1Զիա՜րդ շլացաւ ոսկին, այլագունեաց արծաթն սպիտակ. հալեցան՝՝ սփռեցան ականք նոցա ի գլուխ անցից ճանապարհաց նոցա։ 2Որդիք Սիոնի պատուականք, որ առաւել քան զականս պատուականս՝՝, զիա՜րդ համարեցան իբրեւ ամանք խեցեղէնք ձեռագործք որդւոց բրտի։ 3Մերկացուցին իբրեւ վիշապք՝՝ զստինս իւրեանց, եւ դիեցուցին զկորիւնս իւրեանց. եղեն դստերք ժողովրդեան իմոյ ի տանջանս հարուածոց, զի չիք նոցա բժշկութիւն. եւ տառապեցան՝՝ իբրեւ ջայլամունք յանապատի։ 4Կցեցան լեզուք դիեցիկ մանկանց ի քիմս իւրեանց ի ծարաւս իւրեանց. տղայք հաց խնդրեցին, եւ ոչ ոք էր որ բրդէր նոցա։ 5Որ ուտէին զկերակուր՝ եղծան ի վերայ անցից ճանապարհաց. որ ի գիրկս գրգեալք եւ գգուեալք էին, գիրկս արկեալ աղբեւաց թաթաւեալ թաւալէին՝՝։ 6Բազմացաւ անօրէնութիւն դստեր ժողովրդեան իմոյ քան զանօրէնութիւնս Սոդոմայ կործանելոյ. ի ճեպս ի փոյթս յառնէին, եւ ոչ ուրեք էր վաստակ ձեռաց իւրեանց։ 7Սրբեցան ուխտաւորք նոցա, իբրեւ զձիւն սպիտակացան, իբրեւ զկաթն զտեցան, իբրեւ զականս շափիղայ ի հատուցման իւրեանց։՝՝ 8Թխացան քան զածուխ տեսիլք իւրեանց, եւ ոչ ոք ճանաչէր զնոսա զի դնէին՝՝ յանցս ճանապարհաց. մածեալ էր մորթ նոցա յոսկերս նոցա. բրտացան նոքա, եւ եղեն իբրեւ զփայտ չորացեալ։ 9Գեղեցիկ՝՝ էին վիրաւորքն դիականց անկելոց ի սրոյ՝ քան զանկեալսն ի սովոյ. երթային վիրաւորք ազգք ազգք յարանց՝՝։ 10Ձեռք կանանց ողորմածաց եփեցին զմանկունս իւրեանց, եւ եղեւ նոցա ի կերակուր՝ առ ի բեկումն դստեր ժողովրդեան իմոյ։ 11Ած եւ կատարեաց Տէր զսրտմտութիւն բարկութեան իւրոյ, եհեղ զսրտմտութիւն բարկութեան իւրոյ, եւ բորբոքեցոյց հուր ի Սիոն եւ եկեր զհիմունս նորա։ 12Ոչ հաւատացին թագաւորք ամենայն երկրի՝՝ որ բնակեալ էին ընդ տիեզերս, եթէ մտցէ թշնամի ընդ դրունս Երուսաղեմի։ 13Ի մեղս մարգարէիցն իւրեանց, եւ ի մեղս քահանայիցն իւրեանց, որ հեղուին զարիւն արդարոցն ի միջի իւրեանց, 14շարժեցան սասանեցան զօրութիւնք նոցա յելս ճանապարհաց՝՝. պղծեցան թաթաւեցան յարեան մեռելոտւոց. զի ոչ կարէին զհանդերձս նոցա անարատ հանել ի նոցանէ։ 15Ի բաց կացէք, պիղծս կարդացէք զնոսա՝՝. ի բաց կացէք, ի բաց կացէք, մի՛ մերձենայք, զի շարժեցան բորբոքեցան. ասացէք ի հեթանոսս զի՝ Մի՛ եւս յաւելցին բնակել ի նոսա։ 16Կենդանութեամբ մերով նուաղեցին աչք մեր յօգնականութենէ մերմէ, զի տարապարտուց կացուցեալ էր մեր զնոսա դէտս ի սնոտիս։ 17Երեսք Տեառն բաժանեալ են ի նոցանէ, եւ ոչ եւս յաւելցի հայել ի նոսա. երեսք քահանայից ակն ոչ առին ծերոց, ոչ ողորմեցան ի վերայ տղայոց նոցա՝՝. դէտ ակն կալեալ հայէաք յազգս որ ոչ փրկէին զմեզ։ 18Որսացան զմեզ, փոքր մեւս եւս սատակել ջնջեալ էր զմեզ ի քաղաքաց մերոց։ Հաս ժամ, հասեալ է ժամանակ, կատարեցան աւուրք մեր, լցան ժամանակք։ 19Թեթեւացան հալածիչք մեր ի վերայ լերանց, իբրեւ զարծուիս երկնից. ի վերայ լերանց բարձանց ճախրեցին, եւ՝՝ յանապատի ի դարան մտեալ պաշարեցին զմեզ։ 20Հոգի երեսաց մերոց Տէր Քրիստոս, պատեցան զնովաւ յապականութեան իւրեանց, մինչդեռ մեք խորհէաք թէ ընդ հովանեաւ նորա նստցուք եւ կեցցուք՝՝ ի մէջ հեթանոսաց։ 21Ցնծա դու եւ ուրախ լեր, դուստր Եդովմայեցւոց, որ բնակեալդ ես յերկրիդ Աւստացւոց. եկեսցէ բաժակս այս ի վերայ քո. յարիցես եւ արբցես, արբեսցիս եւ անդրէն դարձուսցես։ 22Պակասեցին անօրէնութիւնք քո, Սիոն, եւ ոչ եւս յաւելցէ խրատել զքեզ. այց արար անօրէնութեանդ քո, դուստր Եդովմայ, յայտնեաց զամենայն ամպարշտութիւնս քո։՝՝