Օրէ՞նք, թէ հաւատք

1Ով անմիտ Գաղատացիներ, ո՞վ ձեզ հրապուրեց․ որոնց աչքերուն առջև Յիսուս Քրիստոս ձեր մէջ խաչը ելած նկարագրուեցաւ։ 2Ասիկա միայն կ’ուզեմ ձեզմէ սորվիլ․ Օրէնքի՞ն գործերովը դուք Հոգին առիք՝ թէ հաւատքին լսելովը։ 3Այդչափ անմի՞տ էք, հոգիով սկսեցիք, ու հիմա մարմինո՞վ կը վերջանաք։ 4Այնչափ դիպուածները պարա՞պ տեղ ձեր վրայէն անցան, (եթէ պարապ ըլլայ ալ)։ 5Ուստի ան որ ձեզի Հոգին բաշխեց և ձեր մէջ զօրութիւններ գործեց, օրէնքի՞ն գործերովն էր թէ հաւատքին լսելովը։ 6Ինչպէս Աբրահամ Աստուծոյ հաւատաց, ու անոր արդարութիւն սեպուեցաւ։ 7Ուրեմն գիտցէք թէ անոնք որ հաւատքէն են՝ անոնք են Աբրահամի որդիները։ 8Եւ գիրքը առաջուընէ գիտնալով թէ Աստուած հեթանոսները հաւատքով կ’արդարացնէ, առաջուընէ աւետիս տուաւ Աբրահամի, թէ Քեզմով պիտի օրհնուին բոլոր ազգերը։ 9Ուստի անոնք որ հաւատքէն են, կ’օրհնուին հաւատացեալ Աբրահամի հետ։ 10Վասն զի անոնք որ օրէնքին գործերէն են, անէծքի տակ են․ վասն զի գրուած է թէ Անիծեալ ըլլայ ամէն մարդ՝ որ օրէնքին գիրքը ամէն գրուածներուն մէջ չկենար՝ որ զանոնք կատարէ։ 11Եւ թէ օրէնքով մէ՛կը չկրնար արդարանալ Աստուծոյ առջև, այն յայտնի է, քանզի Արդարը հաւատքէն պիտի ապրի։ 12Բայց օրէնքը հաւատքէն չէ, հապա Ան որ կը կատարէ այն բաները՝ անոնցմով պիտի ապրի։ 13Քրիստոս մեզ ծախու առաւ օրէնքին անէծքէն՝ ինք մեզի համար անէծք ըլլալով․ (վասն զի գրուած է թէ Անիծեալ է այն ամէնը՝ որ փայտէ կը կախուի․) 14Որպէս զի Աբրահամի օրհնութիւնը հեթանոսներուն վրայ ըլլայ Քրիստոս Յիսուսով, որպէս զի մենք ալ Հոգւոյն խոստմունքը առնենք հաւատքով։

Օրենք և խոստում

15Մարդու սովորութեան պէս կը զրուցեմ․ եղբայրներ, իրաւ որ մարդու մը հաստատած կտակը մէ՛կը չխափաներ, ոչ ալ անոր վրայ ուրիշ պատուէր մը կ’աւելցնէ։ 16Արդ խոստմունքները Աբրահամի ու անոր սերունդին եղան, չըսեր, Եւ քու սերունդներուդ՝ որպէս թէ շատերու համար, հապա որպէս թէ մէկի համար, Եւ քու սերունդիդ, որ Քրիստոս է։ 17Բայց զայս կը զրուցեմ․ Այն կտակը, որ առաջուընէ Աստուծմէ հաստատուեցաւ Քրիստոսով, օրէնքը չորս հարիւր երեսուն տարիէն ետև որ գրուեցաւ, չկրնար անվաւեր ընել խոստմունքը խափանելու համար։ 18Վասն զի եթէ ժառանգութիւնը օրէնքէն կ’ըլլայ, ուրեմն ա՛լ խոստմունքէն չէ, բայց Աբրահամի խոստմունքով շնորհեց Աստուած։

Օրէնքին նպատակը

19Հապա ինչո՞ւ համար է օրէնքը․ յանցանքի համար վրայ աւելցաւ, (մինչև գայ այն սերունդը՝ որու խոստացուեր էր,) հրեշտակներով տրուած՝ միջնորդի մը ձեռքով։ 20Բայց միջնորդը մէկի միջնորդ չէ․ սակայն Աստուած մէկ է։ 21Ուրեմն օրէնքը հակառա՞կ բան մըն է Աստուծոյ խոստմունքներուն. քա՛ւ լիցի, քանզի եթէ տրուած ըլլար այնպիսի օրէնք մը, որ կարող ըլլար կենդանի ընել, այն ատեն իրաւցընէ արդարութիւնը օրէնքէն կ’ըլլար։ 22Բայց գիրքը ամէնը մեղքի տակ գոցեց, որպէս զի խոստմունքը Յիսուս Քրիստոսի հաւատքովը տրուի հաւատացեալներուն։ 23Բայց քանի որ հաւատքը չէր եկած, օրէնքին տակ գոցուած կը պահուէինք, սպասելով այն հաւատքին որ պիտի յայտնուէր։ 24Ուրեմն օրէնքը մեր դաստիարակը եղաւ՝ մեզ Քրիստոսի բերելու, որպէս զի մենք հաւատքով արդարանանք։ 25Բայց երբ հաւատքը եկաւ, ալ դաստիարակի տակ չենք։ 26Վասն զի ամէնդ ալ Աստուծոյ որդիներ էք, Քրիստոս Յիսուսի վրայ եղած հաւատքով։ 27Քանզի դուք ամէնդ որ Քրիստոսով մկըրտուեցաք, Քրիստոսը վրանիդ հագած էք․ 28Այսուհետև ոչ Հրեայ կայ, ոչ ալ Յոյն․ ոչ ծառայ կայ, ոչ ալ ազատ․ ոչ արու կայ, ոչ ալ էգ․ վասն զի դուք ամէնդ ալ մէկ էք Քրիստոս Յիսուսով։ 29Ապա եթէ դուք Քրիստոսին էք, ուրեմն Աբրահամի սերունդն էք, ու խոստմունքին նայելով ժառանգներ։