1Բանն Տեառն որ եղեւ առ Սոփոնիա որդի Քուսեայ, որդւոյ Գոդողեայ որդւոյ Ամարեայ, որդւոյ Եզեկեայ, յաւուրս Յովսեայ որդւոյ Ամովնայ արքայի Յուդայ։

2Պակասելով պակասեսցէ ամենայն յերեսաց երկրէ, ասէ Տէր։ 3Պակասեսցէ մարդ եւ անասուն, պակասեսցեն թռչունք երկնից եւ ձկունք ծովու, եւ տկարասցին ամպարիշտք, եւ բարձից զանօրէնս՝՝ յերեսաց երկրէ, ասէ Տէր։ 4Եւ ձգեցից զձեռն իմ ի վերայ Յուդայ, եւ ի վերայ ամենայն բնակչաց Երուսաղեմի. եւ բարձից ի տեղուջէդ յայդմանէ զանուն Բահաղու, եւ զանուն քրմացն հանդերձ քահանայիւքն, 5որ երկիր պագանեն ի տանիս զօրութեանց երկնից. եւ որք երդնուին յանուն Տեառն՝ արքային իւրեանց՝՝, 6եւ որք խոտորէին ի Տեառնէ, եւ որք ոչ խնդրէին զՏէր, եւ որք ոչ ի Տեառն կողմն էին։

7Երկերուք յերեսաց Տեառն Աստուծոյ. զի մերձ է օր Տեառն. զի պատրաստեաց Տէր զզոհս իւր, եւ հրաւիրեաց զկոչնականս իւր։ 8Եւ եղիցի յաւուր զոհի Տեառն՝ խնդրեցից զվրէժ յիշխանաց եւ ի տանէ թագաւորին, եւ յամենայնէ, որ զգեցեալ են զհանդերձս օտարս։ 9Եւ խնդրեցից վրէժ յայտնապէս յամենեցունց առաջի դրանդեացն՝՝ յաւուր յայնմիկ, որք լնուին զտուն Տեառն Աստուծոյ՝՝ իւրեանց ամպարշտութեամբ եւ նենգութեամբ։ 10Եւ եղիցի յաւուր յայնմիկ, ասէ Տէր, ձայն աղաղակի ի դրանէ խոցոտելոցն, եւ գոյժ յերկրորդ դրանէն՝՝, եւ բեկումն մեծ ի բլրոց։ 11Ողբացէք, բնակիչք կոտորելոց. զի նմանեցաւ՝՝ ամենայն ժողովուրդդ Քանանացւոց. սատակեցան ամենեքեան որ հպարտացեալ էին արծաթով՝՝։

12Եւ եղիցի յաւուր յայնմիկ՝ քննեցից զԵրուսաղէմ ճրագաւ, եւ խնդրեցից վրէժ յարանցն որ արհամարհեցին զպահպանութիւնս՝՝ իւրեանց. որ ասէին ի սիրտս իւրեանց. Ոչ բարի ինչ առնէ Տէր, եւ ոչ չար։ 13Եւ եղիցի զօրութիւն նոցա ի յափշտակութիւն, եւ տունք նոցա յապականութիւն. շինեսցեն տունս, եւ մի՛ բնակեսցեն ի նոսա, տնկեսցեն այգիս, եւ մի՛ արբցեն զգինի նոցա։

14Զի մերձ է օր Տեառն մեծն, մերձ է եւ արագ յոյժ. ձայն աւուր Տեառն խիստ եւ դառն, կարգեալ զօրաւոր՝՝։ 15Օր բարկութեան օրն այն, օր նեղութեան եւ վտանգի, օր թշուառութեան եւ ապականութեան, օր խաւարի եւ միգի, օր ամպոյ եւ մառախղոյ. 16օր փողոյ եւ աղաղակի ի վերայ ամուր քաղաքաց, եւ ի վերայ անկեանց բարձանց։ 17Եւ նեղեցից զմարդիկ, եւ գնասցեն իբրեւ զկոյրս. զի Տեառն մեղան, եւ առին զանուն նորա ի վերայ սնոտեաց, որք ոչ ինչ կարացին օգնել նոցա. եւ հեղցէ զարիւն՝՝ նոցա իբրեւ զհող, եւ զմարմինս նոցա իբրեւ զաղբ։ 18Արծաթ նոցա եւ ոսկի մի՛ կարասցեն փրկել զնոսա յաւուր բարկութեան Տեառն, եւ հրով նախանձու նորա մաշեսցի ամենայն երկիր. զի վախճան եւ տագնապ՝՝ արասցէ ի վերայ ամենայն բնակչաց երկրի։