Պօղոս դեպի Հռովմ կը նաւէ

1Երբ որոշուեցաւ որ նաւով Իտալիա երթանք, Պօղոս և ուրիշ քանի մը կապուածներ յանձնեցին հարիւրապետի մը, որուն անունը Յուլիոս էր, Սեբաստեան գունդէն: 2Եւ Ադրամինտացի նաւ մը մտնելով ճամբայ ելանք, ու Ասիայի կողմերէն պիտի նաւէինք. Թեսաղոնիկէէ եղող Արիստարքոս Մակեդոնացի ալ մեզի հետ էր: 3Եւ հետևեալ օրը Սիդոն իջանք. և Յուլիոս մարդասիրութիւն ցուցնելով Պօղոսի, հրաման տուաւ որ բարեկամներուն երթայ ու դարման գտնէ: 4Եւ անկէ ելլելով` Կիպրոսի վարի կողմէն նաւեցինք հովին` դէմ ըլլալուն համար: 5Ետքը Կիլիկիայի ու Պամփիւլիոյի ծովուն մէջտեղէն նաւելով` Լիկիայի Միռա քաղաքը իջանք: 6Եւ հարիւրապետը հոն Աղեքսանդրացի նաւ մը գտնելով, որ Իտալիա կ’երթար, մեզ անոր մէջ մտցուց: 7Եւ շատ օրեր կամաց կամաց նաւելով` հազիւ թէ Կնիդոսի քովերը հասանք. և հովը մեզի դէմ ըլլալով` Կրետէի վարի կողմէն Սաղմոնայի քովէն նաւեցինք: 8Եւ դժուարաւ անկէ անցնելով` տեղ մը եկանք, որ Գեղեցիկ նաւահանգիստ կ’ըսուէր, որու մօտ էր Ղասեա քաղաքը: 9Ու երբ շատ ժամանակ անցաւ, և նաւին ճամբայ ելլելն ալ վտանգաւոր էր, ծոմին ատենն ալ արդէն անցած ըլլալով, Պօղոս խրատ կու տար, 10Եւ կ’ըսէր անոնց, Մարդիկ, ես կը տեսնեմ որ այս նաւին ճամբայ ընելը տառապանքով ու շատ վնասով պիտի ըլլայ, ոչ թէ միայն բեռին ու նաւին` հապա մեր անձերուն ալ: 11Բայց հարիւրապետը աւելի նաւապետին և նաւավարին մտիկ կ’ընէր` քան թէ Պօղոսի խօսքերուն: 12Ու որովհետև այն նաւահանգիստը յարմար չէր ձմեռը հոն անցընելու, շատերը խորհեցան անկէ երթալ, որ թերևս կարող ըլլան Փիւնիկէ հասնիլ ու ձմեռը հոն կենալ, որ Կրետէի նաւահանգիստ մըն է, ու դէպ ի հարաւ և արևմտեան հիւսիս կը նայի:

Փոթորիկ ծովուն վրայ

13Ու երբ հարաւային մեղմ հով մը փչեց, կարծելով թէ իրենց դիտաւորութեանը հասեր են, ճամբայ ելան ու Կրետէի քովերէն կ’անցնէին: 14Եւ շատ ատեն չանցած` մրրկալից հով մը ելաւ անոր դէմ, որ Եւրակիկլոն կ’ըսուի: 15Երբ նաւը յափշտակուեցաւ և հովին դէմ չկրցաւ դիմանալ, թող տուած կ’երթայինք կու գայինք. 16Եւ դէպ ի փոքր կղզիի մը ետևի կողմը դիմելով, որ Կղօդոս կ’ըսուէր, հազիւ կրցանք մակոյկը բռնել. 17Զոր առին ու օգնութիւններ գործածելով` նաւը տակէն կապեցին. և վախնալով որ չըլլայ թէ յորձանուտը իյնան, առագաստը իջեցուցած` այնպէս կ’երթային ու կու գային: 18Եւ որովհետև սաստիկ ալէկոծութեան մէջ էինք, հետևեալ օրը բեռերը դուրս նետեցին: 19Ու երրորդ օրը նաւին գործիքները ձեռքովնիս դուրս նետեցինք: 20Ու երբ շատ օրեր ոչ արև ոչ ալ աստղեր կ’երևնային, և փոթորիկը քիչ չէր մեր վրայ, ալ բոլորովին մեր ազատուելու յոյսը վերցաւ: 21Եւ որովհետև շատ օրերէ ի վեր անօթի էին, այն ատեն Պօղոս անոնց մէջ կայնելով` ըսաւ, Ով մարդիկ, պէտք էր ձեզի որ ինծի մտիկ ընէիք ու Կրետէէ չելլէիք, և այս տառապանքը ու վնասը չքաշէիք: 22Ու հիմա ձեզ կը յորդորեմ որ սիրտ առնէք, քանզի ձեզմէ մեկո՛ւն անձին վնաս մը պիտի չըլլայ, բայց միայն նաւին. 23Վասն զի այս գիշեր երևցաւ ինծի հրեշտակը այն Աստուծոյն, որունն եմ ես և զոր կը պաշտեմ, 24Եւ ըսաւ Մի վախնար, Պօղոս, Կայսրին դիմաց պէտք է որ ելլես դուն. և ահա Աստուած քեզի շնորհեց այն ամէնը, որոնք քեզի հետ նաւին մէջ են: 25Ուստի, մարդիկ, սիրտ առէք, վասն զի ես կը հաւատամ Աստուծոյ` որ այսպէս պիտի ըլլայ, ինչպէս ինծի զրուցուեցաւ. 26Միայն թէ պէտք է որ կղզի մը իյնանք: 27Ու երբ տասնըչորսերորդ գիշերն էր որ Ադրիական ծովուն մէջ կը տարուբերէինք, կէսգիշերին նաւավարները կը կարծէին թէ երկրի մը մօտեցեր են. 28Եւ գնդակը ձգելով` քսան գրկաչափ գտան. ու քիչ մըն ալ յառաջ երթալով` նորէն ձգեցին, և տասնըհինգ գրկաչափ գտան. 29Ու վախնալով որ չըլլայ թէ քարոտ տեղեր իյնան, ետևի կողմէն չորս խարիսխ ձգեցին, և առտու ըլլալուն կը փափաքէին: 30Իսկ նաւավարները նաւէն փախչիլ ուզելով` մակոյկը ծովը իջեցուցին, պատճառելով որպէս թէ առջևի կողմէն ալ խարիսխները պիտի ձգեն: 31Բայց Պօղոս ըսաւ հարիւրապետին ու զինուորներուն, Եթէ ատոնք նաւին մէջ չկենան` դուք չէք կրնար ազատիլ: 32Այն ատեն զինուորները մակոյկին չուանները կտրեցին, և թողուցին որ դուրս իյնայ: 33Ու երբ առտու ըլլալու վրայ էր, Պօղոս կ’աղաչէր ամէնուն որ կերակուր ուտեն, ըսելով, Այսօր տասնըչորս օր է որ դուք սպասելով անօթի մնացեր էք, ու բան մը կերած չէք. 34Ուստի կ’աղաչեմ ձեզի որ կերակուր ուտէք, վասն զի այս ալ ձեր ազատութեանը համար է. քանզի ձեզմէ մէկո՛ւն գլխէն մազ մը պիտի չկորսուի: 35Եւ այսպէս ըսելով` հաց առաւ, ու ամէնուն առջև Աստուծմէ գոհացաւ, և կտրելով սկսաւ ուտել: 36Եւ ամէնն ալ սիրտ առին, ու իրենք ալ կերակուր կերան: 37Եւ նաւին մէջ ամէնս երկու հարիւր եօթանասունըվեց հոգի էինք: 38Երբ կշտացան կերակուրով, նաւը թեթևցուցին` ցորենը ծովը թափելով:

Նաւաբեկութիւն

39Ու երբ առտու եղաւ, ցամաքը չէին ճանչնար, միայն թէ ծոց մը կը նշմարէին որ ծովեզերք ունէր, ու կը խորհէին որ եթէ կարելի է նաւը անոր մէջ մխեն: 40Եւ խարիսխները կտրելով` ծովը ձգեցին, ու ղեկերուն կապերը թուլցուցին, և առագաստը հովին բանալով` դէպ ի այն ծովեզերքը կ’երթային: 41Եւ այնպիսի տեղ մը իյնալով որուն երկու կողմը ծով էր, նաւը նստեցուցին. և նաւին առջևի կողմը խրելով` անշարժ մնաց, ու ետևի կողմը ալիքներուն սաստկութենէն կը քակուէր: 42Զինուորներն ալ խորհուրդ ըրին որ կապուածները սպաննեն, որ չըլլայ թէ մէկը լողայ ու փախչի: 43Բայց հարիւրապետը, որ Պօղոսը ազատել կ’ուզէր, արգիլեց զանոնք այն խորհուրդէն, և հրաման ըրաւ թէ որոնք որ կրնան լողալ, թող անոնք առաջ նետուին ու ցամաքը ելլեն. 44Եւ մնացածները, ոմանք տախտակներով և ոմանք նաւին ուրիշ բաներովը. և այսպէս ամէնը ազատեցան, ցամաք ելան: