ՍԱՂՄՈՍ ՃԳ (ՃԴ)

Սաղմոս Դաւթի. ի վերայ աշխարհագործ արարածոց։՝՝

1Օրհնեա, անձն իմ, զՏէր. Տէր Աստուած իմ, մեծ եղեր յոյժ. խոստովանութիւն եւ մեծվայելչութիւն զգեցար. 2արկար զլոյս որպէս զօթոց, ձգեցեր զերկինս որպէս խորան, 3եւ արկեր ի վերայ ջուրց զվերնայարկս նորա. ո դնէ յամպս զգնացս իւր, եւ շրջի նա ի վերայ թեւոց հողմոց։ 4Ո արար զհրեշտակս իւր հոգիս, եւ զպաշտօնեայս իւր ի հուր կիզելոյ։ 5Հաստատեաց զերկիր ի վերայ հաստատութեան իւրոյ, զի մի՛ սասանեսցի յաւիտեան։ 6Խորք որպէս զգեստ վերարկու է նորա, ի վերայ լերանց կացցեն ջուրք։ 7Ի սաստէ քումմէ փախիցեն, եւ ի ձայնէ որոտալոյ քումմէ սարսիցեն։ 8Ելանեն լեռնանան եւ իջանեն դաշտանան, ի տեղի յոր հաստատեցեր զնոսա։ 9Սահման եդիր՝ եւ ոչ անցանեն, եւ ոչ եւս դառնան ի ծածկել զերկիր։

10Առաքեցեր զաղբեւրս ընդ ծործորս, ի մէջ լերանց գնասցեն ջուրք, 11արբուցանել զամենայն գազանս վայրի. յագեսցին ցիռք ի ծարաւս իւրեանց։ 12Անդ թռչունք երկնից բոյնս դիցեն, եւ ի միջոյ վիմաց տացեն զձայնս իւրեանց։ 13Արբուցանէ զլերինս ի շտեմարանաց իւրոց, ի պտղոյ գործոց իւրոց լցցի երկիր։ 14Բուսուցեր զխոտ անասնոց, զդալարի ի ծառայութիւն մարդկան. հաներ զհաց յերկրէ. 15գինի ուրախ առնէ, եւղ՝՝ զուարթ, եւ հաց հաստատէ զսիրտ մարդոյ։

16Յագեսցին ծառքն Տեառն, եւ մայրքն Լիբանանու զորս դու տնկեցեր։ 17Անդ թռչունք երկնից ձագս հանցեն, եւ բոյն արագլի ապաւէն է նոցա՝՝։ 18Լերինք բարձունք են եղջերուաց, եւ վէմք ապաւէն նապաստակաց։

19Արարեր զլուսին վասն ժամանակի, արեգակն ծանեաւ զժամ մտանելոյ իւրոյ։ 20Արարեր զխաւար եւ եղեւ գիշեր, ի նմա գնան ամենայն գազանք անտառի։ 21Կորիւնք առիւծուց մռնչեն եւ յափշտակեն, եւ խնդրեն յԱստուծոյ զկերակուրս իւրեանց։ 22Ի ծագել արեւու ժողովին, եւ ի մորիս իւրեանց դադարեն։ 23Ելանէ մարդ ի գործս իւր, եւ ի վաստակս ձեռաց իւրոց մինչեւ յերեկոյ։

24Որպէս զի՜ մեծ են գործք քո, Տէր, զամենայն ինչ իմաստութեամբ արարեր, եւ լցաւ երկիր ստեղծուածովք քովք։ 25Այս ծով մեծ եւ անդորր. ի սմա զեռունք որոց ոչ գոյ թիւ, գազանք մեծամեծք եւ մանունք։ 26Ի սմա եւ նաւք գնան, վիշապն զոր ստեղծեր խաղալ նովաւ։ 27Ամենեքեան քեզ սպասեն, եւ դու տաս զկերակուր նոցա ի ժամու։ 28Տաս դու նոցա եւ կերակրին, բանաս զձեռն քո, եւ կերակրես զամենեսեան կամովք քովք։ 29Դարձուցանես զերեսս քո ի նոցանէ՝ եւ խռովին. հանես զոգի ի նոցանէ՝ պակասին եւ ի հող դառնան։ 30Առաքես զոգի քո եւ ստանաս զնոսա, եւ նորոգես զերեսս երկրի։

31Եղիցին փառք Տեառն յաւիտեան, Տէր ուրախ եղիցի յարարածս իւր։ 32Ո հայի յերկիր եւ տայ դողալ սմա, մերձի ի լերինս եւ ծխեսցին։ 33Օրհնեցից զՏէր ի կեանս իմ, սաղմոս ասացից Աստուծոյ իմոյ մինչեւ եմ ես։ 34Քաղցր եղիցի նմա օրհնութիւն՝՝ իմ, եւ ես ուրախ եղէց ի Տէր։ 35Պակասեսցին մեղաւորք յերկրէ, եւ ամպարիշտք մի՛ եւս գտցին ի նմա։ Օրհնեա, անձն իմ, զՏէր։ Ալէլուիա։