1Զի է տեղի արծաթոյ՝ ուստի լինի, եւ տեղի ոսկւոյ՝ ուստի կղկղի։ 2Երկաթ ի հողոյ լինի, եւ պղինձ հանգոյն քարի տաշի։ 3Կարգ՝՝ եդ խաւարի, եւ զամենայն վախճան ինքն ճշմարտէ, զքար եւ զխաւար եւ զստուերս մահու, 4զխրամ հեղեղատի ի փոշւոյ. եւ որ մոռանան զճանապարհս արդարութեան՝ տկարասցին ի մարդկանէ։՝՝ 5Երկիր՝ ի նմանէ ելցէ հաց, եւ ի ներքոյ նորա իբրեւ զհուր շրջեցաւ։ 6Տեղի շափիղայի քարինք նորա՝ եւ հող նորա ոսկի։ 7Շաւիղ է զոր ոչ ծանեաւ թռչուն, եւ ոչ դիտեաց զնա ակն անգեղ։ 8Եւ ոչ կոխեցին զնա որդիք ամբարտաւանից, ոչ անց ի նա առեւծ։ 9Յապառաժն ձգեաց զձեռն իւր, տապալեաց զլերինս ի հիմանէ։ 10Զպտոյտս գետոց պատառեաց՝՝, զամենայն պատուականս ետես ակն նորա։ 11Զխորս գետոց յայտնեաց, եւ եցոյց զզօրութիւն իւր ի լոյս։՝՝ 12Իսկ իմաստութիւն ուստի՞ գտաւ, կամ զի՞նչ տեղի իցէ հանճարոյ։ 13Ոչ գիտէ մարդ զճանապարհս նորա, եւ ոչ գտաւ ի մէջ մարդկան՝՝։ 14Անդունդք ասացին թէ՝ Չէ առ իս, եւ ծով ասաց թէ՝ Չէ ընդ ինեւ։ 15Ոչ տացի գրաւական ընդ նորա, եւ ոչ կշռեսցի արծաթ ընդ գնոց նորա։ 16Ոչ բարձցի ընդ ոսկւոյն Սովփերայ՝՝, ընդ եղնգանն պատուականի եւ ընդ շափիղայ։ 17Ոչ զուգեսցի ընդ նմա ոսկի եւ ապակի, եւ ի գինս նորա անօթք ոսկեղէնք։ 18Բարձրութիւնք եւ խորութիւնք ոչ յիշեսցին. եւ ձգեաց զիմաստութիւն քան զներքսագոյնս՝՝։ 19Ոչ հաւասարեսցէ նմա տպազիոնն Եթովպացւոց, ընդ ոսկւոյ սրբոյ ոչ բարձցի։ 20Իսկ իմաստութիւն ուստի՞ գտաւ, եւ զի՞նչ իցէ տեղի հանճարոյ։ 21Ղօղեալ է ի մարդկանէ, եւ ի թռչնոց երկնից ծածկեցաւ։ 22Կորուստ եւ մահ ասացին. Լուաք զփառաւորութենէ նորա։ 23Եւ Տէր դիւրաւ ընծայեցոյց՝՝ զճանապարհս նորա. եւ ինքն գիտէ զտեղի նորա. 24եւ ինքն՝՝ տեսանէ զամենայն առ ի ներքոյ երկնից։ 25Քանզի ինքն գիտէ զամենայն զոր արար յերկրի, զկշիռ հողմոյ եւ զչափ ջրոց զոր արար։ 26Ինքն ետես եւ համարեցաւ, եւ զճանապարհ նորա արձակմամբ բարբառոյ։՝՝ 27Յայնժամ ետես զնա՝ եւ պատմեաց զնմանէ. պատրաստեալ քննեաց. 28եւ ասէ ցմարդ. Ահա աստուածպաշտութիւն է իմաստութիւն, եւ մեկնել ի չարեաց է հանճար։