1Կրկնեալ անդրէն Յոբայ ասէ. 2Լուարուք, լուարուք բանից իմոց. երանի՛ թէ մի՛ լինէր ի ձէնջ այդ մխիթարութիւն՝՝։ 3Ներեցէք ինձ եւ ես խօսեցայց, եթէ ոչ այպանիցէք զբանիւք իմովք։ 4Իսկ արդ չեւ իմ կշտամբանքս ի մարդկանէ ինչ իցեն. եւ կամ ընդէ՞ր ոչ բարկանայցեմ՝՝։ 5Հայեցեալ ընդ իս զարմանայք, եդեալ ձեռն ի ծնօտի։ 6Եթէ յուշ լինիցի ինձ, տագնապեցայց. զի ունին ցաւք զմարմինս իմ։ 7Ընդէ՞ր բնաւ ամպարիշտք կենդանի իցեն, հնացեալք եւ ի մեծութեան են։ 8Սերմանք նոցա ըստ միտս՝՝, եւ որդիք նոցա առաջի աչաց։ 9Տունք նոցա աջողեալք, եւ երկեւղ եւ ոչ ուստեք, եւ տանջանք ի Տեառնէ չեն ի վերայ նոցա։ 10Արջառ նոցա ոչ սխալեաց ի ծննդենէ, ապրեցաւ յղի նոցա՝ եւ ոչ վրիպեցաւ։ 11Եւ կան իբրեւ զխաշինս յաւիտենականս։ 12Մանկունք նոցա խաղան առաջի առեալ՝՝ սաղմոսարան եւ քնար, եւ ուրախ լինին ձայնիւ երգոց։ 13Կատարեցին ի բարութեան զկեանս իւրեանց, հանգստեամբ ննջեցին ի դժոխս։ 14Եւ ասէ ցՏէր. Ի բաց կաց յինէն՝՝, զճանապարհս քո ճանաչել ոչ կամիմ։

15Զի՞նչ շահ է՝՝ զի ծառայեսցուք նմա, կամ զի՞նչ օգուտ՝ զի հանդիպեսցուք նմա։ 16Ի ձեռս նոցա էին բարութիւնք, եւ ի գործս ամպարշտաց ոչ հայի։ 17Սակայն եւ՝՝ ճրագ ամպարշտաց շիջցի. եկեսցէ ի վերայ նորա կործանումն, երկունք կալցին զնոսա ի բարկութենէ։ 18Եղիցին իբրեւ զյարդ առաջի հողմոյ, կամ իբրեւ զփոշի զոր տարաւ մրրիկ։ 19Սպառեսցեն զորդիս ինչք նորա, հատուսցէ նմա եւ ծանուսցէ։ 20Տեսցեն աչք նորա զսպանումն իւր, եւ ի Տեառնէ մի՛ ապրեսցի։ 21Զի կամք նորա ի տան իւրում ընդ իւր, եւ զթիւ ամսոց նորա բաժանեսցեն։ 22Ո՞չ ապաքէն Տէր է որ ուսուցանէ զհանճար եւ զգիտութիւն, զի ինքն քննէ զիմաստունս։ 23Այնպիսին մեռցի ի սաստկութիւն անզգամութեան իւրում, ամենեւին բարեկեցիկն եւ յաջողեալն։ 24Փորն նորա լի է ճարպով, ուղիղ նորա շճեսցէ։՝՝ 25Նա վախճանեսցի ի դառնութենէ անձին, ոչ ինչ կերեալ ի բարութենէ։ 26Առ հասարակ ննջեսցեն յերկրի. երր ծածկեաց զնոսա։

27Եւ արդ գիտեմ՝ զի յանդգնութեամբ հասեալ էք ի վերայ իմ՝՝։ 28Արդ ասացէք թէ՝ Ո՞ւր է տուն իշխանին. եւ ո՞ւր է յարկ բնակութեան ամպարշտաց։ 29Հարցէք զանցաւորս ճանապարհի, եւ զնշանս նոցա մի՛ օտարացուցանէք՝՝։ 30Զի յօր կորստեան ստիպի չար, յօր բարկութեան իւրոյ վարեսցի։ 31Ո՞ պատմեսցէ յանդիման նորա զճանապարհս նորա, եւ զոր ինչ ինքն գործեաց՝ ո՞ հատուսցէ նմա։ 32Եւ ինքն ի գերեզմանս գնաց, եւ ի տապանի տքնեցաւ։ 33Եւ քաղցրացան նմա խիճք հեղեղատի. եւ զհետ նորա ամենայն մարդ գնասցէ, եւ յառաջ քան զնա անթիւք։ 34Եւ զիար՞դ մխիթարեցէք զիս սնոտեօք, եւ ինձ ձեւք դադարելն ոչ ինչ է՝՝։