2Օրհնեա, անձն իմ, զՏէր. օրհնեցից զՏէր ի կեանս իմ, սաղմոս ասացից Աստուծոյ իմոյ մինչեւ եմ ես։ 3Մի՛ յուսայք յիշխանս՝ յորդիս մարդկան, զի ոչ գոյ փրկութիւն ի նոսա։ 4Ելցէ հոգի ի նոցանէ՝ եւ դարձցին անդրէն ի հող, եւ յայնմ աւուր կորիցեն ամենայն խորհուրդք նոցա։ 5Երանի՛ ում Տէր Աստուած Յակոբայ օգնական է նմա, եւ յոյս նորա ի Տէր Աստուած է։ 6Որ արար զերկինս եւ զերկիր, զծով եւ զամենայն որ է ի նոսա. ո պահէ զճշմարտութիւն յաւիտեան, 7եւ առնէ իրաւունս զրկելոց. տայ հաց քաղցելոց, եւ արձակէ զկապեալս Տէր։ 8Տէր բանայ զաչս կուրաց, եւ կանգնէ զգլորեալս Տէր. Տէր սիրէ զարդարս։ 9Տէր պահէ զպանդուխտս. զորբս եւ զայրիս ընդունի Տէր, եւ զճանապարհս ամպարշտաց կորուսանէ։ 10Թագաւորեսցէ Տէր յաւիտեան, Աստուած քո, Սիոն, ազգէ մինչեւ յազգ։ Ալէլուիա։