1Եւ Իսահակ կանչեց Յակոբը ու օրհնեց զանիկա և անոր պատուիրեց ու ըսաւ, Քանանու աղջիկներէն կին չառնես: 2Ելիր, դէպ ի Միջագետ քու մօրդ հօրը Բաթուէլի տունը գնա, և անկէ քու մօրդ եղբօրը Լաբանի աղջիկներէն քեզի կին առ. 3Ու Ամենակարող Աստուածը քեզ օրհնէ, ու քեզ աճեցնէ, և քեզ շատցնէ. ու շատ ժողովուրդներու հայր ըլլաս: 4Եւ քեզի Աբրահամի օրհնութիւնը տայ, քեզի ու քեզի հետ քու սերունդիդ. որպէս զի ժառանգես քու պանդխտացած երկիրդ, զոր Աստուած Աբրահամի տուաւ: 5Եւ Իսահակ ղրկեց Յակոբը, և անիկա գնաց դէպ ի Միջագետ Ասորի Բաթուէլի որդւոյն Լաբանի, որ Յակոբի ու Եսաւի մօրը Ռեբեկայի եղբայրն էր:

Եսաւ ուրիշ կինը մը կ’առնէ

6Եւ Եսաւ տեսնելով որ Իսահակ օրհնեց Յակոբը, ու ղրկեց զանիկա դէպ ի Միջագետ՝ անկէ իրեն կին առնելու համար, և որ զանիկա օրհնած ատենը պատուիրեց անոր՝ ըսելով, Քանանու աղջիկներէն քեզի կին չառնես, 7Եւ որ Յակոբ հնազանդեցաւ իր հօրը ու իր մօրը ու Միջագետ գնաց. 8Նաև Եսաւ տեսնելով որ Քանանու աղջիկները իր հօրը Իսահակի հաճելի չեն, 9Այն ատեն Եսաւ Իսմայէլի գնաց, և իր առաջուան կիներէն զատ՝ Աբրահամի որդւոյն Իսմայէլի աղջիկը Նաբէօթի քոյրը Մայէլէթը իրեն կին առաւ:

Յակոբին երազը Բեթէլին մէջ

10Եւ Յակոբ Բերսաբէէէ ելաւ ու դէպ ի Խառան գնաց: 11Եւ տեղ մը հասաւ ու գիշերը հոն մնաց, որովհետև արեւը մարը մտած էր. և այն տեղի քարերէն առաւ ու իր գլխուն տակ դրաւ, և այն տեղը պառկեցաւ: 12Ու երազ մը տեսաւ, և ահա սանդուխ մը երկրի վրայ դրուած էր, որուն գլուխը երկինք կը հասնէր, և ահա Աստուծոյ հրեշտակները անկէ կ’ելլէին ու կ’իջնէին: 13Եւ ահա Տէրը կայնեցաւ անոր վրայ ու ըսաւ, Ես եմ Եհովա, քու հօրդ Աբրահամի Աստուածը ու Իսահակի Աստուածը. Այդ երկիրը, որուն վրայ դուն կը պառկիս, քեզի ու քու սերունդիդ պիտի տամ. 14Եւ քու սերունդդ երկրի աւազին չափ շատ պիտի ըլլայ, ու դէպ ի արեւմուտք և արեւելք, և դէպ ի հիւսիս ու հարաւ պիտի տարածուի. ու երկրի բոլոր ազգերը քեզմով ու քու սերունդովդ պիտի օրհնուին: 15Եւ ահա ես քեզի հետ եմ, ու ամէն ուր որ երթաս քեզ պիտի պահեմ, ու քեզ այս երկիրը պիտի դարձնեմ. քանզի մինչև որ իմ քեզի զրուցածս չընեմ, քեզ պիտի չթողում: 16Եւ Յակոբ արթնցաւ իր քունէն ու ըսաւ, Իրաւցընէ Տէրը այս տեղ է եղեր, ու ես չգիտցայ: 17Եւ վախցաւ ու ըսաւ, Ի՜նչ ահաւոր է այս տեղը. այս ուրիշ բան չէ՝ բայց միայն Աստուծոյ տունը, ու այս է երկինքի դուռը: 18Եւ Յակոբ առտուանց կանուխ ելաւ, ու իր գլխուն տակ դրած քարը առաւ, և զանիկա արձան կանգնեց ու անոր գլուխը իւղ թափեց: 19Եւ այն տեղին անունը Բեթէլ դրաւ. բայց առաջ այն քաղաքին անունը Լուզ էր: 20Եւ Յակոբ ուխտ ըրաւ ու ըսաւ, Եթէ Աստուած ինծի հետ ըլլայ, ու այս երթալու ճամբուս մէջ զիս պահէ, և ինծի ուտելու հաց ու հագնելու հանդերձ տայ, 21Եւ իմ հօրս տունը խաղաղութեամբ դառնամ, Տէրը ինծի Աստուած ըլլայ. 22Եւ այս քարը զոր ես արձան կանգնեցի, Աստուծոյ տունը ըլլայ. և այն ամէնէն զոր ինծի տաս, քեզի տասանորդ տամ: