2Աստուած, Աստուած իմ, ես առ քեզ առաւօտ առնեմ. ծարաւեաց առ քեզ հոգի իմ, քանիպատի՞կ եւս եւ մարմին իմ, որպէս երկիր անապատ եւ անջուր, 3ուր ոչ գոյ ի նմա ճանապարհ, այսպէս ի սուրբս երեւեցայց քեզ՝՝, տեսանել ինձ զզօրութիւն քո եւ զփառս քո։ 4Վասն զի լաւ է ինձ ողորմութիւն քո քան զկեանս իմ, եւ շրթունք իմ գովեսցեն զքեզ։ 5Այսպէս օրհնեցից զքեզ ի կեանս իմ, եւ յանուն քո համբարձից զձեռս իմ։ 6Որպէս ի ճարպոյ պարարտութենէ լցցի անձն իմ, շրթամբք ցնծութեան օրհնեսցէ զքեզ բերան իմ։ 7Զի թէ յիշէի զքեզ յանկողնի իմում, ընդ առաւօտս կանխեալ խօսէի ընդ քեզ։ 8Զի եղեր իմ օգնական, ի հովանի թեւոց քոց ցնծացայց։ 9Եկն զկնի քո անձն իմ, եւ զիս ընկալաւ աջ քո։ 10Եւ նոքա ի նանիր խնդրեցին զանձն իմ, մտցեն ի ներքոյ անդնդոց երկրի. 11մատնեսցին ի ձեռս սրոյ, եւ բաժինք աղուեսուց եղիցին։ 12Թագաւոր յուսացաւ ի Տէր, գովեսցին ամենեքեան որ երդնուն նովաւ, խցցին բերանք այնոցիկ ոյք խօսէին զանիրաւութիւն։