ է իմաստութիւն եւ զօրութիւն, նորա է խորհուրդ եւ հանճար։ 14Եթէ կործանեսցէ՝ ո՞ շինեսցէ, եւ եթէ փակեսցէ ընդդէմ մարդկան՝ ո՞ բանայցէ։ 15Եթէ արգելցէ զջուրս՝ ցամաքեցուցանէ զերկիր, եւ եթէ թոյլ տացէ՝ կորոյս զնա կործանեալ։ 16Ի նմանէ է զօրութիւն եւ ուժգնութիւն, նորա է հանճար եւ իմաստութիւն՝՝։ 17Վարէ զխորհրդականս ի գերութիւն, եւ զդատաւորս երկրի յիմարեցոյց։ 18Նստուցանէ զթագաւորս յաթոռս՝՝, եւ ածէ գօտի ընդ մէջ նոցա։ 19Առաքէ զքահանայս ի գերութիւն. եւ զզօրաւորս երկրի կործանեաց։ 20Փոփոխէ զշրթունս հաւատարմաց, եւ զհանճար ծերոց ծանեաւ։ 21Հեղու անարգութիւն ի վերայ իշխանաց, եւ զխոնարհս բժշկեաց՝՝։ 22Յայտնէ զխորս խաւարի, եւ եհան ի լոյս զստուերս մահու։ 23Մոլորեցուցանէ զազգս՝ եւ կորուսանէ զնոսա, սփռէ զազգս՝ եւ առաջնորդէ նոցա։ 24Փոփոխէ զսիրտս իշխանաց երկրի, մոլորեցոյց զնոսա ի ճանապարհի զոր ոչ գիտէին։ 25Շօշափեսցեն զխաւար եւ ոչ զլոյս, մոլորեսցին իբրեւ զարբեալ։