Տիմոթեոս Պօղոսին կ’ընկերանայ

1Եւ հասաւ Դերբէ ու Լիւստրա. և ահա հոն աշակերտ մը կար Տիմոթեոս անունով, որ հաւատացեալ Հրեայ կնոջ մը զաւակ էր, և հայրը Յոյն էր. 2Որ Լիւստրացի ու Իկոնացի եղբայրներէն ալ բարի վկայուած էր: 3Պօղոս ուզեց որ ասիկա իրեն հետ ելլէ, և առաւ թլփատեց զանիկա այն տեղերը եղած Հրեաներուն համար, վասն զի ամէնն ալ գիտէին թէ անոր հայրը Յոյն էր: 4Եւ քաղաքներէն անցնելով, Երուսաղէմ եղած առաքեալներէն ու երէցներէն ապսպրուած հրամանները կ’աւանդէին անոնց` որ պահեն: 5Եկեղեցիներն ալ հաւատքի մէջ կը հաստատուէին, և օրէ օր անոնց թիւը կ’աւելնար:

Պօղոսին տեսիլքը Տրովադայի մէջ

6Եւ Փռիւդիա ու Գաղատացւոց կողմերը պտըտեցան. և Սուրբ Հոգիէն արգիլուելով որ Աստուծոյ խօսքը Ասիայի մէջ չխօսին, 7Երբ Միւսիայի կողմերը եկան, կը ջանային դէպ ի Բիւթանիա երթալ. և [Յիսուսի] Հոգին թող չտուաւ անոնց: 8Եւ Միւսիայի քովէն անցնելով Տրովադա իջան: 9Եւ հոն գիշերը Պօղոսի տեսիլք մը երևցաւ. Մակեդոնացի մարդ մը կայներ կ’աղաչէր անոր ու կ’ըսէր, Մակեդոնիա անցիր և օգնէ մեզի: 10Ու երբ այն տեսիլքը տեսաւ, շուտ մը ուզեցինք Մակեդոնիա ելլել, հասկնալով որ Տէրը մեզ կը հրաւիրէ անոնց աւետարան քարոզելու: 11Ուստի նաւով Տրովադայէ ելանք ու շիտակ Սամօթրակէ գացինք, ու հետևեալ օրը Նէապոլիս. 12Եւ անկէ ալ Փիլիպպէ, որ է Մակեդոնիայի մէկ մասին գլխաւոր քաղաքը Կողովնիա. և այն քաղաքին մէջ քանի մը օր կեցանք. 13Ու շաբաթ օրը քաղաքէն դուրս ելանք գետեզերքին քով` ուր սովորութիւն ունէին աղօթք ընելու, ու նստելով ժողվուած կիներուն կը խօսէինք: 14Եւ Թիւատիր քաղաքէն ծիրանավաճառ կին մը Լիդիա անուն, որ աստուածավախ մէկն էր, մտիկ կ’ընէր. որուն սիրտը Տէրը բացաւ Պօղոսի ըսածներուն ուշադրութիւն ընելու: 15Ու երբ մկրտուեցաւ ինք և իր տունը, աղաչեց ու ըսաւ: Եթէ զիս Տէրոջը հաւատացեալ կը սեպէք. իմ տունս մտէք բնակեցէք. և ստիպելով տարաւ մեզ:

Փիլիպպէի բանտին մէջ

16Ու եղաւ որ երբ մենք աղօթքի կ’երթայինք, աղախին մը պատահեցաւ մեզի որ հարցուկ ոգի ունէր, որ գուշակութիւն ընելով` իր տէրերուն շատ վաստակ կը բերէր: 17Ասիկա Պօղոսի և մեր ետևէն իյնալով` կը պոռար ու կ’ըսէր, Այս մարդիկը Բարձրեալ Աստուծոյ ծառաներն են, որոնք մեզի փրկութեան ճամբան կը քարոզեն: 18Եւ այս բանը շատ օրեր կ’ընէր. իսկ Պօղոս վշտանալով` դարձաւ ու ըսաւ այն ոգիին, Յիսուս Քրիստոսի անունովը հրաման կ’ընեմ քեզի, Ելիր ատկէ. և նոյն ժամուն ելաւ: 19Երբ տեսան անոր տէրերը որ իրենց վաստակին յոյսը կտրեցաւ, Պօղոսը ու Շիղան բռնեցին ու հրապարակը քաշեցին իշխաններուն առջև: 20Եւ տարին զանոնք զօրագլուխներուն քով ու ըսին, Այս մարդիկը մեր քաղաքը իրար կ’անցնեն. իրենք Հրեայ են. 21Եւ այնպիսի սովորութիւններ կը քարոզեն, զորոնք արժան չէ մեզի ընդունիլ, ոչ ալ ընել, վասն զի Հռովմայեցի ենք: 22Եւ բազմութիւնը անոնց վրայ դիզուեցաւ. զօրագլուխներն ալ բռնութեամբ անոնց հանդերձները հանեցին, և հրաման ըրին որ զանոնք ծեծեն: 23Եւ անոնց շատ վէրքեր տալէ ետև բանտը դրին, պատուիրելով բանտապետին որ զգուշութեամբ պահէ զանոնք: 24Ան ալ այսպէս հրաման առնելով` զանոնք ներսի բանտը դրաւ ու ոտքերնին կոճղի մէջ ամուրցուց: 25Եւ կէսգիշերին Պօղոս ու Շիղա աղօթք կ’ընէին և զԱստուած կ’օրհնէին, ու բանտարկեալներն ալ անոնց մտիկ կ’ընէին: 26Եւ յանկարծակի մեծ շարժ մը եղաւ, այնպէս որ բանտին հիմերը սասանեցան, և անմիջապէս բոլոր դռները բացուեցաւ, ու ամէնուն կապերը արձակուեցան: 27Եւ բանտապետը, երբ արթնցաւ ու բանտին դռները բացուած տեսաւ, թուրը քաշեց և ինքզինք պիտի սպաննէր, կարծելով թէ կապուածները փախեր են: 28Բայց Պօղոս բարձր ձայնով կանչեց ու ըսաւ, Դուն քու անձիդ վնաս մը մի ըներ, վասն զի ամէնս ալ հոս ենք: 29Եւ անիկա ճրագ մը ուզեց ու ներս վազեց, և դողալով Պօղոսի ու Շիղայի առջև ինկաւ. 30Եւ զանոնք դուրս բերելով` ըսաւ, Տէրեր, ինծի ի՞նչ պէտք է ընել որ փրկուիմ: 31Անոնք ալ ըսին, Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսի, ու պիտի փրկուիս դուն և քու տունդ: 32Եւ Տէրոջը խօսքը խօսեցան անոր, ու այն ամէնուն որոնք իր տանը մէջ էին: 33Եւ առաւ զանոնք գիշերուան նոյն ժամուն ու անոնց վէրքերը լուաց, և շուտ մը մկրտուեցաւ ինք ու բոլոր իրենները: 34Եւ զանոնք իր տունը տանելով` անոնց առջև սեղան դրաւ, և բոլոր տունովը ուրախ եղաւ` Աստուծոյ հաւատալով: 35Եւ երբ առտու եղաւ, զօրագլուխները ղրկեցին սպասաւորները ու ըսին, Արձակէ այդ մարդիկը: 36Բանտապետն ալ այն խօսքերը Պօղոսի պատմեց, թէ Զօրագլուխները ղրկեցին որ արձակուիք. ուստի հիմա ելէք և խաղաղութեամբ գացէք: 37Բայց Պօղոս ըսաւ անոնց, Մեզ յայտնապէս ծեծելով` որ չդապարտուած Հռովմայեցի մարդիկ ենք, բանտը դրին, ու հիմա գաղտո՞ւկ կը հանեն մեզ. ոչ այդպէս, հապա թող իրենք գան ու մեզ հանեն: 38Եւ սպասաւորները զօրագլուխներուն պատմեցին այն խօսքերը. անոնք ալ երբ լսեցին թէ Հռովմայեցի են` վախցան, ու եկան քաղցրութեամբ խօսեցան անոնց հետ. 39Եւ դուրս հանելով` կ’աղաչէին որ այն քաղաքէն երթան: 40Անոնք ալ բանտէն ելլելով՝ Լիդիայի տունը մտան, ու եղբայրները տեսնելով` մխիթարեցին զանոնք և գացին: