1Պատասխանի ողոք դարձուցանէ զսրտմտութիւն. բան խիստ յարուցանէ զբարկութիւն։ 2Լեզու իմաստնոց գիտէ զբարիս՝՝. բերանք անզգամաց պատմեն զչարիս։ 3Յամենայն տեղիս աչք Տեառն դիտեն զբարիս եւ զչարս։ 4Բժշկութիւն լեզուի՝ ծառ կենաց. եւ որ պահէն զնա՝ լցցի հոգւով՝՝։ 5Անզգամն՝ անգոսնէ զխրատ հօր. իսկ որ պահէ զյանդիմանութիւն՝ խորագէտ է։ Ի յաճախել արդարութեան՝ զօրութիւն բազում, եւ ամպարիշտք արմատաքի յերկրէ կորիցեն։՝՝ 6Տունք արդարոց զօրութեամբ բազմաւ. պտուղք ամպարշտաց կորիցեն։ 7Շրթունք իմաստնոց հաստատեալ են իմաստութեամբ,՝՝ սիրտք անմտաց ոչ են անսխալք։ 8Պատարագք ամպարշտաց պիղծ են առաջի Աստուծոյ, ուխտք ուղղոց՝ ընդունելի են նմա։ 9Պիղծ են առաջի Տեառն ճանապարհք ամպարշտաց, իսկ որ երթայ զհետ արդարութեան՝ սիրէ զնա։ 10Խրատ անմեղին ճանաչի ի մերձաւորաց՝՝, իսկ որ ատեանն զյանդիմանութիւն՝ վախճանեսցին անարգանօք։ 11Դժոխք եւ կորուստ յայտնի են առաջի Տեառն. զիար՞դ ոչ եւ սիրտք մարդկան։ 12Ոչ սիրէ անխրատն զյանդիմանիչս իւր, եւ ընդ իմաստունս ոչ խօսեսցի։ 13Սրտի բերկրեցելոյ երեսք ծաղկին. եւ ոգի որ ի տրտմութեան է՝ թախծեալ շրջի։ 14Սիրտ ուղիղ խնդրէ զիմաստութիւն. եւ բերան անխրատից տեղեկանայ չարեաց։ 15Յամենայն ժամանակս աչք չարաց սպասեն չարեաց, իսկ բարիքն հանդարտեն յամենայն ժամ՝՝։ 16Լաւ է փոքր բաժին երկիւղիւ Տեառն, քան զգանձս մեծամեծս աներկիւղածութեամբ։ 17Լաւ են կոչունք բանջարեղէնք սիրով եւ շնորհիւ, քան զուարակ ի մսրոյ՝ թշնամութեամբ։ 18Այր բարկացօղ նիւթէ զկռիւս. իսկ երկայնամիտն՝ եւ զհանդերձեալն ցածուցանէ։ Այր երկայնամիտ շիջուցանէ զդատաստանս, իսկ ամպարիշտն առաւել եւս գրգռէ՝՝։ 19Ճանապարհք վատաց կցեալ են փշովք, իսկ ժրացն՝ վարունք են։ 20Որդի իմաստուն ուրախ առնէ զհայր. որդի անմիտ արհամարհէ զմայր իւր։ 21Սիրտ անմտի կարօտ է հանճարոյ.՝՝ այր իմաստուն ուղղորդ գնայ։ 22Յապաղեն զխորհուրդս՝ որ ոչ պատուեն զխորհրդակիցս։ Ի սիրտս խորհրդականաց հաստատի խորհուրդ. 23եւ ոչ հնազանդի նմա անզգամ. եւ ոչ ասիցէ դիպօղ ինչ եւ բարի հասարակաց։ 24Ճանապարհ կենաց խորհուրդ իմաստնոց, զի խորշեալ ի դժոխոց՝ փրկեսցի։՝՝ 25Զտունս թշնամանողաց կործանէ Տէր, եւ հաստատէ զսահմանս որբոց եւ այրեաց։ 26Պիղծ է առաջի Տեառն խորհուրդ անիրաւ. բանք սրբոց պարկեշտ են։ 27Սատակէ զանձն իւր կաշառառուն՝՝, իսկ որ ատեայ զկաշառս՝ կեցցէ։ Ողորմութեամբ եւ հաւատովք՝ սրբին մեղք. երկիւղիւ Տեառն խորշի ամենայն ոք ի չարէ։՝՝ 28Սիրտք արդարոց խոկան զհաւատս, բերան ամպարշտի պատասխանի տայ զչարիս։ Ընդունելի են առաջի Տեառն ճանապարհք մարդոց արդարոց. վասն նոցա եւ թշնամիք բարեկամք լինին։ 29Հեռի է Աստուած՝՝ յամպարշտաց. եւ աղօթից արդարոց լսէ։ 30Լաւ է սակաւիկ ինչ առնուլ արդարութեամբ, քան զբազում արդիւնս աներկիւղածութեամբ։ Սիրտ առն խորհեսցի զիրաւունս, զի յԱստուծոյ ուղղեսցին գնացք նորա։ Ակն որ տեսանէ զբարիս՝՝ ուրախ առնէ զսիրտ. համբաւ բարի պարարէ զոսկերս։ 32Որ մերժէ զխրատ՝ ատեայ զանձն, որ պահէ զյանդիմանութիւն՝ ստանայ զհանճար։ 33Երկեւղ Տեառն խրատ եւ իմաստութիւն, եւ սկիզբն փառաց պատասխանի արասցէ նմա՝՝։