Անանիա և Սափիրա

1Բայց մարդ մը Անանիա անունով` իր կնոջ Սափիրայի հետ մէկտեղ ստացուածքը մը ծախեց. 2Եւ անոր գինէն խորեց, մինչ կինն ալ գիտէր, ու մէկ բաժինը բերաւ առաքեալներուն ոտքը դրաւ: 3Եւ Պետրոս ըսաւ, Անանիա, ինչո՞ւ սատանայ քու սիրտդ լեցուց, որ դուն Հոգւոյն Սրբոյ սուտ խօսիս, ու ագարակին գինէն խորես. 4Չէ՞ որ քուկդ էր այն` քանի որ կեցեր էր, ու ծախուած ալ` քու իշխանութեանդ տակ էր. ի՞նչ է որ քու սրտիդ մէջ այս բանը դրիր. ոչ թէ մարդոց սուտ խօսեցար, հապա Աստուծոյ: 5Եւ Անանիա այս խօսքերը լսելով` ինկաւ ու հոգի տուաւ. և մեծ վախ ինկաւ ամէնուն վրայ որոնք զայս լսեցին: 6Ու երիտասարդները ելան ու պատնեցին զանիկա, և դուրս հանելով թաղեցին: 7Ու երբ երեք ժամու չափ վրան անցաւ, անոր կինը չգիտնալով ինչ որ եղեր էր, ներս մտաւ. 8Եւ Պետրոս ըսաւ անոր, Ըսէ ինծի, ագարակը ա՞յնչափ գնով ծախեցիք. ան ալ ըսաւ, Այո, այնչափ: 9Ու Պետրոս ըսաւ անոր, Այդ ի՞նչ է որ դուք միաբանեցաք Տէրոջը Հոգին փորձելու. ահա քու այրդ թաղողներուն ոտքերը դրանը քով են, քեզ ալ դուրս պիտի հանեն: 10Եւ իսկոյն անոր ոտքերուն քով ինկաւ ու հոգի տուաւ. և երիտասարդները ներս մտնելով` զանիկա մեռած գտան, ու հանեցին իր էրկանը քով թաղեցին: 11Եւ մեծ վախ մը ինկաւ բոլոր եկեղեցիին վրայ ու ամէնուն վրայ որոնք այս բաները լսեցին:

Հրաշքներ և զարմանալի գործեր

12Եւ առաքեալներուն ձեռքով շատ նշաններ ու հրաշքներ կ’ըլլային ժողովուրդին մէջ. և ամէնը միաբանութեամբ Սողոմոնի սրահին մէջ էին: 13Եւ ուրիշներէն մէ՛կը չէր համարձակեր անոնց յարիլ, հապա ժողովուրդը կը մեծարէր զանոնք: 14Եւ Տէրոջը հաւատացողները ա՛լ աւելի կը շատնային, բազմութիւն այրերու ու կիներու. 15Այնպէս որ հիւանդները հրապարակները կը հանէին, և պատգարակներով ու մահիճներով կը դնէին, որպէս զի Պետրոսի անցնելու ատենը` գոնէ անոր շուքը անոնց մէկուն վրայ հասնի: 16Ու շրջակայ քաղաքներուն բազմութիւնը Երուսաղէմ կը ժողվուէր, հիւանդներ և պիղծ ոգիներէ նեղութիւն կրողներ բերելով, որոնք ամէնն ալ կը բժշկուէին:

Առաքեալները հալածուեցան

17Ոտք ելաւ քահանայապետը և բոլոր իրեն հետ եղողները որոնք սադուկեցւոց աղանդէն էին, նախանձով լեցուած, 18Ու առաքեալներուն ձեռք զարկին և հասարակաց բանտը դրին զանոնք: 19Բայց Տէրոջը հրեշտակը գիշերով բանտին դռները բացաւ, ու դուրս հանելով զանոնք` ըսաւ, 20Գացէք և տաճարին մէջ կայնելով ժողովուրդին խօսեցէք այս կենաց բոլոր խօսքերը, 21Ու երբ զայս լսեցին, տաճարը մտան առտուանց և կը սորվեցնէին. իսկ քահանայապետը եկաւ ու իրեն հետ եղողները, ու մէկտեղ կանչեցին ժողովքը ու Իսրայէլի որդիներուն բոլոր ծերակոյտը, և մարդ ղրկեցին բանտը, որպէս զի զանոնք բերեն: 22Ու երբ սպասաւորները գացին, զանոնք բանտին մէջ չգտնելով` ետ դարձան, պատմեցին, 23Եւ ըսին թէ Բանտը ամէն զգուշութիւնով գոցուած գտանք, ու պահապանները դռներուն առջև կայնած, բայց բանալով` ներսը մարդ չգտանք: 24Ու երբ մեծ քահանան և տաճարին իշխանը ու քահանայապետները լսեցին այս խօսքերը, կը զարմանային անոնց համար թէ ի՛նչ պիտի ըլլայ այն: 25Եւ մէկը եկաւ պատմեց անոնց թէ Ահա այն մարդիկը զորոնք բանտը դրիք, տաճարը կայներ են և ժողովուրդին կը սորվեցնեն: 26Այն ատեն իշխանը սպասաւորներովը մէկտեղ գնաց զանոնք բերաւ առանց բռնութեան, քանզի ժողովուրդէն կը վախնային, որ չքարկոծուին: 27Ու բերին զանոնք ատեանը կայնեցուցին. և քահանայապետը անոնց հարցուց` 28Ըսելով, Չէ՞ որ սաստիկ պատուիրեցինք ձեզի որ այս անունով չսորվեցնէք. և ահա Երուսաղէմը ձեր ուսմունքովը լեցուցիք, և այն մարդուն արիւնը կ’ուզէք մեր վրայ բերել: 29Պատասխան տուաւ Պետրոս և ուրիշ առաքեալները ու ըսին, Առաւել Աստուծոյ հնազանդիլ պէտք է քան թէ մարդոց: 30Մեր հայրերուն Աստուածը Յիսուսը յարուց, զոր դուք փայտէն կախելով սպաննեցիք: 31Զանիկա Աստուած իր աջ ձեռքով Առաջնորդ ու Փրկիչ ըլլալու բարձրացուց, Իսրայէլի ապաշխարութիւն և մեղքերու թողութիւն տալու: 32Եւ մենք այս բաներուն համար անոր վկաներ ենք, ու Սուրբ Հոգին ալ` զոր Աստուած իրեն հնազանդ եղողներուն տուաւ: 33Եւ անոնք զայս լսելով խիստ կատղեցան, ու կը խորհէին որ զանոնք մեռցնեն: 34Եւ ատեանին մէջ փարիսեցի մը ոտքի վրայ ելաւ, որուն անունը Գամաղիէլ էր, օրինաց վարդապետ մը, բոլոր ժողովուրդին առջև պատուաւոր մէկը, ու հրաման ըրաւ որ առաքեալները քիչ մը դուրս հանեն. 35Եւ ըսաւ անոնց, Ով Իսրայելացի մարդիկ, դուք ձեզի զգուշացէք այս մարդոց համար թէ ի՛նչ պիտի ընէք: 36Քանզի այս օրերէն առաջ Թևդաս ելաւ, իրեն համար ըսելով թէ երևելի մէկն է, ու թուով չորս հարիւրի չափ մարդիկ իրեն յարեցան. ինք սպաննուեցաւ, և այն ամէնը որ իրեն հնազանդեր էին, ցրուեցան ու ոչինչ եղան: 37Անոր ետևէն Յուդա Գալիլեացի ելաւ աշխարհագիր եղած օրերը, և շատ ժողովուրդ իր կողմը ձգեց. ինք ալ կորսուեցաւ, և այն ամէնը որոնք իրեն հնազանդեր էին, ցիրուցան եղան: 38Եւ հիմա ձեզի կ’ըսեմ. Այդ մարդոցմէ մէկդի կեցէք ու թող տուէք զանոնք, վասն զի եթէ այդ խորհուրդը կամ գործը մարդոցմէ է` պիտի քակուի. 39Ապա եթէ Աստուծմէ է`չէք կրնար ատիկա քակել. չըլլալ թէ Աստուծոյ դէմ մարտնչող ալ գտնուիք: 40Եւ անոնք հաւանութիւն տուին անոր. ու առաքեալները կանչելով` ծեծեցին, և պատուիրելով որ մէյմըն ալ Յիսուսի անունով չխօսին, արձակեցին զանոնք: 41Անոնք ալ ժողովքին առջևէն գացին, ուրախանալով որ Տէրոջը անուանը համար արժանի եղան անարգուելու: 42Եւ ամէն օր տաճարը ու տուներուն մէջ չէին դադարեր սորվեցնելէ ու Յիսուս Քրիստոսը քարոզելէ: