1Կրկնեալ անդրէն Եղիփազու Թեմնացւոյ ասէ. 2Միթէ բազո՞ւմ անգամ լեալ իցեն քո բանք աշխատութեամբ, եւ զօրութեան բանից քոց ո՞ հանդարտեսցէ։ 3Զի եթէ՝՝ խրատեցեր դու զբազումս, եւ զձեռս տկարի մխիթարեցեր. 4եւ զհիւանդացեալս կանգնեցեր բանիւք, եւ ծնկաց կթուցելոց քաջալերութիւն զգեցուցեր, 5եւ արդ եկին հասին ի վերայ քո ցաւք. սակայն դու վաղվաղեցեր՝՝։ 6Ո՞չ ապաքէն երկեւղդ քո անզգամութիւն է, եւ կասկածդ քո եւ անչարութիւն ճանապարհի քո՝՝։ 7Արդ յիշեա, ո՞ ոք որ սուրբ էր՝ կորեաւ, կամ ճշմարիտք արմատաքի երբեք խլեցա՞ն։ 8Զոր օրինակ տեսի զայնոսիկ որ զանպատեհսն արօրադիր առնեն, որ սերմանեն զնոսա՝ ցաւս հնձեսցեն ի նոցանէ։ 9Ի հրամանէ Տեառն՝՝ կորիցեն, ի հոգւոյ բարկութեան նորա սատակեսցին։ 10Զօրութիւն առիւծու, գոչիւն մատակ առիւծու, պերճութիւն վիշապաց՝ շիջաւ։ 11Մրջնառեւծն՝՝ սատակեցաւ առ ի չգոյէ կերակրոյ, կորիւնք առիւծու լքին զմիմեանս։ 12Եթէ էր տակաւին բան ճշմարիտ եղեալ ի խօսս քո, ոչ ինչ յայդպիսեաց չար պատահէր քեզ։ Ուրեմն ո՞չ ընդունիցի ունկն իմ հրաշակերտս ի նմանէ։ 13Արհաւիրք եւ բոմբիւնք գիշերականք, հասեալ ահ ի վերայ մարդկան՝՝, 14դողումն եւ սոսկումն պատահեցին ինձ, եւ մեծապէս զոսկերս իմ շարժեցին։ 15Եւ եկն հողմն ի վերայ երեսաց իմոց. քստմնեցին հերք իմ եւ մարմինք։ 16Կանգնեցայ՝ եւ ոչ գիտացի. տեսի՝ եւ ոչ՝՝ էին կերպարանք առաջի աչաց իմոց, բայց միայն օդ եւ սօսաւիւն լսէի։ 17Իսկ արդ միթէ սո՞ւրբ լինիցի մարդ առաջի Տեառն, կամ ի գործոց իւրոց անարա՞տ այր, 18եթէ ծառայից իւրոց ոչ հաւատայցէ, եւ զհրեշտակաց խոտորագոյնս ինչ իմացաւ։ 19Իսկ արդ զբնակեալս ի տունս կաւեղէնս, յորոց եւ ինքեանք ի նմին կաւոյ եմք, եհար զնոսա ըստ օրինակի ցեցոյ։ 20Եւ յառաւօտէ մինչեւ յերեկոյ ոչ եւս իցեն. քանզի անձամբ անձին օգնել ոչ կարէին, կորեան։ 21Փչեաց ի նոսա եւ ցամաքեցան, սատակեցան՝ քանզի ոչ էր ի նոսա իմաստութիւն։՝՝