1Եւ բամբասեցին Մարիամ եւ Ահարոն զՄովսէս վասն կնոջն Եթէովպացւոյ զոր ա՛ռ Մովսէս. զի կին Եթէովպացի առ. 2եւ ասեն. Միթէ ընդ Մովսիսի՞ միայն խօսեցաւ Տէր. ո՞չ ապաքէն եւ ընդ մեզ խօսեցաւ. եւ լուաւ Տէր։ 3Եւ այրն Մովսէս հեզ էր յոյժ քան զամենայն մարդիկ որ էին ի վերայ երկրի։ 4Եւ ասէ Տէր նոյնժամայն ցՄովսէս եւ ցԱհարոն եւ ցՄարիամ. Ելէք դուք երեքին ի խորանն վկայութեան։ Եւ ելին երեքին ի խորանն վկայութեան՝՝։ 5Եւ էջ Տէր սեամբ ամպոյ, եւ եկաց առ դրան խորանին վկայութեան. եւ կոչեցան Ահարոն եւ Մարիամ, եւ ելին երկոքեան։ 6Եւ ասէ ցնոսա Տէր. Լուարուք բանից իմոց. եթէ լինիցի մարգարէ ի ձէնջ Տեառն, տեսլեամբ երեւեցայց նմա, եւ երազով խօսեցայց ընդ նմա։ 7Ոչ այնպէս՝ որպէս ծառայն իմ Մովսէս, որ յամենայն տան իմում հաւատարիմ է. 8բերան ի բերան խօսեցայց ընդ նմա, երեսօք եւ ոչ առակօք. եւ զփառսն Տեառն ետես. եւ ընդէ՞ր ոչ երկերուք բամբասել զծառայն իմ Մովսէս։ 9Եւ եղեւ բարկութիւն սրտմտութեան Տեառն ի վերայ նոցա, եւ գնացին։ 10Եւ ամպն վերացաւ ի խորանէ անտի, եւ ահա Մարիամ բորոտեալ էր իբրեւ զձիւն. եւ հայեցաւ Ահարոն ընդ Մարիամ, եւ ահա բորոտեալ էր։ 11Եւ ասէ Ահարոն ցՄովսէս. Խնդրեմ ի քէն, տէր, մի՛ ածեր ի վերայ մեր մեղս. զի անգիտացաք, եւ քանզի մեղաք։ 12Մի լինիցի հանգոյն մահու, իբրեւ զվիժած որ ելանիցէ յարգանդէ մօր եւ ուտիցէ զկէս՝՝ մարմնոյ նորա։ 13Եւ աղաղակեաց Մովսէս առ Տէր եւ ասէ. Խնդրեմ ի քէն, Աստուած, բժշկեա զնա։ 14Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Եթէ հօր իւրոյ թքանելով թքեալ էր ընդ երեսս նորա, չամաչէ՞ր զեւթն օր. մեկնեսցի զեւթն օր արտաքոյ բանակին, եւ ապա մտցէ։ 15Եւ զատուցաւ Մարիամ արտաքոյ բանակին զեւթն օր. եւ ժողովուրդն ոչ չուեաց, մինչեւ սրբեցաւ Մարիամ։