Յակոբ Լաբանէն կը փախչի

1Եւ լսեց Լաբանի որդւոց զրուցածները, որոնք կ’ըսէին, Յակոբ մեր հօրը բոլոր ունեցածը առաւ, ու բոլոր այս փառքը մեր հօրը ստացուածքէն ստացաւ: 2Եւ Յակոբ Լաբանի երեսը տեսաւ, և ահա իրեն երէկուան ու միւս օրուան պէս չէր: 3Եւ Տէրը ըսաւ Յակոբի, քու հայրերուդ երկիրը ու քու ազգականներուդ դարձիր, ու ես քեզի հետ պիտի ըլլամ: 4Եւ Յակոբ մէկը ղրկեց, ու Ռաքէլը և Լիան դաշտը իր հօտերուն քով կանչել տուաւ. 5Ու ըսաւ անոնց, Ես ձեր հօրը երեսը կը տեսնեմ, որ ինծի երէկուան ու միւս օրուան պէս չէ. բայց իմ հօրս Աստուածը ինծի հետ եղաւ: 6Եւ դուք գիտէք որ ես իմ բոլոր զօրութիւնովս ձեր հօրը ծառայեցի. 7Իսկ ձեր հայրը զիս խաբեց. ու իմ վարձքս տասը անգամ փոխեց. բայց Աստուած չթողուց զանիկա որ ինծի վնաս մը ընէ: 8Վասն զի եթէ անիկա այսպէս ըսէր, Քու վարձքդ պիսակները ըլլան, այն ատեն բոլոր ոչխարները պիսակ կը ծնանէին. և եթէ այսպէս ըսէր, Քու վարձքդ բոլորախայտները ըլլան, այն ատեն բոլոր ոչխարները բոլորախայտ կը ծնանէին: 9Այսպէս Աստուած ձեր հօրը հօտերը առաւ ու ինծի տուաւ: 10Եւ եղաւ որ հօտերուն ջերմացած ատենը, աչքերս վերցուցի ու երազի մէջ տեսայ, և ահա հօտերուն հետ զուգաւորող նոխազները ու խոյերը ամէնն ալ խայտախարիւ, պիսակ և գորշախայտ էին: 11Եւ Աստուծոյ հրեշտակը ըսաւ ինծի երազի մէջ, Ով Յակոբ. ու ես ըսի, Ահա հոս եմ: 12Եւ ըսաւ, Հիմա աչքերդ վեր վերցուր, ու հօտերուն հետ զուգաւորող նոխազներուն նայէ. ամէնը խայտախարիւ, պիսակ ու գորշախայտ են. քանզի Լաբանի բոլոր քեզի ըրածները տեսայ: 13Ես եմ Բեթէլի Աստուածը, ուր արձան օծեցիր, և հոն ինծի ուխտ ըրիր. հիմա ելիր գնա այս երկրէն, ու քու ծննդեանդ երկիրը դարձիր: 14Եւ Ռաքէլ ու Լիա պատասխան տուին ու ըսին անոր, Տակաւին մեր հօրը տունը մեզի համար բաժին ու ժառանգութիւն կա՞յ. 15Մենք օտարականներ չսեպուեցա՞նք անոր. քանզի մեզ ծախեց, ու մեր ստակն ալ բոլորովին կերաւ: 16Վասն զի բոլոր հարստութիւնը զոր Աստուած մեր հօրմէն վերցուց, մերն է ու մեր զաւակներունն է. և հիմա ինչ որ Աստուած քեզի ըսաւ, ըրէ: 17Ուստի Յակոբ ելաւ, ու իր որդիները ու կիները ուղտերու վրայ հեծցուց. 18Եւ իր բոլոր անասունները, ու իր բոլոր ստացուածքը զոր ինք ստացաւ, իր ստացած անասունները զորոնք Միջագետի մէջ ստացաւ, ճամբայ հանեց Քանանու երկիրը դէպ ի իր Իսահակ հայրը երթալու: 19Եւ Լաբան իր խաշինքը ասրակտուր ընելու գացեր էր. ու Ռաքէլ իր հօրը կուռքերը գողցաւ: 20Եւ Յակոբ Ասորի Լաբանէ գաղտուկ փախաւ*. քանզի իր փախչիլը չգիտցուց անոր: 21Այսպէս անիկա իր բոլոր ունեցածովը փախաւ, ու ելաւ ու Գետէն անցաւ, և իր երեսը դէպ ի Գաղաադ լեռը շիտկեց: 22Ու երրորդ օրը Յակոբի փախչիլը Լաբանի պատմուեցաւ: 23Եւ անիկա իր եղբայրները հետը առնելով, անոր ետեւէն եօթը օրուան ճամբայ գնաց, ու անոր հասաւ Գաղաադ լեռը: 24Եւ Աստուած գիշերուան երազի մէջ Ասորի Լաբանի եկաւ ու ըսաւ անոր, Զգոյշ կեցիր որ Յակոբի աղէկ կամ գէշ չզրուցես: 25Ուստի Լաբան հասաւ Յակոբի. և Յակոբ իր վրանը լեռը կանգներ էր. ու Լաբան իր եղբայրներուն հետ Գաղաադ լեռը իջաւ: 26Եւ Լաբան ըսաւ Յակոբի, Ի՜նչ է այս քու ըրածդ որ ինծմէ գաղտուկ փախար, և իմ աղջիկներս սրով առնուած գերիներու պէս վարեցիր: 27Ինչո՞ւ փախչիլդ գաղտուկ պահեցիր և ինծմէ փախար, ու ինծի չիմացուցիր, որ ես քեզ ուրախութեամբ ու երգերով, թմբուկներով ու քնարներով ղրկէի: 28Եւ չթողուցիր զիս որ իմ որդիներս ու աղջիկներս համբուրէի. հիմա այս բանը անմտութեամբ ըրիր: 29Ձեզի չարիք ընելու զօրութիւն ունիմ ձեռքիս մէջ, բայց ձեր հօրը Աստուածը երէկ գիշեր ինծի խօսեցաւ՝ ըսելով, Զգոյշ կեցիր որ Յակոբի աղէկ կամ գէշ չզրուցես: 30Եւ հիմա՝ թէպէտև քու հօրդ տանը շատ փափաքելուդ համար գացիր, բայց ինչո՞ւ իմ աստուածներս գողցար: 31Եւ Յակոբ պատասխան տուաւ ու ըսաւ Լաբանի, Գաղտուկ երթալուս պատճառը այն էր որ վախցայ, քանզի ըսի, Չըլլայ որ քու աղջիկներդ բռնութեամբ ինծմէ առնես. 32Բայց քու աստուածներդ որու քով որ գտնես, թող անիկա չապրի. մեր եղբայրներուն առջև քննէ ու նայէ, եթէ իմ քովս քու մէկ բանդ գտնես՝ առ. քանզի Յակոբ չէր գիտեր որ Ռաքէլ գողցեր էր զանոնք, 33Եւ Լաբան Յակոբի վրանը ու Լիայի վրանը և երկու աղախիններուն վրանը մտաւ, բայց չգտաւ. ետքը Լիայի վրանէն ելաւ ու Ռաքէլի վրանը մտաւ: 34Եւ Ռաքէլ առաւ կուռքերը, ու զանոնք ուղտի պատատին մէջ դրաւ, ու վրան նստաւ. և Լաբան բոլոր վրանը փնտռեց, բայց չգտաւ: 35Եւ անիկա իր հօրը ըսաւ, Իմ տէրոջս աչքերուն ծանր չերեւնայ, որ քու առջևդ չեմ կրնար ոտք ելլել. քանզի կանանց սովորութեանը մէջ եմ: Այսպէս փնտռեց, բայց կուռքերը չգտաւ: 36Եւ Յակոբ բարկացաւ ու Լաբանի հետ կը վիճէր. և Յակոբ պատասխան տուաւ ու ըսաւ Լաբանի, Ի՞նչ է իմ յան-ցանքս, ի՞նչ է իմ մեղքս, որ տաքութիւնով ետեւէս ինկար: 37Որովհետև իմ բոլոր կարասիքս խառնեցիր, քու տանդ ամէն կարասիքէն ինչ որ գտար, հոս իմ եղբայրներուս ու քու եղբայրներուդ առջև դիր, որպէս զի երկուքիս մէջ-տեղ դատաստան կտրեն: 38Լման քսան տարի է որ քեզի հետ եմ. ոչխարներդ ու այծերդ ձագ չձգեցին, և քու հօտիդ խոյերը չկերայ: 39Գազաններէն գիշատուածը չբերի քեզի, վնասը ես կը քաշէի. ցորեկը գողցուածը ու գիշերը գողցուածը իմ ձեռքէս կը պահանջէիր: 40Այսպէս էի. ցորեկը տաքը ու գիշերը ցուրտը կը մաշէր զիս, և աչքերէս քունս կը փախչէր: 41Այսպէս եղայ քսան տարի քու տանդ մէջ. քու երկու աղջիկներուդ համար տասնըչորս տարի ծառայեցի քեզի, և հօտերուդ համար վեց տարի ծառայեցի, և իմ վարձքս տասը անգամ փոխեցիր: 42Եթէ իմ հօրս Աստուածը, Աբրահամի Աստուածը և Իսահակի Երկիւղը ինծի հետ չըլլար, իրաւցնէ զիս հիմա դատարկ կը ղրկէիր. Աստուած իմ տառապանքս ու իմ ձեռքիս աշխատութիւնը տեսաւ, ու երէկ գիշեր քեզ յանդիմանեց:

Համաձայնութիւն Յակոբին ու Լաբանին միջև

43Եւ Լաբան պատասխան տուաւ ու ըսաւ Յակոբի. Այս աղջիկները իմ աղջիկներս են, և այս որդիները իմ որդիներս են, և այս հօտերը իմ հօտերս են. և ամէնը զոր կը տեսնես, իմս են. և ի՞նչ ընեմ այսօր այս իմ աղջիկներուս կամ իրենց ծնած զաւակներուն: 44Ուստի հիմա եկուր, ես ու դուն ուխտ ընենք, որ իմ ու քու մէջտեղ վկայութեան համար ըլլայ: 45Եւ Յակոբ քար մը առաւ ու արձան կանգնեց զանիկա: 46Եւ Յակոբ իր եղբայրներուն ըսաւ, Քարեր ժողվեցէք. և անոնք քարեր առին ու դէզ մը ըրին, և հոն դէզին վրայ հաց կերան: 47Ու Լաբան անոր անունը Եէկար-սահատութա դրաւ, բայց Յակոբ անոր անունը Գաղաադ դրաւ: 48Եւ Լաբան ըսաւ, Այս դէզը իմ ու քու մէջտեղ վկայ մըն է այսօր. անոր համար անոր անունը Գաղաադ ըսուեցաւ: 49Եւ Մասփա ալ ըսուեցաւ. քանզի ըսաւ, Մեր իրարմէ զատուած ատենը, իմ ու քու մէջտեղ Տէրը դիտէ: 50Եթէ իմ աղջիկներս վշտացնես, և կամ եթէ իմ աղջիկներուս վրայ ուրիշ կիներ առնես, մեզի հետ մէկը չկայ. ահա իմ ու քու մէջտեղ վկայ Աստուած է: 51Եւ Լաբան ըսաւ Յակոբի, Ահա այս դէզը, և ահա իմ ու քու մէջտեղ իմ կանգնած արձանս: 52Այս դէզը վկայ՝ ու այս արձանը վկայ է, որ այս դէզէն չանցնիմ քեզի գալու , և դուն այս դէզէն ու այս արձանէն չանցնիս ինծի գալու , չարիք ընելու համար: 53Աբրահամի Աստուածը և Նաքովրի աստուածը, անոնց հայրերուն աստուածը մեր մէջ դատաւոր ըլլան: Եւ Յակոբ իր հօրը Իսահակի Երկիւղովը երդում ըրաւ: 54Եւ Յակոբ զոհեր մատուց լեռանը վրայ, ու իր եղբայրները հաց ուտելու հրաւիրեց և հաց կերան, ու գիշերը լեռը մնացին: 55Եւ Լաբան առտուանց կանուխ ելաւ, ու իր որդիները ու աղջիկները համբուրեց ու օրհնեց զանոնք. և Լաբան գնաց ու իր տեղը դարձաւ: