1Յաւուր յայնմիկ եղիցի ամենայն տեղի՝՝ բացեալ տանն Դաւթի՝ ի փոփոխումն եւ ի սրսկումն՝՝։ 2Եւ եղիցի յաւուր յայնմիկ բարձցէ Տէր՝՝ զանուանս կռոց յերկրէ, եւ ոչ եւս եղիցի յիշատակ նոցա. եւ զսուտ մարգարէսն եւ զայսս պիղծս բարձից յերկրէ։ 3Եւ եղիցի թէ մարգարէանայցէ ոք տակաւին, եւ ասասցեն ցնա հայր եւ մայր իւր որ ծնան զնա. Մի՛ կեցջիր, զի սուտ խօսեցար յանուն Տեառն. եւ խափանեսցեն զնա հայր եւ մայր նորա որ ծնան զնա՝ ի մարգարէանալոյն։ 4Եւ եղիցի յաւուր յայնմիկ ամաչեսցեն մարգարէքն յիւրաքանչիւր տեսլենէ ի մարգարէանալն իւրեանց, եւ զգեցցին փեղկս մազեղէնս՝ փոխանակ զի ստեցին՝՝։ 5Եւ ասասցէ. Չեմ ես մարգարէ, այլ այր հողագործ եմ ես, եւ մարդ ծնաւ զիս ի մանկութենէ իմմէ։ 6Եւ ասացից ցնա. Զի՞նչ են վէրքդ այդոքիկ ի մէջ ձեռաց քոց։ Եւ ասասցէ. Զորս վիրաւորեցայ ի տան սիրելւոյ իմոյ՝՝։

7Զարթիր, սուր, ի վերայ Հովուի իմոյ, եւ ի վերայ առն ընկերի նորա, ասէ Տէր ամենակալ. հարից զՀովիւն եւ ցրուեսցին խաշինքն, եւ դարձուցից զձեռն իմ ի վերայ հովուաց։ 8Եւ եղիցի յաւուր յայնմիկ՝՝, ասէ Տէր, երկու մասունք ի նմա սատակեսցին եւ պակասեսցին, եւ երրորդն մնասցէ ի նմա։ 9Եւ անցուցից զերրորդ մասն ընդ հուր, եւ ջեռուցից զնոսա որպէս ջեռնու՝՝ արծաթ. եւ փորձեցից զնոսա որպէս փորձի ոսկի. նա կարդասցէ զանուն իմ, եւ ես լուայց նմա. եւ ասացից. Ժողովուրդ իմ է սա։ Եւ նա ասասցէ. Տէր Աստուած իմ ես դու՝՝։