1Պատճառս խնդրէ այր որ կամիցի քակել ի բարեկամաց իւրոց. յամենայն ժամանակի նախատ լիցի։ 2Ոչ ինչ պիտոյ է իմաստութիւն պակասամտի, զի առաւել եւս վարի անզգամութեամբ։ 3Յորժամ հասանէ ամպարիշտ ի խորս չարեաց՝ արհամարհէ, բայց գան ի վերայ նորա անարգանք եւ նախատինք։՝՝ 4Ջուր խոր է խորհուրդ սրտի առն, գետ բղխեալ եւ աղբեւր կենաց՝՝։ 5Ակն առնուլ ամպարշտի չէ բարւոք, եւ ոչ զիրաւունս խոտորել՝՝ արդարոյ ի դատաստանի։ 6Շրթունք անզգամի հասուցանեն զնա ի չարիս, եւ բերան նորա յանդուգն՝ մահ կոչէ ի վերայ՝՝։ 7Բերան անզգամի բեկումն է նմա, եւ շրթունք նորա որոգայթ անձին իւրում։ 8Զվատ կործանէ երկեւղ. անձինք կանացեաց քաղցիցեն։ 9Որ զանձն իւր ոչ բժշկէ ի գործս իւր, եղբայր է նա այնորիկ՝ որ անձին առնիցէ։ 10Ի մեծութենէ զօրութեան յայտնի է անուն Տեառն. եւ առ նա ընթացեալ արդարոց բարձրանան։ 11Ստացուածք առն մեծատան քաղաք ամուր, եւ փառք նորա մեծապէս հովանի ունին։՝՝ 12Յառաջ քան զբեկումն հպարտանայ սիրտ առն, եւ յառաջ քան զկարծիս իւր կորանայ՝՝։ 13Որ տայ պատասխանի բան մինչչեւ լուեալ իցէ ինչ՝ անզգամութիւն է նմա եւ նախատինք։ 14Զցասումն առն հանդարտեցուցանէ ծառայ իմաստուն՝՝, այլ առն նեղասրտի ո՞վ ունիցի ժոյժ։ 15Սիրտ իմաստնոյ ստանայ զհանճար. ականջք իմաստնոց խնդրեն զխորհուրդս։ 16Տուրք մարդոյ ընդարձակեցուցանեն զնա, եւ ընդ իշխանս նստուցանեն զնա։ 17Արդար՝ անձին իւրում չարախօսէ ի սկզբան բանից իւրոց, զի յորժամ սկսանի ոսոխն յանդիմանի։՝՝ 18Զհակառակութիւնս ցածուցանէ լուռ լուռն՝՝, եւ ի մէջ բռնաւորաց ընտրէ զիրս։ 19Եղբայր յեղբօրէ օգնեալ՝ իբրեւ զքաղաք ամուր, եւ զօրացեալ բարձրացեալ իբրեւ զթագաւորութիւն հաստատեալ։՝՝ 20Ի պտղոյ բերանոյ այր յագեցուցանէ զորովայն իւր, եւ ի պտղոյ շրթանց իւրոց յագեսցի։ 21Մահ եւ կեանք ի ձեռս լեզուի, եւ որ յաղթէ նմա՝՝ կերիցէ զպտուղ նորա։ 22Որ եգիտ կին բարի՝ եգիտ շնորհս, եւ ընկալաւ յԱստուծոյ ուրախութիւն։ Որ հանէ զկին բարի՝ հանէ զբարիս. եւ որ ունի կին շուն՝ անմիտ է եւ ամպարիշտ։՝՝ 23Յողոք բանի եւեթ կայ տնանկն, եւ մեծատունն յանդուգն տայ պատասխանի։ 24Այր ի բոզանոց լկտութեամբ գնայ։ Լաւ է բարեկամ մերձաւոր՝ քան զեղբայր հեռաւոր։՝՝