2Թէ արդարեւ զարդարութի՞ւն խօսէիք, եւ ուղի՞ղս դատէիք, որդիք մարդկան։ 3Քանզի եւ արդ իսկ ի սրտի ձերում զանօրէնութիւն գործէք, յերկրի անիրաւութիւն ձեռք ձեր նիւթեն։ 4Օտար եղեն մեղաւորք ի մօրէ, խաբեցան յարգանդէ եւ խօսեցան սուտ։ 5Սրտմտութիւն նոցա ըստ նմանութեան օձի, որպէս իժի եւ քարբի զի խցեալ է զականջս իւր, 6զի մի՛ լուիցէ նա զձայն թովչի ճարտարի, եւ մի՛ առցէ դեղ ի դեղատուէ իմաստնոյ՝՝։ 7Աստուած փշրեսցէ զատամունս նոցա ի բերանս իւրեանց, եւ զժանիս առիւծուց խորտակեաց Տէր։ 8Անարգ եղիցին՝՝ նոքա որպէս ջուր զի հեղու, ի լարել աղեղան նորա տկարասցին. 9որպէս մոմ զի հալի, եւ սպառեսցին։ 10Անկաւ հուր եւ ոչ տեսին զարեւ, մինչչեւ ի միտ առեալ էր զփուշս իւրեանց. որպէս դժնիկ բարկութեամբ կենդանւոյն կիզցէ զնոսա։՝՝ 11Ուրախ եղիցի արդար՝ յորժամ տեսցէ զհատուցումն, եւ զձեռս իւր լուասցէ յարեան մեղաւորի։ 12Եւ ասասցէ մարդ, թէ՝ Արդարեւ գուցէ պտուղ արդարոյ, եւ է Աստուած որ դատի զնոսա յերկրի։