1Լաւ է պատառ մի համով խաղաղութեամբ, քան զտունս լի զենլեօք եւ բարեօք՝՝ թշնամութեամբ։ 2Ծառայ իմաստուն տիրեսցէ տերանց անմտաց՝՝, եւ ընդ եղբարս բաժանեսցի մասն։ 3Որպէս փորձի ի բովս արծաթ եւ ոսկի, նոյնպէս ընտրէ զսիրտս Աստուած։ 4Չարի հնազանդի լեզու անօրինաց, եւ արդար ոչ հայի ի շրթունս սուտս։ Հաւատացելոյն ամենայն աշխարհ ընչիւք լի է, անհաւատին եւ ոչ դանգ մի։՝՝ 5Որ կատակէ զաղքատով՝ բարկացուցանէ զԱրարիչ նորա, եւ որ ոտն հարկանէ կորուսելոյն՝ ոչ արդարասցի. իսկ որ գթայն՝ ողորմութիւն գտցէ։՝՝ 6Պսակ ծերոց՝ որդիք որդւոց, պարծանք որդւոց՝ հարք իւրեանց։ 7Ոչ վայելեն անզգամաց շրթունք հաւատարիմք, եւ ոչ արդարոց՝ շրթունք սուտք։ 8Վարձք շնորհաց խրատ՝ որոց կրեն զնա, զի՝՝ ուր եւ դառնայցէ՝ աջողեսցի։ 9Որ ծածկէ զյանցանս՝ խնդրէ զբարեկամութիւն. իսկ որ ատեայ զծածկելն, քակէ զբարեկամս եւ զընտանիս։ 10Փշրեն զսիրտս իմաստնոց սպառնալիք, իսկ անմիտն թէպէտ եւ բազում գան ըմպէ՝ չառնու ի միտ։՝՝ 11Զհակառակութիւնս յարուցանէ ամենայն չարակամ, իսկ Տէր հրեշտակ անողորմ արձակէ ի վերայ նորա։ 12Անկցի հոգ ի սիրտ առն իմաստնոյ, եւ անմիտք խորհին զչարիս։՝՝ 13Որ հատուցանէ չար փոխանակ բարւոյ, չար ի տանէ նորա մի՛ պակասեսցէ։ 14Իշխանութիւն բանից տայ սկիզբն արդարութեան. եւ առաջնորդ լինի կարօտութեան՝ հակառակութիւն եւ կռիւ։՝՝ 15Որ արդար համարի զանիրաւն եւ անիրաւ զարդարն, պիղծ եւ գարշելի են առաջի Տեառն երկոքին։ 16Ընդէ՞ր գտանին ստացուածք անմտի՝՝, զի իմանալ զիմաստութիւն անմիտն ոչ կարէ։ Որ բարձր առնէ զտուն իւր՝ խնդրէ զբեկումն. եւ որ կամակորէ յուսմանէ, անկցի ի չարիս։՝՝ 17Յամենայն ժամանակի բարեկամք եղիցին քո, բայց եղբարք՝ ի վիշտս եղիցին քեզ պիտոյ. զի վասն այնորիկ իսկ ծնանին։ 18Այր անմիտ կայթէ եւ խնդայ յորժամ երաշխաւոր լինի՝՝ բարեկամի իւրոյ։ 19Վնասասէրն խնդայ ընդ կռիւ. որ բարձրացուցանէ զտուն իւր՝ խնդրէ զբեկումն։ 20Խստասիրտն՝ բարեաց ոչ պատահէ. այր յեղյեղուկ լեզուաւ՝ անկցի ի չարիս։ 21Սիրտ անզգամի ցաւ է կրելեաց իւրոց. ոչ ուրախ լինի հայր ի վերայ որդւոյ անխրատի, որդի իմաստուն՝ ուրախ առնէ զմայր իւր։՝՝ 22Սիրտ ուրախ բարեմոյն առնէ, առն հոգածի՝ ցամաքեն ոսկերք։ 23Որ առնու կաշառ ի գոգ իւր տարապարտուց՝ ոչ աջողին ճանապարհք նորա. ամպարիշտ խոտորի՝՝ ի ճանապարհաց արդարութեան։ 24Երեսք առն հանճարեղի իմաստունք,՝՝ աչք անմտի զվայրօք յածին։ 25Բարկութիւն հօր որդի անմիտ, եւ ցաւք են ծնանելեաց նորա։ 26Տուժել զայր արդար՝ չէ բարւոք. եւ ոչ նենգել զարդարն իշխանաց՝՝ յիրաւանց վերայ։ 27Որ խնայէ բան խիստ հանել՝՝ իմաստուն է. այր երկայնամիտ՝ հանճարեղ է։ 28Զանմիտն հարցին՝ թէ իմաստութիւն իցէ՞ ինչ, եւ իմաստութիւն համարիցի՞. պապանձեցաւ՝ եւ համարեցաւ թէ իմաստուն իցէ։՝՝