2Լուր, Աստուած, աղօթից իմոց յաղաչել ինձ առ քեզ, յերկիւղէ թշնամւոյն փրկեա զանձն իմ։ 3Ծածկեսցես զիս ի ժողովոց չարաց, ի բազմութենէ ոյք գործեն զանօրէնութիւն։ 4Ոյք սրեցին որպէս սուսեր զլեզուս իւրեանց, լարեցին զաղեղունս իւրեանց յիրս դառնութեան, 5ձգել ի գաղտնիս այնոցիկ ոյք ուղիղ են սրտիւք. յանկարծակի ձգեսցեն ի նոսա եւ մի՛ երկիցեն։ 6Ոյք զօրացուցին յանձինս իւրեանց զբանս չարութեան, խորհեցան թաքուցանել ինձ որոգայթ, եւ ասացին. Ոչ տեսանէ զայս Տէր։ 7Քննեցին զանօրէնութիւն, պարտասեցան ի քննել զքննութիւն։ 8Մատիցէ այր ի խորութիւն սրտի իւրոյ, եւ բարձր եղիցի Աստուած։ 9Նետք տղայոց եղեն վէրք նոցա, տկարացան ի նոսա լեզուք իւրեանց. եւ խռովեսցին ամենեքեան ոյք հային ընդ նոսա։՝՝ 10Երկեաւ ամենայն մարդ եւ պատմեցին զգործս Աստուծոյ, եւ զարարածս նորա ի միտ առին։ 11Ուրախ եղիցի արդար ի Տէր, եւ յուսասցի ի նա. նովաւ գովեսցին ամենեքեան ոյք ուղիղ են սրտիւք։