Կրկնեալ անդրէն Եղիուսայ ասէ.

2Մնա ինձ տակաւին սակաւիկ մի, զի ուսուցից քեզ. զի տակաւին գոն յիս բանք. 3առեալ ի հեռաստանէ զհանճար իմ։ 4Արդեամբք զիրաւունս իմ խօսեցայց ճշմարտութեամբ, եւ ոչ անիրաւ բանս տարապարտուց իմացեալ։ 5Գիտեա զի Տէր ոչ մերժէ զանմեղն. հզօր է զօրութեամբ։ 6Զսիրտ ամպարշտի՝՝ ոչ կենդանացուսցէ. եւ իրաւունս տացէ աղքատի։ 7Ոչ արկցէ զաչս իւր յարդարոյ. եւ որ գտանի առաջի նորա՝ ընդ թագաւորս է յաթոռ՝՝, եւ նստուսցէ զնոսա ի սպառ՝ եւ բարձրասցին։ 8Եւ չարք՝՝ կապեալք ձեռակապօք՝ վարակեսցին տոռամբք տնանկութեան, 9պատմեսցէ նոցա զգործս նոցա, եւ զյանցանս նոցա թէ զօրացան։ 10Եւ արդարոյն լուիցէ՝՝, եւ ասասցէ՝ զի դարձցին յանիրաւութենէ։ 11Եթէ լուիցեն եւ ծառայեսցեն նմա, կատարեսցեն զաւուրս իւրեանց ի բարութիւնս, եւ զամս իւրեանց ի վայելչութիւնս։ 12Բայց զամպարիշտս ոչ կեցուսցէ, զի ոչ կամեցան նոքա ճանաչել զՏէր, եւ զի խրատեալք եւ անհնազանդք էին։՝՝ 13Կեղծաւորք սրտիւք գրգռեսցեն զսրտմտութիւն, ոչ գուժեսցեն զի կապեաց զնոսա։ 14Մեռցի յերիտասարդութեան անձն նոցա, եւ կեանք նոցա խոցոտեալք ի հրեշտակաց, 15փոխանակ զի նեղեցին զտկարն եւ զանզօրն. եւ իրաւունս հեզոց հանցէ, եւ զերծոյց զքեզ ի բերանոյ թշնամւոյ։ 16Անդունդք որոյ տարածումն ի ներքոյ իւր. եւ էջ սեղան քո լի պարարտութեամբ։ 17Մի՛ պակասեսցեն իրաւունք արդարոյ. սրտմտութիւն ի վերայ ամպարշտաց հասցէ. 18վասն ամպարշտութեան կաշառաց՝ զոր ընդունէին անիրաւութեամբ։ 19Մի՛ թիւրեսցեն զքեզ միտք կամակարութեան խնդրուածոց՝ յորժամ ի վիշտս իցեն տկարք։ 20Եւ զամենայն զօրաւորս զօրութեամբ մի՛ ձգեսցես ի գիշերի՝ ելանել ժողովրդոց փոխանակ նոցա. 21այլ զգոյշ լեր, գուցէ գործեսցես զանպատեհս. քանզի զնա փրկեցեր յաղքատութենէ։ 22Ահա Հզօրն զօրացուսցէ զօրութեամբ իւրով. քանզի ո՞վ է իբրեւ զնա զօրաւոր. 23կամ ո՞վ է որ քննէ զգործս նորա, կամ ո՞վ է որ ասիցէ. Անիրաւս գործեաց զոր գործեաց։ 24Յիշեա զի մեծամեծ են գործք նորա, զոր սկսան արք արդարք։ 25Ամենայն մարդ ետես ինքեամբ, որչափ խոցոտեալ են մարդիկ։ 26Ահա Հզօրն սաստիկ է, եւ ոչ իմասցուք, թիւ ամաց նորա անսպառ։ 27Թուեալ են նմա շիթք անձրեւի, եւ զեղցին անձրեւով յամպս։ 28Բղխեսցեն հնացեալք. հովանեցոյց զամպս ի վերայ անբաւ մարդկան, միգացին ի վերայ բազում մարդկան։ Ժամանակ եդ անասնոց, եւ գիտեն զկարգ ծննդեան։ Ի վերայ այսր ամենայնի ո՞չ իցեն զարմացեալ միտք քո, ո՞չ սարսիցէ սիրտ քո ի մարմնի քում. զի արար զմեծամեծս զոր ոչ գիտէաք։ Հրաման տայ ձեան թէ՝ Լեր ի վերայ երկրի, եւ ձմերայնւոյ անձրեւաց՝ զզօրութիւնս իւրեանց։ Ի ձեռն ամենայն մարդոյ կնքէ, զի ծանիցէ ամենայն մարդ զիւր տկարութիւն։ 29Եթէ իմանայցե՞ս զտարածանել ամպոց, զհաւասարութիւն խորանի նորա։ 30Ահա ձգէ ի վերայ նորա ճանապարհաւ, եւ զարմատս ծովու ծածկեաց. 31զի նոքօք դատեսցի զժողովուրդս, տացէ կերակուր զօրացելոյն։ 32Ի ձեռս ծածկեաց զլոյս, եւ ետ պատուէր վասն նորա պատահելոյ։ 33Պատմեսցէ զնա բարեկամաց իւրոց, եւ զստացուածոց եւ զանիրաւութենէ։՝՝