Դաւիթ Սաւուղէն կը հալածուի

1Եւ Սաւուղ իր որդւոյն Յովնաթանի ու իր ամէն ծառաներուն ըսաւ որ Դաւիթը մեռցնեն: 2Բայց Սաւուղի որդին Յովնաթան Դաւիթը շատ կը սիրէր. ու Յովնաթան Դաւիթի իմացուց ու ըսաւ, Իմ հայրս Սաւուղ քեզ մեռցնել կ՚ուզէ. ուրեմն հիմա մինչև առտու զգոյշ կենաս, ու ծածուկ տեղ մը նստէ ու պահուէ. 3Ու ես ելլեմ, և քու նստած արտիդ մէջ հօրս քով կայնիմ, ու քեզի համար իմ հօրս հետ խօսիմ, և ինչ որ իմանամ՝ քեզի պատմեմ: 4Ու Յովնաթան Դաւիթի վրայով աղէկ խօսքէր զրուցեց իր հօրը Սաւուղի, և անոր ըսաւ, Ով թագաւոր, քու ծառայիդ Դաւիթի դէմ մեղք մի գործեր. քանզի անիկա քեզի դէմ մեղք մը չըրաւ, ու անոր գործերը քեզի շատ աղէկ են: 5Վասն զի իր հոգին ձեռքին մէջ դրաւ, ու Փղշտացին զարկաւ, և Տէրը բոլոր Իսրայէլի մեծ փրկութիւն մը շնորհեց. դուն տեսար և ուրախացար. և ինչո՞ւ համար Դաւիթը առանց պատճառի մեռցնելով՝ անմեղ արեան մեղք պիտի մտնես: 6Եւ Սաւուղ Յովնաթանի խօսքը մտիկ ըրաւ, ու Սաւուղ երդում ըրաւ՝ ըսէլով, Տէրը կենդանի է որ անիկա պիտի չմեռցուի: 7Եւ Յովնաթան Դաւիթը կանչեց, ու Յովնաթան այս բոլոր խօսքերը անոր պատմեց. և Յովնաթան Դաւիթը Սաւուղի տարաւ, ու անիկա առաջուան պէս անոր առջև կը կայնէր: 8Եւ նորէն պատերազմ եղաւ. ու Դաւիթ ելաւ Փղշտացւոց հետ պատերազմ ըրաւ, ու անոնց մէջ մեծ կոտորած մը ըրաւ. և անոնք անոր առջեւէն փախան: 9Ու Սաւուղի վրայ Տէրոջմէ չար ոգի եկաւ. և անիկա իր տունը կը նստէր, ու նիզակը իր ձեռքն էր. Դավիթ ալ իր ձեռքով նուագարանը կը զարնէր: 10Եւ Սաւուղ ուզեց որ Դաւիթը նիզակով զարնէ ու պատին վրայ գամէ. բայց անիկա Սաւուղի երեսէն մէկդի քաշուեցաւ, և Սաւուղ նիզակը պատին զարկաւ. ու Դաւիթ փախաւ, և այն գիշերը ազատեցաւ: 11Բայց Սաւուղ Դաւիթի տունը մարդիկ ղրկեց, որպէս զի զանիկա պաշարեն ու առաւօտուն մեռցնեն: Սակայն Դաւիթի կինը Մեղքող անոր իմացուց ու ըսաւ, Եթէ այս գիշեր քու անձդ չապրեցնես, վաղը քեզ պիտի մեռցնեն: 12Ուստի ՄեղքողԴաւիթը պատուհանէն վար իջեցուց, և անիկա գնաց, փախաւ ու ազատեցաւ: 13Ու Մեղքող արձան մը առաւ, և զանիկա անկողինին մէջ դրաւ, ու անոր գլխուն տակ այծի մազէ բարձ մը դրաւ, և զանիկա ծածկոցով մը ծածկեց: 14Ու երբ Սաւուղ մարդիկ ղրկեց Դաւիթը բռնելու համար, անիկա ըսաւ, Հիւանդ է: 15Եւ Սաւուղ նորէն մարդիկ ղրկեց Դաւիթը տեսնելու համար, ու ըսաւ, Զանիկա անկողինովը ինծի բերէք, որպէս զի մեռցÁնեմ: 16Ուստի այն մարդիկը եկան. և ահա անկողինին մէջ արձան մը կար, ու գլխուն տակ այծի մազէ բարձ մը: 17Եւ Սաւուղ Մեղքողի ըսաւ, Զիս ինչո՞ւ համար այսպէս խաբեցիր, ու իմ թշնամիս թող տուիր ու ազատեցաւ: Ու Մեղքող Սաւուղի ըսաւ, Անիկա ինծի ըսաւ, Թող տուր զիս որպէս զի երթամ. ինչո՞ւ մեռցնեմ քեզ: 18Այսպէս փախաւ Դաւիթ ու ազատեցաւ, և Ռամա գնաց Սամուէլի քով, ու անոր պատմեց այն ամէնը զոր Սաւուղ ըրեր էր իրեն: Ետքը անիկա Սամուէլի հետ գնաց, ու Նաւաթի մէջ բնակեցան: 19Եւ Սաւուղի իմացուցին ու ըսին, Ահա Դաւիթ Ռամայի Նաւաթին մէջ է: 20Այն ատեն Սաւուղ մարդիկ ղրկեց որպէս զի Դաւիթը բռնեն, ու անոնք մարգարէութիւն ընող մարգարէներուն ժողովքը և անոնց վրայ կեցող Սամուէլը երբ տեսան, Աստուծոյ Հոգին Սաւուղի ղրկած մարդոց վրայ եկաւ, ու անոնք ալ մարգարէութիւն ըրին: 21Ու երբ Սաւուղի իմացուցին, ուրիշ մարդիկ ղրկեց, և անոնք ալ մարգարէութիւն ըրին: Ու Սաւուղ նորէն երրորդ անգամ մարդիկ ղրկեց, և անոնք ալ մարգարէութիւն ըրին: 22Այն ատեն ինք ալ Ռամա գնաց, ու մինչև Սոկքովի մեծ ջրհորը գալով, հարցուց ու ըսաւ, Սամուէլ ու Դաւիթ ո՞ւր են: Եւ մարդ մը ըսաւ, Ահա անոնք Ռամայի Նաւաթն են: 23Ուստի Ռամայի Նաւաթը գնաց. և անոր վրայ ալ Աստուծոյ Հոգին եկաւ, ու մինչև Ռամայի Նաւաթը հասնիլը ճամբան երթալով մարգարէութիւն կ՚ընէր: 24Եւ անիկա ալ իր լաթերը հանեց, ու Սամուէլի առջև անիկա ալ մարգարէութիւն կ՚ընէր, և այն բոլոր օրը ու բոլոր գիշերը մերկ ինկաւ գետինը. անոր համար կ՚ըսեն թէ Սաւո՞ւղ ալ մարգարէներուն մէջ է: