1Ուխտ եդի ընդ աչս իմ եւ ոչ հայեցաւ ի կոյս։ 2Եւ բաժանեաց Աստուած ի վերուստ, եւ ժառանգութիւն Բաւականին՝՝ ի բարձանց։ 3Ո՞չ ապաքէն կորուստ անիրաւին, եւ տարագրութիւն այնոցիկ ոյք գործեն զանօրէնութիւն։ 4Ո՞չ ապաքէն Ինքն տեսցէ զճանապարհս իմ, եւ ամենայն գնացք իմ թուեսցին։ 5Եթէ գնացեալ իցեմ ընդ այպանօղս, եթէ վաղվաղեաց ոտն իմ ի նենգութիւն, 6զի կշռեալ եմ ի կշիռս արդարութեան, եւ գիտէ Տէր զանմեղութիւն իմ։ 7Եթէ թիւրեցաւ ոտն իմ ի ճանապարհէ, եթէ չոգաւ սիրտ իմ զկնի ական իմոյ, եթէ հպեցայ ձեռօք իմովք ի կաշառս, 8ապա ես սերմանեցից՝ եւ այլք կերիցեն, եւ անարմատ եղէց յերկրի։ 9Եթէ գնաց սիրտ իմ զհետ կնոջ առն այլոյ, եթէ դարանակալ եղէ առ դրունս տան նորա, 10ապա լիցի հաճոյ եւ իմ կինն այլում, եւ մանկունք իմ տառապեսցին։ 11Զի սրտմտութիւն անժոյժ բարկութեան է պղծել զկին առն. 12հուր վառեալ է յամենայն անդամս նորա. զի յոր կոյս հասցէ յարմատոց խլեսցէ։՝՝ 13Եթէ խոտեցի երբեք զիրաւունս ծառայի կամ աղախնոյ մատուցելոյ առ իս յատեան. 14եւ զի՞նչ գործեցից եթէ հարցուփորձ արասցէ ինձ Տէր, եւ եթէ այցելութիւն՝ զի՞նչ պատասխանի արարից։ 15Ո՞չ ապաքէն որպէս եղէ յարգանդի՝ եւ նոքա եղեն, ի նմին որովայնի եղաք։՝՝ 16Իսկ տկարք որոց պէտք ինչ էին, ո՞չ արդեւք երբեք վճարեցի. զակն այրւոյ ոչ կողկողեցուցի։ 17Եթէ կերա՞յ արդեւք զպատառն իմ միայն, եւ որբոյն ոչ կարկառեցի։ 18Զի ի մանկութենէ իմմէ սնուցի իբրեւ զհայր, եւ յարգանդէ մօր իմոյ առաջնորդեցի։ 19Եթէ արարի՞ անտես զմերկն կորուսեալ, եւ ոչ զգեցուցի։ 20Եթէ ոչ օրհնեցին զիս տկարք, եւ ի կտրոց խաշանց իմոց ջեռան թիկունք նոցա։ 21Եթէ վերացուցի ձեռն ի վերայ որբոյն՝ յուսացեալ թէ բազում է իմ օգնականութիւն, 22ապա թափեսցի յանրակէ ուս իմ, եւ բազուկ իմ յարմկանէ իմմէ խորտակեսցի։ 23Զի ահ Տեառն կալաւ զիս, եւ առաջի նորա ոչ հանդարտեցից։ 24Եթէ կարգեցի զոսկի ի հող իմ, եթէ յականս պատուականս յուսացայ, 25եթէ ուրախ եղէ ի բազում մեծութեան եկելոց ինձ, եթէ ի վերայ անթուոց եդի զձեռն իմ. 26կամ թէ ո՞չ տեսանիցեմք զարեգակն լուսաւորիչ նուաղեալ, եւ զլուսին մաշեալ. եւ ոչ ի նոցանէ.՝՝ 27եթէ խաբեցաւ գաղտ սիրտ իմ. եթէ ձեռն եդեալ ի վերայ բերանոյ իմոյ համբուրեցի, 28ապա այն ի մեծ անօրէնութիւն համարեսցի ինձ, զի ստեցի առաջի Տեառն բարձրելոյ. ի նմանէ է զօրութիւն եւ կար, իմաստութիւն եւ հանճար՝՝. 29եթէ ոտնհար եղէ ի վերայ գլորման թշնամւոյ իմոյ, եւ ասացի ի սրտի իմում թէ՝ Վա՛շ. 30ապա լուիցէ ունկն իմ զանէծս իմ, զզուեցայց ապա եւ ես ի ժողովրդենէ իմմէ դսրովեալ. 31եթէ ասացին զինէն բազում անգամ աղախնայք իմ. Ո՛ տայր մեզ յագել ի մարմնոյ նորա. զի յոյժ քաղցր էի նոցա.՝՝ 32Արտաքոյ ոչ ագանէր օտար, զի դուռն իմ բաց էր ամենայն եկելոց. 33եթէ թաքուցի զմեղս իմ ակամայ մեղուցեալ. 34զի ոչ ամաչէի ի բազմակոյտ ամբոխէ՝ առ ի չպատմելոյ առաջի նոցա. եթէ արձակեցի երբեք զտկարն՝ ունայն գոգով ելանել ի դրաց իմոց։ 35Ո՛ տացէ ինձ լսել եթէ ձեռն Տեառն չէր զարհուրեցուցեալ. կամ թէ մուրհակ՝ զոր ունէի զումեքէ, 36իբրեւ զպսակ ի վերայ ուսոց եդեալ ընթեռնուի. 37եւ ո՞չ պատառէի զայն եւ անդրէն դարձուցանէի, ոչ ինչ առեալ ի պարտականէն։ 38Եթէ հեծեաց երբեք երկիր վասն իմ՝՝, եւ եթէ ակօսք նորա լացին առ հասարակ, 39եւ եթէ զզօրութիւն նորա կերայ միայն առանց գնոց, եթէ զանձն տեառն երկրին զայրացուցեալ տրտմեցուցի, 40ապա փոխանակ ցորենոյ բուսցի եղիճ, եւ փոխանակ գարւոյ՝ մորենի։ Եւ դադարեաց Յոբ ի խօսից։