1Բաց զդրունս քո, Լիբանան, եւ կերիցէ հուր զմայրս քո։ 2Ողբասցեն սարոյք, զի մայրք գլորեցան, զի մեծապէս մեծամեծք չուառացան. ողբացէք, կաղնիք Բասանու, զի քակեցաւ անտառն տնկախիտ։ 3Ձայն ողբալոյ հովուաց, զի թշուառացաւ մեծութիւն նոցա. ձայն գոչելոյ առիւծուց, զի թշուառացաւ բարձրութիւն Յորդանանու։

4Այսպէս ասէ Տէր ամենակալ. Արածեա զխաշինս կոտորածի, 5զոր ստացողքն կոտորէին. եւ՝՝ վաճառէին զնոսա, ասէին. Օրհնեալ Տէր՝ եւ մեծացաք. եւ հովուաց նոցա ոչինչ ցաւէր վասն նոցա։ 6Վասն այնորիկ՝՝ ոչ եւս խնայեցից ի վերայ բնակչաց երկրիդ, ասէ Տէր. եւ ահաւադիկ ես մատնեցից զմարդիկ իւրաքանչիւր ի ձեռս ընկերի իւրոյ եւ ի ձեռս թագաւորի իւրոյ, եւ հարցեն. եւ ոչ փրկեցից ի ձեռաց նոցա։

7Եւ հովուեցից խաշինն կոտորելոյ յերկրին Քանանացւոց։ Եւ առից ինձ երկուս գաւազանս. զմին կոչեցից Գեղեցկութիւն, եւ զերկրորդն կոչեցից Վիճակ, եւ արածեցից զխաշինսն։ 8Եւ բարձից՝՝ զերիս հովիւսն ի միում ամսեան, եւ ծանրասցի անձն իմ ի վերայ նոցա. քանզի եւ անձինք նոցա գոչէին ի վերայ իմ՝՝։ 9Եւ ասեմ. Ոչ հովուեցից ձեզ. որ մեռանելոցն է՝ մեռցի, եւ որ սատակելոցն է՝ սատակեսցի. եւ մնացեալքն կերիցեն իւրաքանչիւր զմարմինս ընկերի իւրոյ։ 10Եւ առի զգաւազանն իմ զԳեղեցիկ, եւ ընկեցի զնա՝ ցրել զուխտ իմ զոր եդի առ ամենայն ժողովուրդս։ 11Եւ ցրեսցի յաւուր յայնմիկ, եւ ծանիցեն Քանանացիքն զխաշինս պահեստի իմոյ, զի բան Տեառն է՝՝։

12Եւ ասացի ցնոսա. Թէ բարւոք թուի յաչս ձեր՝ տուք զվարձս իմ. ապա թէ ոչ՝ զրոյց արարէք։ Եւ կշռեցին զվարձս իմ երեսուն արծաթի։ 13Եւ ասէ ցիս Տէր. Արկ դու զայդ ի բովս, եւ քննեա թէ փորձ իցէ, որպէս ես գտայ փորձ վասն նոցա՝՝։ Եւ առի զերեսուն արծաթին, եւ արկի ի տուն Տեառն ի բովս։ 14Եւ ընկեցի զգաւազանն երկրորդ՝ զՎիճակն, ցրել զուխտ իմ՝՝ ի մէջ Յուդայ եւ ի մէջ Իսրայելի։

15Եւ ասէ ցիս Տէր. Դարձեալ առ դու քեզ գործի հովուութեան հովուի տգիտի. 16զի ահաւասիկ ես յարուցանեմ հովիւ տգէտ ի վերայ երկրի. զվտտեալն ոչ յանձանձիցէ, եւ զցրուեալն ոչ խնդրիցէ, եւ զբեկեալն ոչ բժշկեսցէ, եւ զողջն ոչ դարմանեսցէ. եւ զմիս ընտրանացն կերիցէ, եւ զոտս նոցա փշրեսցէ։ 17Ո՛վ տարապարտ արօտք, որ ընդ վայր հարէք՝՝ զխաշինս. սուր ի բազուկ նորա եւ յակն իւր աջոյ. բազուկ նորա գօսանալով գօսասցի, եւ ակն իւր աջոյ՝ կուրանալով կուրասցի։