1Որպէս ձիւն ամարայնի եւ անձրեւ ի հունձս, նոյնպէս ոչ յարգոյ՝ անզգամի պատիւ։ 2Որպէս թռչունք եւ ճնճղուկք թռանին, նոյնպէս անէծք զուր ումեք ոչ ելանեն։ 3Որպէս մտրակ ձիոյ եւ խթան իշոյ, նոյնպէս եւ գաւազան ազգի անմտի։ 4Մի՛ տար պատասխանի անզգամի ըստ նորա անզգամութեանն, զի մի՛ լինիցիս նմանօղ նմա։ 5Այլ տուր նմա պատասխանի ըստ անզգամութեան նորա, զի մի՛ իմաստնագոյն երեւեսցի յանձն իւր։ 6Ի ճանապարհաց իւրոց նախատինս առնէ՝՝ որ առաքէ զբան ի ձեռն անմիտ հրեշտակի։ 7Կարճեա զգնացս ոտից եւ զառակս ի բերանոյ անզգամի։՝՝ 8Որ դնէ քար ի պարսատիկս՝ նման է առն որ դնէ պատիւ անմտի։ 9Փշալից լինին ձեռք արբեցողի, եւ ծառայութիւն ի ձեռս անզգամի։ 10Բազում ծուփս ծփին ամենայն մարմինք անզգամաց, զի խորտակին յիմարութիւնք նոցա։՝՝ 11Որպէս շուն յորժամ դառնայ ի փսխած իւր եւ ատելի լինի, նոյնպէս եւ անզգամն իւրովք չարեօք՝ յորժամ դառնայցէ անդրէն ի մեղս իւր։ Է ամօթ որ ածէ զմեղս, եւ է ամօթ որ ածէ զփառս եւ զշնորհս։ 12Տեսի՝՝ այր յանձն իւր պանծացեալ թէ իմաստուն իցէ, բայց յոյս գոյր յանզգամին քան ի նմա։ 13Զվատ յորժամ յուղի առաքես՝ ասէ. Առեւծ ունի զճանապարհս եւ զհրապարակս սպանօղք։՝՝ 14Որպէս դուրք որ շրջին ի ծղխնւոջ, նոյնպէս եւ վատ ի մահիճս իւր։ 15Թաքուցանէ վատ զձեռս իւր ի ծոց իւրում, եւ ի բերան իւր դանդաղի տանել։ 16Իմաստնագոյն թուի անձին իւրում վատ, քան զայն որ զմեծութեան աւետիս բերիցէ՝՝։ 17Որպէս որ բուռն հարկանիցէ զշան ձետոյ, նոյնպէս եւ մարդ որ անկանի յայլոյ դատաստան։ 18Որպէս փորձիչք որ ընդհարկանեն բանս ի մարդկանէ, եւ որ վաղվաղէ ընդդէմ բանից՝ նախ նա ընկճի.՝՝ 19նոյնպէս ամենեքեան որ դարանակալ լինին բարեկամաց իւրեանց. եւ յորժամ յանդիմանին՝՝ ասեն. Մեք ընդ խաղ արարաք։ 20Ի բազում փայտից զուարթանայ հուր, եւ ուր ոչ գոյ երկմիտ՝ դադարէ կռիւ։ 21Կրակարանք՝՝ կայծականց եւ փայտ հրոյ, եւ այր բանսարկու առ ի յուզել զկռիւ։ 22Բանք սուտակասպասաց կակուղ են, բայց արկանեն ի շտեմարանս մարտի։ 23Որ տայ արծաթ նենգութեամբ, իբրեւ ընդ խեցի համարեալ է. շրթունք ողորկք ծածկեն զսիրտս տրտմագինս։ 24Շրթամբք իւրովք յայտնի առնէ ամենայն որ լայ զթշնամի՝՝, եւ ի սրտի իւրում նիւթէ զնենգութիւն. 25եթէ աղաչիցէ զքեզ թշնամին, եւ ի ձայն բարձր աղերսիցէ՝՝, մի՛ հաւատար նմա. զի եւթն չարիք կան ի սրտի նորա։ 26Որ խղխայթէ զթշնամութիւն, յայտ առնէ զնենգութիւն. սուզանէ զվնաս իւր բանգէտն յատենի։՝՝ 27Որ փորէ խորխորատ ընկերի իւրում՝ ինքն լցցէ զնա, եւ որ գլէ վէմ՝ յանձն իւր գլեսցէ։ 28Լեզու սուտ՝ ատեայ զճշմարտութիւն, բերան անդադար՝ գործէ խռովութիւնս՝՝։