Եղիա և Բահաղի մարգարէները

1Եւ շատ ատեն անցնելէն ետքը Տէրոջը խօսքը երրորդ տարին Եղիայի եղաւ՝ ըսելով, Գնա, Աքաաբի երեւցիր, ու երկրի վրայ անձրև պիտի տամ: 2Ու Եղիա Աքաաբի երեւնալու գնաց. և Սամարիայի մէջ սաստիկ սով կար: 3Ու Աքաաբ իր տանը տնտեսը Աբդիան կանչեց. (ու Աբդիա Տէրոջմէ շատ կը վախնար. 4Ու երբ Յեզաբէլ Տէրոջը մարգարէները ջարդեց, Աբդիա հարիւր մարգարէ առաւ, ու զանոնք, յիսուն յիսուն, քարայրներու մէջ պահեց, ու զանոնք հացով ու ջրով կերակրեց:) 5Եւ Աքաաբ ըսաւ Աբդիայի, Եկուր, այս երկրին մէջ եղած բոլոր ջուրի աղբիւրներուն ու բոլոր հեղեղատներուն քովերը պտըտինք. կարելի է խոտ գտնենք, և ձիերը ու ջորիները ապրեցնենք ու բոլոր անասունները չկորսնցնենք: 6Եւ անոնք երկիրը իրենց մէջ բաժնեցին պտըտելու համար. Աքաաբ մէկ ճամբայէ մինակ գնաց, ու Աբդիա մէկ ուրիշ ճամբայէ մինակ գնաց: 7Ու երբ Աբդիա ճամբուն մէջ էր, ահա Եղիա անոր դիմաց ելաւ. ու Աբդիա զանիկա ճանչցածին պէս իր երեսին վրայ ինկաւ ու ըսաւ, Արդեօք իմ տէրս Եղիա դո՞ւն ես. 8Ու Եղիա անոր ըսաւ, Ես եմ. գնա քու տէրոջդ զրուցէ, թէ Ահա Եղիա կու գայ: 9Եւ անիկա ըսաւ, Ես ի՞նչ մեղք գործեր եմ, որ դուն քու ծառադ Աքաաբի ձեռքը կը մատնես, որպէս զի զիս մեռցընէ: 10Քու Տէր Աստուածդ կենդանի է որ ազգ մը կամ թագաւորութիւն մը չմնաց, ուր իմ տէրս քեզ փնտռելու համար մարդ ղրկած չըլլայ. ու երբ Չկայ ըսին, այն թագաւորութեան կամ այն ազգին երդում ընել տուաւ՝ որ քեզ գտած չեն. 11Եւ հիմա դուն կ՚ըսես, Գնա քու տէրոջդ ըսէ թէ Ահա Եղիա կու գայ. 12Ու կրնայ ըլլալ որ իմ քու քովէդ երթալէս ետքը՝ Տէրոջը Հոգին քեզ իմ չգիտցած տեղս փոխադրէ, ու ես գացած Աքաաբի պատմած ըլլալով, երբ քեզ չգտնէ, զիս պիտի մեռցնէ. ու ես քու ծառադ տղայութենէս ի վեր Տէրոջմէ կը վախնամ: 13Իմ ըրածս իմ տէրոջս չպատմուեցա՞ւ, թէ երբ Յեզաբէլ Տէրոջը մարգարէները սպաննեց, ես Տէրոջը մարգարէներէն հարիւր մարդ, յիսուն յիսուն, քարայրներու մէջ պահեցի, ու զանոնք հացով ու ջրով կերակրեցի: 14Եւ հիմա դուն կ՚ըսես, Գնա ու տէրոջդ ըսէ, թէ Ահա Եղիա կու գայ. ու անիկա զիս պիտի մեռցընէ: 15Ու Եղիա ըսաւ, Զօրութեանց Տէրը, որուն առջև կը կայնիմ, կենդանի է որ այսօր անոր պիտի երեւնամ: 16Եւ Աբդիա Աքաաբի առջև ելաւ ու անոր պատմեց. ու Աքաաբ Եղիան դիմաւորելու գնաց: 17Եւ Աքաաբ Եղիան տեսածին պէս՝ Աքաաբ անոր ըսաւ, Իսրայէլը նեղութեան մէջ ձգողը դո՞ւն ես: 18Ու անիկա ըսաւ, Իսրայէլը ես չնեղեցի, հապա դուն ու քու հօրդ տունը. քանզի Տէրոջը պատուիրանքները թողուցիք, ու Բահաղիմի ետեւէն գացիք: 19Եւ հիմա մարդ ղրկէ, ու բոլոր Իսրայէլը և Բահաղի չորս հարիւր յիսուն մարգարէները, ու Յեզաբէլի սեղանէն ուտող Աստարովթի չորս հարիւր մարգարէները Կարմեղոս լեռան վրայ իմ քովս ժողվէ: 20Եւ Աքաաբ բոլոր Իսրայէլի որդիներուն մարդ ղրկեց, ու մարգարէները Կարմեղոս լեռը ժողվեց: 21Ու Եղիա բոլոր ժողովուրդին մօտեցաւ, ու ըսաւ, Դուք մինչև ե՞րբ երկու մտքի վրայ կը կաղաք. եթէ Եհովա Աստուած է՝ անոր ետեւէն գացէք, իսկ եթէ Բահաղ Աստուած է՝ անոր ետեւէն գացէք. և ժողովուրդը բնաւ պատասխան մը չտուաւ անոր: 22Ու Եղիա ժողովուրդին ըսաւ, Տէրոջը մարգարէն ես միայն մնացի, և Բահաղի մարգարէները չորս հարիւր յիսուն մարդիկ են: 23Ուրեմն մեզի երկու զուարակ տրուի. ու զուարակին մէկը անոնք իրենց համար ընտրեն, ու կտոր կտոր ընեն, և զանիկա փայտերու վրայ դնեն, բայց կրակ չդնեն. ու միւս զուարակը ես պատրաստեմ, ու զանիկա փայտերու վրայ դնեմ, բայց կրակ չդնեմ: 24Եւ դուք ձեր աստուծոյն անունը կանչեցէք, ես ալ Եհովայի անունը կանչեմ. ու կրակով պատասխան տուող աստուածը՝ Աստուած անիկա է. և բոլոր ժողովուրդը պատասխան տուին ու ըսին, Այս խօսքը բարի է: 25Ու Եղիա Բահաղի մարգարէներուն ըսաւ, Ձեզի զուարակներէն մէկը ընտրեցէք, ու առաջ դուք ըրէք, վասն զի դուք շատուոր էք. ու ձեր աստուծոյն անունը կանչեցէք, բայց կրակ մի դնէք: 26Եւ անոնք իրենց տրուած զուարակը առին ու պատրաստեցին. և առաւօտէն մինչև կէսօր Բահաղի անունը կանչեցին ու ըսին, Ով Բահաղ, մեզի պատասխան տուր. բայց ձայն չկար ու պատասխան տուող չկար. և անոնք իրենց շինած սեղանին քով կը ցատկտէին: 27Ու երբ կէսօր եղաւ, Եղիա զանոնք ծաղր ընելով ըսաւ, Բարձր ձայնով կանչեցէք, քանզի անիկա աստուած է. թերեւս խօսակցութիւն մը ունի, կամ զբաղուած է, կամ ճամբորդութիւն կ՚ընէ, կամ թերեւս քնացած է՝ ու պէտք է որ արթննայ: 28Եւ անոնք բարձր ձայնով կը պոռային, ու իրենց սովորութեանը պէս դանակներով ու գեղարդներով իրենց մարմինները կը կտրէին, մինչև որ իրենց վրայէն արիւն կը վազէր: 29Ու երբ կէսօրը անցաւ, մինչև իրիկուան զոհին ատենը մարգարէութիւն ըրին. ու ձայն չկար ու պատասխան տուող չկար, ու մտիկ ընող չկար: 30Այն ատեն Եղիա բոլոր ժողովուրդին ըսաւ, Ինծի մօտեցէք. ու բոլոր ժողովուրդը անոր մօտեցաւ. և անիկա Տէրոջը փլած սեղանը նորոգեց: 31Ու Եղիա տասուերկու քար առաւ Յակոբի որդւոց ցեղերուն թիւովը, որու Տէրոջը խօսքը եղաւ ըսելով, Քու անունդ Իսրայէլ ըլլայ. 32Եւ այն քարերով Տէրոջը անուանը սեղան շինեց, ու սեղանին բոլորտիքը փոս մը ըրաւ, որ երկու գրիւի չափ հունտ կ՚առնէր: 33Եւ փայտերը շարեց, ու զուարակը կտոր կտոր ըրաւ և փայտերուն վրայ դրաւ. 34Ու ըսաւ, Չորս սափոր լեցուն ջուր բերէք, և ողջակէզին վրայ ու փայտերուն վրայ թափեցէք. ու ըսաւ, Երկրորդ անգամ այնպէս ըրէք, ու երկրորդ անգամ այնպէս ըրին. ու ըսաւ, Երրորդ անգամ այնպէս ըրէք, ու երրորդ անգամ այնպէս ըրին: 35Եւ ջուրը սեղանին բոլորտիքը քալեց, ու փոսն ալ ջրով լեցուեցաւ: 36Եւ իրիկուան զոհին մատուցուելու ատենը Եղիա մարգարէն մօտեցաւ ու ըսաւ, Ով Եհովա Աստուած Աբրահամու, Իսահակայ և Իսրայէլի, այսօր գիտցուի որ Իսրայէլի մէջ Աստուած դուն ես, ու ես քու ծառադ եմ, և այս բոլոր բաները քու խօսքովդ ըրի. 37Ինծի պատասխան տուր, ով Տէր, ինծի պատասխան տուր, ու այս ժողովուրդը գիտնայ թէ դուն ես Աստուած, ով Տէր, և թէ անոնց սիրտը ետ դարձնողը դուն ես: 38Այն ատեն Տէրոջմէ կրակ իջաւ, և ողջակէզը ու փայտերը և քարերը ու հողը այրեց, ու փոսին մէջի ջուրն ալ լափեց: 39Եւ բոլոր ժողովուրդը այս բանը տեսնելով՝ երեսի վրայ ինկան, ու ըսին, Եհովա է Աստուած, Եհովա է Աստուած:

Երաշտին վախճանը

40Ու Եղիա անոնց ըսաւ, Բահաղի մարգարէները բռնեցէք, ու անոնցմէ մարդ մը չազատի. և զանոնք բռնեցին, ու Եղիա զանոնք Կիսոն հեղեղատը իջեցուց, և հոն զանոնք մեռցուց: 41Ու Եղիա Աքաաբի ըսաւ, Վեր ելիր, կեր ու խմէ, վասն զի անձրեւի ոտնաձայն* կայ: 42Եւ Աքաաբ ուտելու ու խմելու ելաւ, ու Եղիա Կարմեղոս լեռան գլուխը ելաւ, ու գետինը ծռեցաւ, ու երեսը ծունկերուն մէջ դրաւ. 43Եւ իր մանչուն ըսաւ, Հիմա ել, ու դէպ ի ծովակողմը նայէ. և անիկա ելաւ նայեցաւ, ու ըսաւ, Բան մը չկայ. ու Եղիա եօթը անգամ Նորէն գնա, ըսաւ: 44Ու եօթներորդ անգամին ըսաւ, Ահա ծովէն մարդու թաթի չափ պզտիկ ամպ մը կ՚ելլէ. ու անիկա ըսաւ, Ելիր, Աքաաբի ըսէ, Կառքդ լծէ ու իջիր, որպէս զի անձրևի չբռնուիս: 45Ու մինչև ասդին անդին դառնալը երկինքը ամպերով մթնցաւ և հով կար, ու մեծ անձրև եղաւ: Ու Աքաաբ հեծաւ, Յեզրայէլ գնաց: 46Եւ Տէրոջը ձեռքը Եղիայի հետ եղաւ. ու անիկա իր մէջքը պնդեց, ու մինչև Յեզրայէլի մուտքը Աքաաբի առջեւէն վազեց: