1Լաւ է տգիտի որ գնայ միամտութեամբ իւրով, քան անզգամին որ շաղաւաշուրթն իցէ։ 2Սակայն տգիտութիւն անձին իւրում ոչ է բարւոք, եւ ի ստիպել ոտից իւրոց մեղանչէ՝՝։ 3Անզգամութիւն առն ապականէ զճանապարհս նորա, եւ Աստուծոյ մեղ դնէ ի սրտի իւրում։ 4Մեծութիւն յաւելու բարեկամս բազումս, եւ աղքատն՝ ի բուն բարեկամէ անտի քակի։ 5Վկայ սուտ՝ առանց պատժի ոչ լիցի, եւ որ մեղ դնէ տարապարտուց՝ ոչ ապրեսցի։ 6Բազումք ողոքեն զերեսս թագաւորաց. եւ ամենայն չարակամ նախատ լինի մարդկան։ 7Ամենայն որ ատեայ զեղբայր աղքատ, հեռի լինի եւ ի սիրոյ նորա։ Խորհուրդ բարի՝ առ որս ճանաչիցեն զնա մերձենայ, եւ այր իմաստուն գտցէ զնա։ Որ կարի չար առնէ՝ կատարէ զչարիս. եւ որ գրգռէ զբանս՝ ոչ ապրեսցի, մանաւանդ որ վարէ զբանս որ ոչ իւր իցէ։՝՝ 8Որ ստանայ զհանճար՝ սիրէ զանձն, եւ որ պահէ զիմաստութիւն՝ պահէ զբարիս՝՝։ 9Վկայ սուտ՝ առանց պատժի ոչ լիցի. եւ որ բորբոքէ զչարութիւն ընկերաց, եւ որ յուզէ զչարութիւն՝՝ կորիցէ։ 10Ոչ վայելէ անզգամի փափկութիւն, եւ եթէ ծառայ սկսանիցի հպարտութեամբ տիրել։ 11Այր ողորմած՝ երկայնամիտ լինի, եւ պարծանք նորա գերիվերոյ լինին անզգամաց։՝՝ 12Սպառնալիք թագաւորի նման են մռնչելոյ առիւծու, զուարթութիւն նորա իբրեւ զցօղ ի վերայ դալարոյ։ 13Ամօթ հօր՝ որդի անմիտ. ոչ են սուրբ ուխտք ի վարձուց վարձկանաց՝՝։ 14Զտունս եւ զստացուածս բաժանեն հարք որդւոց. եւ ի Տեառնէ պատշաճի կին առն։ 15Վատութիւն ունի զկանացին՝՝. անձն գործատեաց՝ քաղցիցէ։ 16Որ պահէ զպատուիրանս՝ պահէ զանձն իւր, եւ որ արհամարհէ զճանապարհ իւր՝ կորիցէ։ 17Փոխ տայ Աստուծոյ՝ որ ողորմի տնանկին, ըստ տրոց նորա հատուսցէ նմա։ 18Խրատեա զորդի քո՝ զի այնպէս եղիցի քեզ յոյս բարի. եւ ի թշնամանս մի՛ հպարտանար անձամբ քով. զի եթէ հարկանես զնա գաւազանաւ՝ ոչ մեռանի, բայց զանձն նորա փրկես ի մահուանէ։ 19Այր չարաբար՝ բազումս տուժեսցի, եւ եթէ եւս ժանտանայցէ՝ եւ զանձն եւս դիցէ ի վերայ։ 20Լուր, որդեակ, խրատու հօր քոյ՝՝, զի իմաստուն եղիցիս ի վախճանի քում։ 21Բազում խորհուրդք են ի սրտի առն, բայց խորհուրդ Աստուծոյ յաւիտեան մնայ։ 22Պտուղ առն՝ ողորմածութիւն իւր. լաւ է աղքատ արդար քան զմեծատուն սուտ՝՝։ 23Երկեւղ Տեառն ի կենդանութիւն առն. իսկ աներկեւղն մոլորեալ ի դրունս՝ բնակեսցէ ի տեղիս ուր ոչ լիցի այցելութիւն յաւիտենից։ 24Որ թաքուցանէ զձեռս իւր ի ծոց իւր զուր, եւ ոչ ի բերան իւր տարցի զնոսա։ 25Ի չարչարել անզգամի՝ խորագիտագոյն եւս լինի անմեղն՝՝. ապա թէ յանդիմանես զայր իմաստուն՝ ի միտ առցէ զհանճար։ 26Որդի որ անարգէ զհայր եւ մերժէ զմայր, ամօթ կրէ եւ նախատ լիցի։ 27Որդի որ թողուցու պահել զխրատ հօր, խորհի զճառս չարեաց։ 28Որ յերաշխի առնու զմանուկ անմիտ՝՝ թշնամանս առնէ իրաւանց. եւ բերան ամպարշտաց կլանէ զդատաստանս։ 29Պատրաստին անխրատից տանջանք, նոյնպէս եւ պատիժք անզգամաց։