Իսահակ կ’օրհնէ Յակոբը

1Ու եղաւ որ երբ Իսահակ ծերացաւ, ու իր աչքերը տեսնելու զօրութենէն տկարացան, իր մեծ որդին Եսաւը կանչեց ու ըսաւ անոր, Որդեակ իմ. և անիկա ըսաւ, Ահա հոս եմ: 2Եւ Իսահակ ըսաւ, Ահա ես ծերացեր եմ, ու մեռնելուս օրը չեմ գիտեր. 3Եւ հիմա զէնքերդ, կապարճդ ու աղեղդ, առ, և դաշտը ելիր ու ինծի որս մը որսա. 4Եւ իմ սիրածիս պէս ինծի խորտիկներ ըրէ, ու ինծի բեր որ ուտեմ, որպէս զի մեռնելէս առաջ իմ հոգիս քեզ օրհնէ: 5Եւ Ռեբեկա լսեց երբ Իսահակ իր որդւոյն Եսաւի կը զրուցէր. ու Եսաւ դաշտը գնաց որս մը որսալու և բերելու: 6Եւ Ռեբեկա իր որդւոյն Յակոբի զրուցեց՝ ըսելով, Ահա ես լսեցի երբ քու հայրդ քու եղբօրդ Եսաւի խօսեցաւ ու ըսաւ, 7Ինծի որս բեր, ու ինծի համար խորտիկներ ըրէ, որպէս զի ուտեմ ու մեռնելէս առաջ քեզ Տէրոջը առջև օրհնեմ: 8Եւ հիմա, որդեակ իմ, ինչ որ ես քեզի պատուիրեմ, իմ խօսքս մտիկ ըրէ. 9Հիմա դեպ ի հօտը գնա, ու անկէ ինծի երկու աղէկ ուլ բեր այծերէն, և զանոնք քու հօրդ համար խորտիկներ ընեմ իր սիրածին պէս. 10Ու հօրդ տար որ ուտէ, որպէս զի իր մեռնելէն առաջ քեզ օրհնէ: 11Ու Յակոբ ըսաւ իր մօրը Ռեբեկայի, Ահա իմ եղբայրս Եսաւ մազոտ մարդ մըն է, ու ես լերկ մարդ մըն եմ. 12Գուցէ հայրս զիս շօշափէ, ու ես իր աչքին խաբողի մը պէս երեւնամ, և իմ վրաս անէծք բերեմ ու ոչ թէ օրհնութիւն: 13Եւ իր մայրը ըսաւ անոր, Որդեակ իմ, քեզի գալու անէծքը իմ վրաս ըլլայ. միայն թէ դուն իմ խօսքս մտիկ ըրէ, ու գնա ինծի բեր զանոնք: 14Եւ անիկա գնաց, ու առաւ և իր մօրը բերաւ. ու մայրը անոր հօրը սիրածին պէս խորտիկներ ըրաւ: 15Եւ Ռեբեկա իր մեծ որդւոյն Եսաւի ազնիւ հանդերձները առաւ, որոնք տանը մէջ իր քով էին, ու իր պզտիկ որդւոյն Յակոբի հագցուց: 16Եւ այծի ուլերուն մորթերը անոր ձեռքերուն ու անոր լերկ պարանոցին վրայ դրաւ. 17Եւ իր ըրած խորտիկները ու հացը իր որդւոյն Յակոբի ձեռքը տուաւ: 18Եւ անիկա իր հօրը եկաւ, ու ըսաւ, Ով հայր իմ. և անիկա ըսաւ, Ահա հոս եմ. ո՞վ ես դուն, որդեակ իմ: 19Ու Յակոբ իր հօրը ըսաւ, Ես քու անդրանիկ որդիդ Եսաւ եմ. ինծի ըսածիդ պէս ըրի. շնորհք ըրէ, ելիր, նստէ և իմ որսէս կեր, որպէս զի քու հոգիդ զիս օրհնէ: 20Եւ Իսահակ ըսաւ իր որդւոյն, Ի՞նչպէս այդչափ շուտով գտար, ոդեակ իմ. ու անիկա ըսաւ, Քանզի Տէրը քու Աստուածդ իմ առջեւս բերաւ: 21Եւ Իսահակ ըսաւ Յակոբի, Մօտ եկուր որպէս զի քեզ շօշափեմ, որդեակ իմ, թէ արդեօք դուն իմ որդիս Եսա՞ւ ես, թէ ոչ: 22Եւ Յակոբ իր հօրը Իսահակի մօտեցաւ, որ շօշափեց զանիկա, ու ըսաւ, Ձայնը Յակոբի ձայնն է, բայց ձեռքերը Եսաւի ձեռքերն են: 23Այսպէս չճանչցաւ զանիկա, քանզի անոր ձեռքերը իր եղբօրը Եսաւի ձեռքերուն պէս մազոտ էին. և օրհնեց զանիկա. 24Ու ըսաւ, Դո՞ւն ես իմ որդիս Եսաւ. և անիկա ըսաւ, Ես եմ. 25Եւ ինք ըսաւ, Մօտ բեր ինծի, ու իմ որդւոյս որսէն ուտեմ, որպէս զի իմ հոգիս քեզ օրհնէ. և մօտեցուց անոր, ու կերաւ. և գինի բերաւ անոր, ու խմեց: 26Եւ անոր հայրը Իսահակ ըսաւ անոր, Հիմա մօտեցիր, ու զիս համբուրէ, որդեակ իմ: 27Եւ անիկա մօտեցաւ ու համբուրեց զանիկա. և անոր հանդերձին հոտը հոտուըտաց, ու օրհնեց զանիկա և ըսաւ, Ահա իմ որդւոյս հոտը Տէրոջը օրհնած արտին հոտին պէս է: 28Ուստի Աստուած տայ քեզի երկինքի ցօղէն ու երկրի պարարտութենէն, և ցորենի ու գինիի առատութիւն. 29Թող ժողովուրդներ քեզի ծառայեն և ազգեր քեզի խոնարհութիւն ընեն. քու եղբայրներուդ տէրը եղիր, և քու մօրդ որդիները քեզի խոնարհութիւն ընեն. քեզ անիծողը անիծեալ ըլլայ, ու քեզ օրհնողը՝ օրհնեալ:

Եսաւ Իսահակին օրհնութիւնը կը խնդրէ

30Եւ եղաւ որ երբ Իսահակ դադարեցաւ Յակոբը օրհնելէ, ու հազիւ թէ Յակոբ իր հօրը Իսահակի առջեւէն ելեր էր, անոր եղբայրը Եսաւ որսէն եկաւ: 31Եւ անիկա ալ խորտիկներ ըրաւ, ու իր հօրը բերաւ և իր հօրը ըսաւ, Թող իմ հայրս ելլէ ու իր որդւոյն որսէն ուտէ, որպէս զի քու հոգիդ զիս օրհնէ: 32Եւ անոր հայրը Իսահակ ըսաւ անոր, Դուն ո՞վ ես. և անիկա ըսաւ, Ես քու որդիդ, քու անդրանիկդ, Եսաւ եմ: 33Ու Իսահակ խիստ շատ սարսափեցաւ ու ըսաւ, Այն որսը բռնող ու ինծի բերողը ո՞վ էր, որ ես քու գալէդ առաջ ամէնէն կերայ, և օրհնեցի զանիկա. ալ անշուշտ անիկա օրհնեալ պիտի ըլլայ: 34Երբ Եսաւ իր հօրը խօսքերը լսեց, խիստ մեծ ու դառն աղաղակով լացաւ, և իր հօրը ըսաւ, Զիս, զիս ալ օրհնէ, ով հայր իմ: 35Եւ անիկա ըսաւ, Քու եղբայրդ եկաւ նենգութեամբ ու քու օրհնութիւնդ առաւ: 36Եւ ինք ըսաւ, Անոր անունը Յակոբ կոչուելուն համա՞ր է որ այս երկու անգամ զիս խաբեց. իմ անդրանկութեան իրաւունքս առաւ, և ահա հիմա օրհնութիւնս ալ առաւ: Նաև ըսաւ, Ինծի համար օրհնութիւն մը չթողուցի՞ր: 37Եւ Իսահակ պատասխան տուաւ ու ըսաւ Եսաւի, Ահա զանիկա քեզի տէր ըրի, և անոր բոլոր եղբայրները իրեն ծառաներ ըլլալու տուի, ու զանիկա ցորենով ու գինիով հաստատեցի. ալ հիմա քեզի ի՞նչ ընեմ, որդեակ իմ: 38Եւ Եսաւ իր հօրը ըսաւ, Ով հայր իմ, քու օրհնութիւնդ միայն մէ՞կ է. զիս, զիս ալ օրհնէ, ով հայր իմ. ու Եսաւ իր ձայնը վերցուց ու լացաւ: 39Եւ իր հայրը Իսահակ պատասխան տուաւ ու ըսաւ անոր, Ահա քու բնակութիւնդ երկրի պարարտութենէն, ու վերէն՝ երկինքի ցօղէն ըլլայ: 40Եւ քու սրովդ ապրիս, ու եղբօրդ ծառայութիւն ընես. և ըլլայ որ անկէ մոլորած ատենդ անոր լուծը քու պարանոցէդ կոտրես: 41Եւ Եսաւ ատեց Յակոբը այն օրհնութեանը համար՝ որով իր հայրը օրհնեց զանիկա. ու Եսաւ իր սրտին մէջ ըսաւ, Իմ հօրս սուգին օրերը մօտ են, այն ատեն իմ եղբայրս Յակոբը կը մեռցնեմ. 42Եւ Ռեբեկայի պատմուեցան իր մեծ որդւոյն Եսաւի խօսքերը. ու իր պզտիկ որդին Յակոբը կանչել տուաւ, ու ըսաւ անոր, Ահա քու եղբայրդ Եսաւ քեզ մեռցնել խորհելով՝ քու վրայովդ ինքզինք կը մխիթարէ: 43Եւ հիմա, որդեակ իմ, իմ խօսքս մտիկ ըրէ, ու ելիր դէպ ի Խառան իմ Լաբան եղբօրս փախիր. 44Եւ անոր քով ատեն մը կեցիր, մինչև եղբօրդ բարկութեան անցնիլը, 45Մինչև եղբօրդ բարկութիւնը քեզմէ անցնի, ու քու անոր ըրածդ մոռնայ. ետքը քեզ անկէ բերել կու տամ. ինչո՞ւ ձեր երկուքէն ալ մէկ օրուան մէջ զրկուիմ:

Իսահակ Յակոբը Լաբանին կը ղրկէ

46Եւ Ռեբեկա ըսաւ Իսահակի, Քետի աղջիկներուն պատճառաւ հոգիէս զզուեր եմ. եթէ Յակոբ այս երկրին աղջիկներէն, ասոնց պէս Քետի աղջիկներէն, կին առնէ, ալ այս կեանքս ի՞նչ պէտք է ինծի: