1Իմաստութիւն շինեաց իւր տուն, եւ կանգնեաց սիւնս եւթն։ 2Զեն զզենլիս իւր, եւ խառնեաց ի խառնելիս զգինի իւր, եւ պատրաստեաց զսեղան իւր։ 3Եւ առաքեաց զծառայս իւր, կոչել բարձր քարոզութեամբ ի խառնելիս իւր՝ եւ ասէ՝՝. 4Որ ոք իցէ անզգամ, եկեսցէ առ իս։ Եւ ցպակասամիտսն ասէ. 5Եկայք կերայք ի հացէ իմմէ, եւ արբէք զգինի իմ զոր խառնեցի ձեզ։ 6Թողէք զանզգամութիւն եւ կեցջիք, խնդրեցէք զիմաստութիւն զի ապրեսջիք. եւ ուղղեցէք գիտութեամբ զհանճար, եւ ուղիղ ճանապարհաւ իմացարուք զխրատ՝՝։

7Որ խրատէ զչարս՝ առցէ անձին իւրում անարգանս, եւ որ յանդիմանէ զամպարիշտս՝ ատեայ զանձն՝՝։ 8Մի՛ յանդիմաներ զչարս, զի մի՛ ատեսցեն զքեզ. յանդիմանեա զիմաստունն, եւ սիրեսցէ զքեզ, զանմիտն, եւ յաւելցէ ատել զքեզ։՝՝ 9Տուր իմաստնոյն պատճառս, եւ իմաստնագոյն եւս լիցի. տեղեկացո զարդարն, եւ յաւելցէ ընդունել։ 10Սկիզբն իմաստութեան՝ երկեւղ Տեառն, եւ խորհուրդ սրբոց՝ հանճար. իմանալ զօրէնս՝ մտաց առատաց է։ 11Այսու օրինակաւ՝՝ բազում ժամանակս կեցցես, եւ յաւելցին քեզ ամք կենաց։ 12Որդեակ, եթէ իմաստուն լինիցիս, անձին քում իցես եւ ընկերաց՝՝, եւ եթէ անզգամ իցես՝ միայն պեղեսցես զչարիս։ Որ հաստատի ի ստութիւն՝ այնպիսին զհողմս արածէ, եւ նոյն հալածէ զթռչունս թեւաւորս. քանզի եթող զճանապարհս այգւոյ իւրոյ, եւ ի շաւղաց անդոյ իւրոյ մոլորեալ է. գնայ ընդ անջրդին եւ ընդ անապատն, եւ ընդ երկիր կարգեալ ի ծարաւուտ, եւ ժողովէ ձեռօք իւրովք զանպտղութիւն։՝՝

13Կին անզգամ եւ յանդուգն՝ կարօտ լիցի հացի, եւ որ ոչ գիտէ զամօթ,՝՝ 14նստաւ առ դրունս տան իւրոյ աթոռով յայտնապէս ի հրապարակս. 15կոչէ զանցաւորս որ գնայցեն ուղիղ զճանապարհս իւրեանց, 16որ ոք իցէ ի ձէնջ առաւել անմտագոյն՝՝ առ իս դարձցի. եւ պակասամտացդ հրաման տամ, եւ ասեմ. 17Հաց գաղտնի մտադեւր կերիջիք, եւ ջուր գողունի՝ ախորժելով արբջիք։ 18Եւ ոչ գիտէ եթէ երկրածինք առ նմա կորնչին, եւ ի թափս դժոխոց հասանեն։ Այլ դու ի բաց ոստիր, եւ մի՛ յամեր ի տեղւոջ նորա, եւ մի՛ հաստատեր զակն քո ի նա. զի այնպէս անցցես ընդ ջուրն օտար, եւ անցանիցես ընդ գետն օտարական. եւ ի ջրոյ օտարէ ի բաց լինիցիս, եւ յօտար աղբիւրէ մի՛ ըմպիցես. զի բազում ժամանակս կեցցես, եւ յաւելցին քեզ ամք կենաց։՝՝