1Եւ յետ այսորիկ տեսի այլ հրեշտակ իջեալ յերկնից որ ունէր իշխանութիւն մեծ, եւ երկիր լուսաւորեցաւ ի փառաց նորա։ 2Եւ աղաղակեաց ի ձայն մեծ՝ ասելով. Անկաւ Բաբելոն մեծն, որ եղեալ էր՝՝ բնակութիւն դիւաց եւ արգել ամենայն այսոց պղծոց, եւ բանտ պահպանութեան ամենայն ոգւոց անսրբից եւ ատեցելոց։ 3Վասն զի ի բարկութենէ գինւոյ պոռնկութեան նորա արբին ամենայն ազգք, եւ թագաւորք երկրի որ ընդ նմա պոռնկեցան. եւ վաճառականք երկրի ի նորա զօրութեանն յօրանալոյ մեծացան։ 4Եւ լուայ ձայն յերկնից զի ասէր. Ելէք ի միջոյ դորա, ժողովուրդ իմ, զի մի՛ հաղորդ լիցիք մեղաց դորա, եւ մի՛ զհարուածս դորա ընդունիցիք. 5զի հասին կցեցան մեղք դորա մինչեւ յերկինս. եւ յիշեաց Աստուած զամպարշտութիւնս դորա։ 6Եւ հատուցանէ՝՝ դմա որպէս եւ հատոյցն մեզ. եւ առցէ դա՝՝ երկպատիկ ըստ գործոց իւրոց. եւ զբաժակն որով խառնեացն՝ խառնեցէք դմա կրկին։ 7Որչափ փառաւորեաց զինքն եւ խայտաց, այնչափ հատուցէք դմա սուգ. զի ի սրտի իւրում ասէր թէ՝ Յամենայն ժամ նստայց ես թագուհի, եւ այրի ոչ եւս եղէց։ 8Վասն այնորիկ ի միում աւուր եկեսցեն ի վերայ դորա հարուածք՝ մահ եւ սուգ եւ սով, եւ ի հուր այրեսցի. զի հզօր է Տէր Աստուած որ դատեցաւն զդա։ 9Եւ լայցեն եւ կոծեսցին ի վերայ դորա թագաւորք երկրի, որք ընդ դմա պոռնկեցան եւ խաղացին. եւ հեծեսցեն, յորժամ տեսցեն զծուխ կիզման տանջանաց դորա։ 10Ի հեռաստանէ կայցեն վասն երկիւղի տանջանաց դորա եւ ասասցեն. Վա՜յ քաղաքիդ մեծի Բաբելոնի, քաղաք հզօր, զի ի միում ժամու եկին հասին դատաստանք քո։ 11Եւ վաճառականք երկրի ողբասցեն եւ սգասցեն ի վերայ քո, զի զբեռն նոցա ոչ ոք գնէ։ 12Եւ շահք որ ի քէն՝ ոչ եւս իցէ,՝՝ ոսկւոյ եւ արծաթոյ եւ ականց պատուականաց եւ մարգարտոյ եւ բեհեզոյ եւ ծիրանւոյ եւ ոսկեթելի եւ որդան, եւ ամենայն փայտ խնկոյ եւ ամենայն անօթ փղոսկրեայ եւ ամենայն անօթ ի փայտէ պատուականէ եւ ի պղնձոյ, եւ յերկաթոյ եւ ի կճոյ, 13եւ կինամոմոն եւ ամենայն խունկ եւ եւղ եւ կնդրուկ եւ գինի եւ ձէթ եւ նաշիհ եւ ցորեան, եւ ստացուածք ամենայն,՝՝ արջառ եւ ոչխար. եւ երիվարաց եւ կառաց որ վայել է մարմնոց՝՝ եւ ոգւոց մարդկան։ 14Եւ ամենայն ցանկութիւն անձին քո գնաց ի քէն, եւ ամենայն լուսափայլ վայելչութիւնն, պարարտն եւ գէրն՝՝ եւ սպիտակն գնաց ի քէն, եւ ոչ եւս գտցես զայդ։ 15Եւ ամենայն շահավաճառք այսոքիւք մեծացեալք՝ ի քէն՝՝ ի բաց կացցեն վասն երկիւղի տանջանաց քոց՝ լալով եւ սուգ առնլով, 16ասասցեն. Վա՜յ, վա՜յ, քաղաք մեծ, որ զգեցեալ էիր բեհեզս եւ ծիրանիս եւ որդան, ոսկեզօծս եւ քարինս պատուականս եւ մարգարիտս. 17զի ի միում ժամու պակասեցաւ այնչափ մեծութիւն քո. եւ ամենայն նաւավար եւ ամենայն որ ի տեղիս տեղիս նաւեն, եւ նաւազք եւ որք միանգամ ուռկանաւ գործեն՝ ի հեռաստանէ կայցեն լալով՝՝, 18եւ աղաղակեսցեն տեսանելով զծուխ կիզման նորա, ասելով. Ո՞ նման է քաղաքիս այսմիկ մեծի։ 19Եւ արկցեն հող ի վերայ գլխոց իւրեանց, եւ գուժալով ձայնիւ մեծաւ, լալով եւ սգալով ասասցեն, Վա՜յ, վա՜յ, քաղաք մեծ, որով ամենեքեան մեծանայաք՝ որք ունէաք զնաւս ի ծովս վասն պատուականութեան քո, զի՞ ի միում ժամու ապականեալ կործանեցար՝՝։ 20Ուրախ լերուք ի վերայ նորա, երկինք եւ սուրբ առաքեալք եւ մարգարէք, զի դատեցաւ Աստուած զդատաստան ձեր ի դմանէ։

21Եւ ա՛ռ հրեշտակ հզօր քար մի իբրեւ զերկան մեծ, եւ ընկէց ի ծով ասելով. Այսպէս յարձակմամբ անկցի Բաբելոն քաղաք մեծ, եւ այլ ոչ եւս գտցի։ 22Եւ ձայն քնարերգաց եւ երաժշտականաց, արուեստականաց եւ փողահարաց եւ թմբկի՝՝ այլ ոչ եւս լուիցի ի քեզ. 23եւ լոյս ճրագի եւ ձայն երկանի՝՝ այլ ոչ եւս երեւեսցի ի քեզ, եւ ձայն փեսայի եւ ձայն հարսին այլ ոչ եւս լուիցի ի քեզ. եւ ոչ՝՝ վաճառականք քո փառաւորք եւ՝՝ մեծամեծք երկրի, որ զուարճացեալ էին ի քեզ,՝՝ վասն զի կախարդութեամբ դեղատուութեան քո մոլորեցան ամենայն ազգք։ 24Եւ ի քեզ ամենայն՝՝ արիւն մարգարէից եւ սրբոց գտաւ, եւ ամենայն գրելոց յերկրին կենդանեաց՝՝։