1Եւ եղեւ բան Տեառն առ Յովնան որդի Ամաթեայ, եւ ասէ. 2Արի եւ գնա ի Նինուէ քաղաք մեծ, եւ քարոզեսջիր անդ, զի ել աղաղակ չարութեան նորա առ իս։ 3Եւ յարեաւ Յովնան փախչել ի Թարսիս յերեսաց Տեառն. էջ ի Յոպպէ եւ եգիտ նաւ որ երթայր ի Թարսիս, ետ գինս եւ եմուտ ի նա՝ նաւել ընդ նոսա ի Թարսիս յերեսաց Տեառն։

4Եւ Տէր յարոյց հողմ ի ծովուն եւ եղեւ մրրիկ մեծ ի ծովուն, եւ նաւն ի վտանգի կայր ի խորտակել։ 5Եւ երկեան նաւավարքն երկեւղ մեծ, եւ աղաղակէին առ իւրաքանչիւր աստուածս՝՝ իւր. եւ ընկեցին զկարասին որ էր ի նաւին ի ծով անդր, զի թեթեւացուսցեն յինքեանց. եւ Յովնան իջեալ ի խորշ մի նաւին՝ ննջէր եւ խորդայր։ 6Մատեաւ առ նա նաւապետն, եւ ասէ. Զի՞նչ է այդ՝ զի խորդասդ, արի կարդա զՏէր Աստուած քո. թերեւս ապրեցուսցէ՝՝ զմեզ Աստուած, եւ մի՛ կորիցուք։

7Եւ ասեն իւրաքանչիւր ցընկեր իւր. Եկայք արկցուք վիճակս, եւ գիտասցուք, վասն ո՞յր են չարիքս այս ի վերայ մեր։ Արկին վիճակս, եւ ել վիճակն Յովնանու։ 8Եւ ասեն ցնա. Պատմեա մեզ, վասն է՞ր են չարիքս այս մեզ. զի՞նչ արուեստ է քո, ուստի՞ գաս կամ յո՞ երթաս՝՝, յորմէ՞ աշխարհէ ես կամ յորմէ՞ ժողովրդենէ։ 9Ասէ ցնոսա. Ծառայ Տեառն՝՝ եմ ես, եւ զՏէր Աստուած երկնից պաշտեմ որ արար զծով եւ զցամաք։ 10Եւ երկեան արքն երկեւղ մեծ, եւ ասեն ցնա. Զի՞նչ գործեցեր զայդ. զի գիտացին թէ յերեսաց Տեառն փախուցեալ էր, քանզի պատմեաց նոցա։ 11Եւ ասեն ցնա. Զի՞նչ արասցուք քեզ, եւ դադարեսցէ ծովս ի մէնջ։ Զի ծովն առաւել եւս խռովեալ էր եւ յարուցանէր մրրիկ ի վերայ նոցա՝՝։ 12Եւ ասէ ցնոսա Յովնան. Առէք ընկեցէք զիս ի ծովդ, եւ դադարեսցէ ի ձէնջ ծովդ. զի գիտեմ ես եթէ վասն իմ է մրրիկս այս մեծ ի վերայ ձեր։

13Եւ ջանային արքն դարձուցանել զնաւն ի ցամաք, եւ ոչ կարէին, զի ծովն եւս քան զեւս խռովէր եւ սաստկանայր ի վերայ նոցա։ 14Աղաղակեցին առ Տէր եւ ասեն. Քաւ լիցի, Տէր, մի՛ կորիցուք վասն անձին առնս այսորիկ, եւ մի՛ ածեր ի վերայ մեր արիւն արդար, զի դու, Տէր, որպէս կամեցար եւ արարեր։ 15Եւ առին զՅովնան եւ ընկեցին ի ծովն, եւ դադարեաց ծովն ի խռովութենէ իւրմէ։ 16Եւ երկեան արքն երկեւղ մեծ ի Տեառնէ, զենին զոհս Տեառն եւ ուխտեցին ուխտս։