Եգիպտոս մայրի ծառին հետ կը բաղդատուի

1Ու եղավ որ մետասաներորդ տարին, երրորդ ամիսը, ամսուն առաջին օրը, Տէրոջը խօսքը ինծի եղաւ՝ ըսելով, 2Որդի մարդոյ, Եգիպտոսի Փարաւոն թագաւորին ու անոր բազմութեանը ըսէ, Դուն քու մեծութիւնովդ որո՞ւ կը նմանիս: 3Ահա Ասորեստանցին Լիբանանի մէջ եղող եղևինի մը պէս էր, անոր ոստերը գեղեցիկ, ու տերևախիտ շառաւիղները հովանաւոր էին, ու հասակը բարձր էր, և անոր գլուխը խիտ ճիւղերու մէջ էր: 4Ջուրերը զանիկա մեծցուցին, անդունդները զանիկա բարձրացուցին, իրենց գետերը անոր տնկուած տեղին բոլորտիքը կը պտըտէին, ու իրենց վտակները դաշտին բոլոր ծառերուն կը ղրկէին: 5Այս պատճառաւ անոր հասակը դաշտին բոլոր ծառերէն բարձր եղաւ, ու տարածուելով՝ ջուրերուն շատութենէն անոր ոստերը շատցան և շառաւիղները երկնցան: 6Անոր ոստերուն վրայ երկինքի բոլոր թռչունները բոյն կը շինէին, ու շառաւիղներուն տակ դաշտի բոլոր գազանները կը ծնանէին, և անոր հովանիին տակ բոլոր մեծ ազգերը կը բնակէին: 7Ու իր մեծութիւնովը ու իր ոստերուն երկայնութիւնովը գեղեցիկ էր, վասն զի անոր արմատը շատ ջուրերու քով էր: 8Աստուծոյ դրախտին եղևինները զանիկա չէին ծածկեր, մայր ծառերը անոր ոստերուն չէին նմաներ, ու սօսիները անոր շառաւիղներուն պէս չէին. Աստուծոյ դրախտին մէջ բնաւ ծառ մը գեղեցկութեան կողմանէ անոր նման չէր: 9Զանիկա իր ոստերուն շատութիւնովը գեղեցիկ շիներ էի, ու Աստուծոյ դրախտին մէջ եղող Եդեմի բոլոր ծառերը անոր կը նախանձէին: 10Ասոր համար Տէր Եհովա այսպէս կ’ըսէ. Որովհետև հասակով բարձրացաւ ու գլուխը խիտ ճիւղերուն մէջ վերցուց, և իր սիրտը իր բարձրութիւնովը հպարտացաւ, 11Ես ալ զանիկա ազգերուն զօրաւորին ձեռքը տուի, որ անշուշտ անոր հատուցում պիտի ընէ. զանիկա իր չարութեանը համար քշեցի: 12Ու օտարները, ազգերուն բռնաւորները, զանիկա կտրեցին և զանիկա թողուցին. անոր ոստերը լեռներու վրայ ու ամէն հովիտերու մէջ ինկան, և անոր շառաւիղները երկրին ամէն ձորերուն մէջ կոտրեցան, ու երկրի ամէն ժողովուրդները անոր հովանիէն իջան ու զանիկա թողուցին: 13Անոր ինկած ոստերուն վրայ երկինքի բոլոր թռչունները պիտի բնակին, և անոր շառաւիղներուն վրայ դաշտի բոլոր գազանները պիտի ըլլան: 14Որպէս զի ջրասուն ծառերը բնաւ իրենց հասակին վրայ չհպարտանան, և իրենց գլուխը խիտ ճիւղերուն մէջ չվերցնեն, ու բոլոր ջրով ոռոգուածները անոնց հպարտութեանը համար անոնց չյարին. վասն զի ամէնը գետնի տակերը մահուան ձեռքը տրուած են գուբը իջնող մարդոց որդիներուն մէջ: 15Տէր Եհովա այսպէս կ’ըսէ. Գերեզմանը իջած օրը սուգ բռնել տուի. անոր համար անդունդը ծածկեցի ու անոր գետերը արգիլեցի, և շատ ջուրեր արգիլուեցան. ու անոր համար Լիբանանի սուգ հագցուցի, և անոր համար դաշտի բոլոր ծառերը թառամեցան: 16Երբ զանիկա գուբը իջնողներուն հետ գերեզմանը իջեցուցի, անոր կործանումին ձայնէն ազգերը դողացուցի. ու Եդեմի բոլոր ծառերը, Լիբանանի ընտիր ու գեղեցիկ ծառերը, ամէն ջրով ոռոգուածները, գետնին տակերը մխիթարուեցան: 17Անոնք ալ անոր հետ սրով սպանուածներուն քով գերեզմանը իջան, ու նաև անոր բազուկը եղողները՝ որոնք անոր հովանիին տակ ազգերուն մէջ կը նստէին: 18Դուն այսպիսի փառքով ու մեծութեամբ որո՞ւ կը նմանիս Եդեմի ծառերուն մէջ. դուն Եդեմի ծառերուն հետ գետնին տակ պիտի նետուիս, ու սրով սպաննուածներուն հետ անթլփատներուն մէջ պիտի պառկիս: Փարաւոն ու անոր բոլոր բազմութիւնը այսպէս պիտի ըլլայ. կ’ըսէ Տէր Եհովա: