Դաւիթ Կէիլա քաղաքը կ’ազատէ

1Եւ Դաւիթի իմացուցին՝ ըսելով, Ահա Փղշտացիք Կէիլայի հետ պատերազմ կ՚ընեն, ու կալերը կը կողոպտեն: 2Եւ Դաւիթ Տէրոջը հարցուց ու ըսաւ, Երթամ այս Փղշտացիները զարնե՞մ: Եւ Տէրը Դաւիթի ըսաւ, Գնա Փղշտացիները զարկ ու Կէիլան ազատէ: 3Եւ Դաւիթի մարդիկը անոր ըսին, Ահա մենք հոս Յուդայի մէջ կը վախնանք. ալ ո՜րչափ աւելի՝ եթէ Կէիլա երթանք Փղշտացւոց գունդերուն դէմ: 4Ու Դաւիթ նորէն մէյմըն ալ Տէրոջը հարցուց. և Տէրը անոր պատասխան տուաւ ու ըսաւ, Ելիր, Կէիլա իջիր, քանզի ես Փղշտացիները քու ձեռքդ կու տամ: 5Եւ Դաւիթ իր մարդոցմով Կէիլա գնաց, ու Փղշտացւոց հետ պատերազմ ըրաւ. ու անոնց անասունները առաւ, և զանոնք մեծ հարուածով մը զարկաւ. ու Դաւիթ Կէիլայի բնակիչները ազատեց: 6Եւ Աքիմելէքի որդին Աբիաթար Դաւիթի քով Կէիլա փախած ատեն եփուտը ձեռքը բռնած իջաւ: 7Ու երբ Սաւուղի իմացուցին թէ Դաւիթ Կէիլա մտեր է, Սաւուղ ըսաւ, Աստուած իմ ձեռքս մատներ է զանիկա, քանզի դռներ ու նիգեր ունեցող քաղաքի մը մէջ մտեր գոցուեր է: 8Եւ Սաւուղ բոլոր ժողովուրդը պատերազմի կանչեց, որպէս զի Կէիլա իջնէ, ու Դաւիթը և անոր մարդիկը պաշարէ: 9Իսկ Դաւիթ իմացաւ որ Սաւուղ իրեն համար գաղտուկ չարութիւն մը կը հնարէ, ու Աբիաթար քահանային ըսաւ, Եփուտը մօտեցուր: 10Եւ Դաւիթ ըսաւ, Ով Տէր Աստուած Իսրայէլի, քու ծառադ ստոյգ լսեց որ Սաւուղ Կէիլայի վրայ գալ կ՚ուզէ, որպէս զի քաղաքը իմ պատճառաւս աւրէ. 11Արդեօք Կէիլայի բնակիչները զիս անոր ձեռքը պիտի մատնե՞ն, ու ծառայիդ լսածին պէս Սաւուղ հոս պիտի իջնէ՞. ով Տէր Աստուած Իսրայէլի, կ՚աղաչեմ, ծառայիդ յայտնէ: Եւ Տէրը ըսաւ, Պիտի իջնէ: 12Ու Դաւիթ ըսաւ, Կէիլայի բնակիչները զիս ու իմ մարդիկս Սաւուղի ձեռքը պիտի մատնե՞ն: Եւ Տէրը ըսաւ, Պիտի մատնեն: 13Ուստի Դաւիթ ու անոր մարդիկը, վեց հարիւր մարդու չափ, ելան Կէիլայէ գացին, և ուր որ կրնային երթալ՝ կ՚երթային. ու երբ Դաւիթի Կէիլայէ ելլելը Սաւուղի իմացուցին, հոն երթալէն ետ կեցաւ:

Դաւիթ ամուր տեղերու մէջ

14Ու Դաւիթ անապատին մէջ ամուր տեղեր կը նստէր. ու Զիփի անապատին մէջ լեռան մը վրայ նստաւ: Եւ Սաւուղ ամէն օր զանիկա կը փնտռէր, բայց Աստուած անոր ձեռքը չմատնեց զանիկա: 15Ու Դաւիթ տեսաւ որ Սաւուղ իր անձը փնտռելու ելեր է. և Դաւիթ Զիփի անապատը անտառի մը մէջ էր: 16Ու Սաւուղի որդին Յովնաթան ելաւ անտառը գնաց Դաւիթի, ու անոր ձեռքը Աստուծով զորացուց. 17Եւ անոր ըսաւ, Մի վախնար, քանզի իմ հօրս Սաւուղի ձեռքը քեզ պիտի չգտնէ, ու դուն Իսրայէլի վրայ թագաւոր պիտի ըլլաս, ու ես քու երկրորդդ պիտի ըլլամ. և այս բանը իմ հայրս Սաւուղ ալ գիտէ: 18Ու երկուքը Տէրոջը առջև ուխտ ըրին. և Դաւիթ անտառին մէջ մնաց, բայց Յովնաթան իր տունը դարձաւ: 19Ու Զիփացիք Գաբաա ելան Սաւուղի ու ըսին, Ահա Դաւիթ մեր քով ամուր տեղերը անտառին մէջ, Եքեղա բլուրին վրայ, Եսիմոնի հարաւային կողմը պահուած է: 20Հիմա, ով թագաւոր, ինչպէս քու անձդ իջնելու կը փափաքի՝ իջիր, ու զանիկա թագաւորին ձեռքը մատնելը մեզի մնայ: 21Ու Սաւուղ ըսաւ, Դուք Տէրոջմէն օրհնեալ ըլլաք, որ ինծի ցաւակից եղաք: 22Ուրեմն գացէք ու աւելի աղէկ դիտեցէք և անոր ոտքին կոխած տեղը դիտեցէք ու տեսէք, և թէ ո՛վ զանիկա հոն տեսեր է. քանզի ինծի ըսած են թէ անիկա շատ խորամանկ է: 23Ուստի նայեցէք ու անոր բոլոր պահուելու տեղերը իմացէք, և այսպէս ստուգելով ինծի դարձէք, և ձեզի հետ երթամ. ու եթէ անիկա այն երկրին մէ՛ջ է, զանիկա Յուդայի բոլոր հազարաւորներուն մէջ աղէկ մը պիտի փընտռեմ: 24Ու անոնք ելան և Սաւուղի առջեւէն Զիփ գացին. ու Դաւիթ իր մարդոցմով Մաոնի անապատը դաշտին մէջ, Եսիմոնի հարաւային կողմը, նստեր էր: 25Եւ Սաւուղ իր մարդոցմով զանիկա փընտռելու գնաց. ու երբ Դաւիթի իմացուցին՝ վէմը իջաւ և Մաոնի անապատին մէջ նստաւ. ու Սաւուղ լսեց, ու Դաւիթի ետեւէն Մաոնի անապատը վազեց: 26Եւ Սաւուղ լեռանը այս կողմէն կ՚երթար, Դաւիթ ալ իր մարդոցմով լեռանը անդիի կողմէն կ՚երթար. ու Դաւիթ կը փութար որ Սաւուղի երեսէն փախչի, բայց Սաւուղ ու իր մարդիկը Դաւիթի ու անոր մարդոցը չորս կողմը պատեցին, որպէս զի զանոնք բռնեն: 27Եւ լրաբեր մը եկաւ Սաւուղի ու ըսաւ, Շուտով եկուր, քանզի Փղշտացիք երկիրը կոխեցին: 28Ուստի Սաւուղ Դաւիթը հալածելէն դարձաւ գնաց, որպէս զի Փղշտացւոց դէմ դնէ. անոր համար այն տեղին անունը Սելա-մահլէգօթ ըսուեցաւ: