Եղիա և երաշտութիւնը

1Եւ Գաղաադու բնակիչներէն Թեզբացի Եղիա Աքաաբի ըսաւ, Իսրայէլի Տէր Աստուածը, որուն առջև կը կայնիմ, կենդանի է որ այս տարիներուն մէջ ցօղ ու անձրև պիտի չըլլայ, բայց եթէ իմ խօսքովս: 2Ու Տէրոջը խօսքը անոր եղաւ՝ ըսելով, 3Ասկէ գնա, ու դէպ ի արեւելք դառնալով՝ Յորդանանու դիմաց եղող Քերիթ հեղեղատին քով պահուէ. 4Դուն այն հեղեղատէն ջուր պիտի խմես. ու ագռաւներուն հրամայեր եմ որ հոն քեզ կերակրեն: 5Եւ անիկա գնաց ու Տէրոջը ըսածին պէս ըրաւ. ու գնաց Յորդանանու դիմաց եղող Քերիթ հեղեղատին քով նստաւ: 6Եւ ագռաւները առտուանց անոր հաց ու միս՝ ու իրիկուան ալ հաց ու միս կը բերէին, ու անիկա հեղեղատէն ջուր կը խմէր: 7Եւ ժամանակէ մը ետքը հեղեղատը ցամքեցաւ, վասն զի երկրին վրայ անձրև չեկաւ:

Եղիա և որբեւարին Սարեփթայի մէջ

8Ու Տէրոջը խօսքը անոր եղաւ՝ ըսելով, 9Ելիր, Սիդոնացւոց Սարեփթան գնա, ու հոն նստէ. ահա հոն որբևարի կնոջ մը հրամայեր եմ որ քեզ կերակրէ: 10Եւ անիկա ելաւ Սարեփթա գնաց. ու քաղաքին դուռը հասնելով՝ տեսաւ որ որբևարի կին մը փայտ կը ժողվէր. ու զանիկա կանչեց ու ըսաւ, Կ՚աղաչեմ, ինծի ամանով քիչ մը ջուր բեր որպէս զի խմեմ: 11Ու երբ անիկա բերելու գնաց, Եղիա անոր ետեւէն կանչեց ու ըսաւ, Ձեռքդ պատառ մըն ալ հաց առ ու ինծի բեր: 12Եւ կինը ըսաւ, Քու Տէր Աստուածդ կենդանի է որ նկանակ չունիմ, բայց միայն կարասին մէջ մէկ բուռի չափ ալիւր կայ, ու կուժին մէջ ալ քիչ մը իւղ կայ. և ահա երկու կտոր փայտ կը ժողվեմ, որպէս զի երթամ զանիկա ինծի ու իմ տղուս համար եփեմ, և ուտենք, ու ետքը մեռնինք: 13Ու Եղիա անոր ըսաւ, Մի վախնար, գնա ըսածիդ պէս ըրէ. բայց անկէ նախ ինծի համար պզտիկ շօթ մը շինէ ու ինծի բեր, և քեզի ու քու տղուդ համար ետքը շինէ. 14Քանզի Իսրայէլի Տէր Աստուածը այսպէս կ՚ըսէ. Կարասէն ալիւրը պիտի չհատնի, ու կուժէն իւղը պիտի չպակսի՝ մինչև այն օրը որ Տէրը երկրի վրայ անձրև տայ: 15Եւ կինը գնաց ու Եղիայի ըսածին պէս ըրաւ. ու անիկա և ինք ու իր ընտանիքը շատ մը ատեն կերան: 16Կարասէն ալիւրը չհատաւ, ու կուժէն իւղը չպակսեցաւ, Տէրոջը՝ Եղիայի ձեռքով զրուցած խօսքին համեմատ: 17Եւ եղաւ որ այս բաներէն ետքը տանը տիկնոջ տղան հիւանդացաւ, ու անոր հիւանդութիւնը շատ ծանր էր՝ այնպէս որ անոր վրայ շունչ չմնաց: 18Եւ կինը Եղիայի ըսաւ, Մարդ Աստուծոյ, ինծի հետ ի՞նչ ունիս, միթէ իմ մեղքս յիշեցնելու ու իմ տղաս մեռցնելո՞ւ համար ինծի եկար: 19Ու անիկա անոր ըսաւ, Տղադ ինծի տուր. ու զանիկա անոր ծոցէն առաւ, և իր բնակած վերնատունը հանեց, ու զանիկա իր անկողինին մէջ պառկեցուց, 20Եւ Տէրոջը աղաղակելով՝ ըսաւ, Ով Տէր Աստուած իմ, իրաւցնէ այս որբեւարի կինն ալ, որուն քով ես պանդխտութեամբ կը բնակիմ, չարչարեցի՞ր՝ անոր տղան մեռցընելով: 21Ու տղուն վրայ երեք անգամ երկննալով ու Տէրոջը աղաղակելով՝ ըսաւ, Ով Տէր Աստուած իմ, կ՚աղաչեմ որ այս տղուն հոգին իր մարմինին դառնայ: 22Եւ Տէրը Եղիայի ձայնը լսեց, ու տղուն հոգին իր մարմինին դարձաւ, և անիկա կենդանացաւ: 23Ու Եղիա տղան առաւ, ու զանիկա վերնատունէն տունը իջեցուց, և անոր մօրը տուաւ. ու Եղիա ըսաւ, Նայէ, տղադ կենդանի է: 24Եւ կինը Եղիայի ըսաւ, Հիմա ասով գիտցայ որ դուն Աստուծոյ մարդն ես, ու քու բերնիդ մէջ Տէրոջը խօսքը ճշմարիտ է: