Իսահակին համար կինը մը

1Եւ Աբրահամ օրերն անցուցած ու ծերացած էր. ու Տէրը ամէն բանի մէջ օրհնեց Աբրահամը: 2Եւ Աբրահամ ըսաւ իր տանը երէց ծառային, որ իր բոլոր ունեցածին վերակացուն էր, Կ’աղաչեմ քեզի, ձեռքդ իմ երանքիս տակ դիր. 3Եւ քեզ կ’երդմցնեմ Տէրոջմով, որ երկինքի Աստուածն ու երկրի Աստուածն է, որ իմ որդւոյս կին չառնես Քանանացւոց աղջիկներէն, որոնց մէջ ես կը բնակիմ. 4Հապա իմ երկիրս ու իմ ազգականներուս երթաս, ու իմ որդւոյս Իսահակի անկէ կին առնես: 5Եւ ծառան ըսաւ անոր, Գուցէ կինը իմ ետեւէս այս երկիրը գալ չուզէ. կ’ըլլա՞յ որ քու որդիդ այն երկիրը դարձնեմ ուրկէ դուն ելար: 6Եւ Աբրահամ ըսաւ անոր, Զգուշացիր որ իմ որդիս հոն չդարձնես: 7Երկինքի Տէր Աստուածը, որ զիս իմ հօրս տունէն ու իմ ծննդեան երկրէս հանեց, և որ խօսեցաւ ինծի, ու երդում ըրաւ ինծի՝ ըսելով, Այս երկիրը քու սերունդիդ պիտի տամ, անիկա իր հրեշտակը քու առջեւէդ պիտի ղրկէ, ու դուն անկէ իմ որդւոյս կին պիտի առնես: 8Եւ եթէ կինը քու ետեւէդ գալ չուզէ, այս իմ երդումէս դուն անպարտ կ’ըլլաս. միայն թէ իմ որդիս հոն չդարձնես: 9Եւ ծառան իր տէրոջը Աբրահամի երանքին տակ դրաւ իր ձեռքը, ու այս բանին համար երդում ըրաւ անոր: 10Եւ ծառան իր տէրոջը ուղտերէն տասը ուղտ առաւ ու գնաց, քանզի իր տէրոջը բոլոր բարիքները իր ձեռքն էին. և ելաւ ու դեպ ի Միջագետ Նաքովրի քաղաքը գնաց: 11Եւ քաղաքին դուրսիդին ուղտերը նստեցուց ջրհորի մը քով իրիկուան դէմ՝ կիներուն ջուր քաշելու ելած ատենը. 12Եւ ըսաւ, Ով Տէր, իմ տէրոջս Աբրահամի Աստուածը, կ’աղաչեմ քեզի, յաջողէ ինծի այսօր, և իմ տէրոջս Աբրահամի բարերարութիւն ըրէ. 13Ահա ես ջուրի աղբիւրին քով կը կայնիմ. և այս քաղաքին բնակիչներուն աղջիկները ջուր հանելու կ’ելլեն: 14Եւ ըլլայ թէ՝ երբ աղջկան ըսեմ, Շնորհք ըրէ, սափորդ իջեցուր որպէս զի խմեմ, ու անիկա ըսէ թէ Խմէ, ու քու ուղտերուդ ալ խմցնեմ, անիկա ըլլայ քու Իսահակ ծառայիդ համար սահմանածդ. և ասով գիտնամ որ իմ տէրոջս բարերարութիւն ըրիր: 15Ու եղաւ որ տակաւին իր խօսքը չլմնցուցած, ահա Աբրահամի եղբօրը Նաքովրի կնոջ Մեղքայի որդւոյն Բաթուէլի ծնած Ռեբեկան եկաւ, իր ուսին վրայ սափորը ունենալով: 16Եւ աղջիկը խիստ գեղեցիկ տեսքով կոյս մըն էր, ու այր մարդ մը զանիկա գիտցած չէր. և անիկա իջաւ աղբիւրը, ու իր սափորը լեցուց ու կը դառնար: 17Եւ ծառան զանիկա դիմաւորելու վազեց, ու ըսաւ, Շնորհք ըրէ, քու սափորէդ ինծի քիչ մը ջուր խմցուր: 18Եւ անիկա ըսաւ, Խմէ, տէր իմ. ու շուտով սափորը իր ձեռքին վրայ իջեցուց, և խմցուց անոր: 19Եւ երբ անոր խմցուց լմնցուց, ըսաւ, Ուղտերուդ ալ ջուր քաշեմ, մինչև ամէնը խմեն: 20Եւ շուտով սափորը աւազանին մէջ պարպեց, ու նորէն հորը վազեց ջուր քաշելու, և անոր բոլոր ուղտերուն համար ջուր քաշեց: 21Եւ մարդը զարմանալով անոր վրայ՝ լուռ կը մնար, մտածելով թէ արդեօք Տէրը անոր ճամբան յաջողե՛ց թէ ոչ: 22Ու երբ ուղտերը խմելը լմնցուցին, մարդը կէս սիկղ ոսկիէ օղակ մը, և անոր ձեռքերուն համար տասը սիկղ ոսկիէ երկու ապարանջան հանեց, ու անոր տուաւ. 23Ու ըսաւ, Դուն որո՞ւն աղջիկն ես, կ’աղաչեմ, ըսէ ինծի. քու հօրդ տունը մեզի համար գիշերը կենալու տեղ կա՞յ: 24Եւ անիկա ըսաւ անոր, Ես Մեղքայի որդւոյն Բաթուէլի աղջիկն եմ, զոր Մեղքա Նաքովրի ծնաւ: 25Նաև ըսաւ անոր, Մենք շատ յարդ ու ճարակ ունինք, և գիշերը կենալու տեղ ալ: 26Ու մարդը խոնարհեցաւ ու Տէրոջը երկրպագութիւն ըրաւ. 27Եւ ըսաւ, Օրհնյալ ըլլայ իմ տէրոջս Աբրահամի Տէր Աստուածը, որ իմ տէրս իր ողորմութենէն ու իր ճշմարտութենէն չզրկեց. քանի որ ես ճամբուն մէջ էի, Տէրը զիս իմ տէրոջս եղբայրներուն տունը առաջնորդեց: 28Եւ աղջիկը վազեց, ու այս բաները իր մօրը տունը պատմեց: 29Եւ Ռեբեկա եղբայր մը ունէր Լաբան անունով. ու Լաբան դուրս վազեց դէպ ի աղբիւրը մարդուն քով. 30Վասն զի տեսնելով օղակը, և իր քրոջը ձեռքերուն վրայի ապարանջանները, ու լսելով իր քրոջը Ռեբեկայի խօսքերը, որ կ’ըսէր թէ Այն մարդը այսպէս խօսեցաւ ինծի, մարդուն եկաւ. և ահա անիկա ուղտերուն քով աղբիւրին մօտ կայներ էր. 31Ու ըսաւ անոր, Եկուր, ով Տէրոջը օրհնյալը, ինչո՞ւ դուրսը կայներ ես. քանզի տունը պատրաստեցի, և ուղտերուն համար տեղ մը: 32Ու մարդը տունը եկաւ. և ուղտերը քակեց, և ուղտերուն յարդ ու ճարակ, և անոր ոտքերը ու անոր հետ եղող մարդոց ոտքերը լուալու ջուր տուաւ: 33Եւ անոր առջև կերակուր դրուեցաւ. բայց անիկա ըսավ, Մինչև իմ խօսքերս չզրուցեմ, չեմ ուտեր. և Լաբան ըսաւ, Զրուցէ: 34Ու անիկա ըսաւ, Ես Աբրահամի ծառան եմ. 35Եւ Տէրը մեծապէս օրհնեց իմ տէրս, ու մեծ մարդ մը եղաւ. և անոր հօտեր ու արջառներ և արծաթ ու ոսկի, և ծառաներ ու աղախիններ, և ուղտեր ու էշեր տուաւ: 36Եւ իմ տէրոջս կինը Սառա իր պառւութեան ատենը որդի մը ծնաւ իմ տէրոջս, որ բոլոր ունեցածը անոր տուաւ: 37Եւ իմ տէրս ինծի երդում ընել տուաւ՝ ըսելով, Չըլլայ որ իմ որդւոյս կին առնես Քանանացւոց աղջիկներէն, որոնց երկիրը ես կը բնակիմ. 38Հապա իմ հօրս տունը ու իմ ազգատոհմիս երթաս, ու իմ որդւոյս կին առնես: 39Եւ ես իմ տէրոջս ըսի, Գուցէ կինը իմ ետեւէս չգայ: 40Եւ անիկա ինծի ըսաւ, Տէրը, որուն առջև ես կը քալեմ, իր հրեշտակը քեզի հետ պիտի ղրկէ, ու քու ճամբադ պիտի յաջողէ, և իմ որդւոյս իմ ազգատոհմէս ու իմ հօրս տունէն կին պիտի առնես: 41Իսկ դուն այն ատեն իմ երդումէս անպարտ պիտի ըլլաս, երբ իմ ազգատոհմիս երթալով, քեզի մէ՛կը չտան, այն ատեն իմ երդումէս անպարտ պիտի ըլլաս: 42Եւ աղբիւրն եկայ այսօր, ու ըսի, Ով Տէր, իմ տէրոջս Աբրահամի Աստուածը, եթէ հիմա այս իմ երթալու ճամբաս դուն կը յաջողես, 43Ահա ես ջուրին աղբիւրին քով կը կայնիմ. և ըլլայ որ աղջիկը ջուր քաշելու գայ, և ես անոր ըսեմ թէ Շնորհք ըրէ, ինծի քու սափորէդ քիչ մը ջուր խմցուր, 44Եւ անիկա ինծի՝ Դուն ալ խմէ, և ուղտերուդ համար ալ ջուր քաշեմ ըսէ, թող անիկա ըլլայ Տէրոջը սահմանած կինը իմ տէրոջս որդւոյն համար: 45Եւ իմ սրտիս մէջ տակաւին խօսքը չլմնցուցած, ահա Ռեբեկա կ’ելլէր սափորը իր ուսին վրայ ունենալով, և աղբիւրը իջաւ ու ջուր քաշեց. և ըսի անոր, Շնորհք ըրէ, ինծի ջուր խմցուր: 46Եւ անիկա շուտով սափորը իր ուսեն վար առաւ ու ըսաւ, Խմէ, և ուղտերուդ ալ խմցնեմ. ուստի ես խմեցի, և ուղտերուն ալ խմցուց: 47Եւ հարցուցի անոր ու ըսի, Դուն որո՞ւն աղջիկն ես. և անիկա ըսաւ, Մեղքայի Նաքովրի ծնած որդւոյն Բաթուէլի աղջիկն եմ. այն ատեն օղակը անոր քիթը, ու ապարանջանները անոր ձեռքերուն վրայ դրի: 48Եւ խոնարհեցայ ու Տէրոջը երկրպագութիւն ըրի, և իմ տէրոջս Աբրահամի Տէր Աստուածը օրհնեցի, որ իմ տէրոջս եղբօրը աղջիկը իր որդւոյն առնելու համար զիս ուղիղ ճամբան առաջնորդեց: 49Եւ հիմա եթէ իմ տէրոջս շնորհք ու ճշմարտութիւն պիտի ընէք, ինծի պատմեցէք. և եթէ ոչ՝ նորէն ինծի ըսէք, որ ես աջ կողմը կամ ձախ կողմը դառնամ: 50Լաբան ու Բաթուէլ պատասխան տուին ու ըսին, Այս բանը Տէրոջմէն է. մենք քեզի գէշ կամ աղէկ չենք կրնար ըսել: 51Ահա Ռեբեկա քու առջեւդ է, առ ու գնա. և Տէրոջը ըսածին պէս թող քու տէրոջդ որդւոյն կին ըլլայ: 52Եւ եղաւ որ երբ Աբրահամի ծառան անոնց խօսքերը լսեց, մինչև գետին խոնարհելով երկրպագութիւն ըրաւ Տէրոջը: 53Եւ ծառան արծաթեղէն զարդեր ու ոսկեղէն զարդեր և հանդերձներ հանեց, ու Ռեբեկայի տուաւ. և անոր եղբօրը ու մօրը պատուական ընծաներ տուաւ: 54Եւ կերան ու խմեցին ինք ու իրեն հետ եղող մարդիկը, ու գիշերը հոն մնացին, և առտուանց ելան, ու ինք ըսաւ, Զիս իմ տէրոջս ղրկեցէք: 55Եւ աղջկան եղբայրը ու մայրը ըսին, Թող աղջիկը քանի մը օր, գոնէ տասը օր , մեր քով կենայ, ու ետքը երթայ: 56Եւ ինք ըսաւ անոնց, Զիս մի արգիլէք, քանզի Տէրը իմ ճամբաս յաջողեց. թող տուէք զիս որ տէրոջս երթամ: 57Եւ անոնք ըսին, Աղջիկը կանչենք ու անոր բերանը փնտռենք: 58Եւ կանչեցին Ռեբեկան ու ըսին անոր, Այս մարդուն հետ կ’երթա՞ս. և անիկա Կ’երթամ ըսաւ: 59Ու իրենց քոյրը Ռեբեկան ու անոր դայեակը և Աբրահամի ծառան ու անոր մարդիկը ղրկեցին: 60Եւ օրհնեցին Ռեբեկան ու ըսին անոր, Դուն մեր քոյրն ես. հազարաւոր բիւրերու մայր ըլլաս, և քու սերունդդ իր թշնամիներուն քաղաքները ժառանգէ: 61Եւ Ռեբեկա ու իր աղախինները ելան և ուղտերը հեծան, ու այն մարդուն ետեւէն գացին. և ծառան առաւ Ռեբեկան ու գնաց: 62Եւ Իսահակ Լահայրոյի ջրհորէն դարձած կու գար. վասն զի անիկա հարաւային երկիրը կը բնակէր: 63Եւ Իսահակ իրիկուան դէմ դաշտը ելեր էր մտածութիւն ընելու. ու իր աչքերը վերցուց ու նայեցաւ, և ահա ուղտեր կու գային: 64Եւ Ռեբեկա իր աչքերը վերցուց, ու երբ Իսահակը տեսաւ, ուղտէն վար իջաւ. 65Եւ ըսաւ ծառային, դաշտին մէջ դէպ ի մեզ եկող այդ մարդը ո՞վ է. և ծառան ըսաւ, Իմ տէրս է. ու ինք քօղը առաւ ու ծածկուեցաւ: 66Եւ ծառան իր բոլոր ըրած բաները պատմեց Իսահակի: 67Եւ Իսահակ զանիկա իր մօրը Սառայի վրանը տարաւ, ու առաւ Ռեբեկան, որ իր կինը եղաւ. և ինք սիրեց զանիկա: Ու Իսահակ մխիթարուեցաւ իր մօրը վրայով: