2Տէր, մի՛ սրտմտութեամբ քով յանդիմաներ զիս, եւ մի՛ բարկութեամբ քով խրատեր զիս։ 3Ողորմեա ինձ, Տէր, զի հիւանդ եմ ես. բժշկեա զանձն իմ, զի խռովեցան ոսկերք իմ։ 4Անձն իմ յոյժ խռովեցաւ, եւ դու, Տէր, մինչեւ յե՞րբ։ 5Դարձ, Տէր, եւ փրկեա զանձն իմ, կեցո զիս, Տէր, ըստ ողորմութեան քում։ 6Զի ոչ ոք է որ ի մահու յիշէ զքեզ, կամ ի դժոխս խոստովան առնի առ քեզ։ 7Վաստակեցի ես ի հեծութեան իմում, լուացի զամենայն գիշեր զմահիճս իմ, եւ արտասուօք իմովք զանկողինս իմ թացի։ 8Խռովեցաւ ի սրտմտութենէ ակն իմ, մաշեցայ ես ի վերայ ամենայն թշնամեաց իմոց։

9Ի բաց կացէք յինէն ամենեքեան ոյք գործէք զանօրէնութիւն. լուաւ Տէր ձայնի լալոյ իմոյ. 10լուաւ Տէր աղօթից իմոց, եւ Տէր զխնդրուածս իմ ընկալաւ։ 11Ամաչեսցեն եւ խռովեսցին յոյժ ամենայն թշնամիք իմ. դարձցին յետս եւ ամաչեսցեն յոյժ վաղվաղակի եւ խռովեսցին։