Հարսն ասէ.՝՝

1Համբուրեսցէ զիս ի համբուրից բերանոյ իւրոյ. զի բարի են ստինք՝՝ քո քան զգինի, 2եւ հոտ իւղոց քոց քան զամենայն խունկս. եւղ անոյշ հեղեալ է՝՝ անուն քո, վասն այսորիկ օրիորդք սիրեցին զքեզ. 3եւ ձգեցին զքեզ. զհետ հոտոյ իւղոց քոց ընթասցուք մեք՝՝։ Օրիորդացն պատմէ հարսն վասն փեսային՝ զոր ինչ շնորհեաց նմա.՝՝ Տարաւ զիս արքայ ի սենեակ իւր։ Հարսինն պատմեալ օրիորդացն, եւ նոքա ասեն.՝՝ Ցնծասցուք եւ ուրախ լիցուք ի քեզ, եւ սիրեսցուք զստինս՝՝ քո քան զգինի։ Օրիորդքն հարսինն բարբառին զանուն փեսային.՝՝ Ուղղութիւն սիրեաց զքեզ։

4Հարսնն ասէ.՝՝ Սեաւ եմ ես եւ գեղեցիկ, դստերք Երուսաղեմի, իբրեւ զվրանս Կեդարու, եւ իբրեւ զխորանն Սողոմոնի։ 5Մի՛ հայիք ընդ իս, զի ես սեւացեալ թխացայ, քանզի խեթիւ հայեցաւ ընդ իս արեգակն. որդիք մօր իմոյ մարտեան ընդ իս, եւ եդին զիս պահապան այգեստանի. զի զայգին իմ ոչ պահեցի։

6Հարսնն ցփեսայն ասէ.՝՝ Պատմեա ինձ զոր սիրեաց անձն իմ. ո՞ւր հովուես, ո՞ւր հանգուցանես ի միջօրէի. գուցէ լինիցիմ իբրեւ զընկեցեալն յերամակս ընկերաց քոց։

7Փեսայն ցհարսնն ասէ.՝՝ Եթէ ոչ ծանիցես զանձն քո, գեղեցիկդ ի կանայս, ել դու զհետ գարշապարացն հօտից, եւ արածեա զուլս քո ի վրանս հովուաց։ 8Երիվարացն իմոց ի կառսն փարաւոնի նմանեցուցի զքեզ, մերձաւորդ իմ։ 9Օրիորդքն ցհարսն ասեն.՝՝ Քանզի գեղեցկացան ծնօտք քո իբրեւ զտատրակի՝՝, պարանոց քո իբրեւ զմանեակս։ 10Նմանութիւն ոսկւոյ արասցուք քեզ՝ հանդերձ կիտուածովք արծաթոյ, 11մինչեւ արքայ ի գիրկս իւր ընկալցի զքեզ։ Հարսնն ցիւր անձնն եւ ցփեսայն ասէ. Նարդոս՝՝ իմ ետ զհոտ իւր. 12ծրար ստաշխին է եղբօրորդին իմ ինձ,՝՝ ի մէջ ստեանց իմոց հանգիցէ։ 13Ողկոյզ նոճոյ է եղբօրորդին իմ ինձ, ի մէջ այգեստանեացն Ենգադդայ։ 14Փեսայն ցհարսնն ասէ.՝՝ Ահաւադիկ կաս գեղեցիկ, մերձաւոր իմ, ահաւադիկ կաս գեղեցիկ. աչք քո աղաւնիք։ 15Հարսնն ցփեսայն ասէ.՝՝ Ահաւադիկ կաս բարենշան, եղբօրորդեակ իմ, այլ եւ գեղեցիկ. առ գահոյս՝՝ մեր հովանաւոր։ 16Գերանք տանց մերոց մայրք, դարանաւանդք մեր նոճք։