Յովսէփ և իր եղբայրները

1Եւ Յակոբ իր հօրը պանդխտացած երկրին, Քանանու երկրին, մէջ բնակեցաւ: 2Ասոնք են Յակոբի ծնունդները. Յովսէփ տասնըեօթը տարեկան էր, երբ իր եղբայրներուն հետ հօտերը կ՚արածէր. և պատանի ըլլալով՝ իր հօրը կիներուն Բաղղայի որդիներուն հետ ու Զեղփայի որդիներուն հետ էր. և Յովսէփ անոնց չար լուրը անոնց հօրը կը բերէր: 3Եւ Իսրայէլ իր բոլոր որդիներէն աւելի կը սիրէր Յովսէփը, քանզի իր ծերութեանը որդին էր անիկա. և բազմագոյն պատմուճան մը շինեց անոր: 4Եւ անոր եղբայրները տեսնելով որ իրենց հայրը կը սիրէ զանիկա իր բոլոր եղբայրներէն աւելի, ատեցին զանիկա ու խաղաղութեամբ չէին կրնար խօսիլ անոր հետ: 5Եւ Յովսէփ երազ մը տեսաւ ու իր եղբայրներուն պատմեց. և անոնք աւելի ատեցին զանիկա: 6Ու ըսաւ անոնց, Կ’աղաչեմ ձեզի, մտիկ ըրէք այս իմ տեսած երազս. 7Ահա մենք դաշտին մէջ որաներ կը կապէինք, և ահա իմ որաս ելաւ ու շիտակ կանգնեցաւ. և ահա ձեր որաները անոր բոլորտիքը կայնեցան, ու իմ որայիս երկրպագութիւն ըրին: 8Եւ անոր եղբայրները ըսին անոր, Իրաւցընէ մեր վրայ պիտի թագաւորե՞ս, կամ իրաւցընէ մեր վրայ պիտի տիրե՞ս. և անոր երազներուն ու խօսքերուն համար աւելի ատեցին զանիկա: 9Եւ ուրիշ երազ մըն ալ տեսաւ, ու զանիկա իր եղբայրներուն պատմեց, ու ըսաւ, ահա երազ մըն ալ տեսայ, և ահա արեւը ու լուսինը ու տասնըմէկ աստղեր ինծի երկրպագութիւն ըրին: 10Եւ իր հօրը ու իր եղբայրներուն պատմեց. և իր հայրը յանդիմանեց զանիկա, ու ըսաւ անոր, Ի՞նչ է այս քու տեսած երազդ. միթէ ես ու քու մայրդ և քու եղբայրներդ իրաւցընէ՞ պիտի գանք՝ մինչև գետին քեզի խոնարհութիւն ընելու: 11Ու եղբայրները նախանձեցան անոր, բայց հայրը իր միտքը պահեց այս խօսքը:

Յովսէփ կը ծախուի և կը տարուի Եգիպտոս

12Եւ անոր եղբայրները գացին որ իրենց հօրը հօտերը Սիւքէմի մէջ արածեն: 13Եւ Իսրայէլ ըսաւ Յովսէփի, Քու եղբայրներդ Սիւքէմի մէջ չե՞ն արածեր ոչխարները. եկուր ես քեզ անոնց ղրկեմ. ու անիկա ըսաւ, Ահա ես հոս եմ: 14Եւ ըսաւ անոր, Գնա, նայէ թէ քու եղբայրներդ ողջ առո՞ղջ են, և հօտերը ո՞ղջ են, ու ինծի լուր մը բեր. այսպէս ղրկեց զանիկա Քեբրոնի հովիտէն. և ան ալ Սիւքէմ եկաւ: 15Ու մարդ մը գտաւ զանիկա, որ դաշտին մէջ ասդին անդին կը պտըտէր. և այն մարդը հարցուց անոր՝ ըսելով, Ի՞նչ կը փնտռես: 16Եւ անիկա ըսաւ, Իմ եղբայրներս կը փնտռեմ. կ՚աղաչեմ, ըսէ ինծի, անոնք ո՞ւր կ՚արածեն: 17Եւ այն մարդը ըսաւ, Ասկէ ելան. քանզի լսեցի որ Դօթայիմ երթանք, կ՚ըսէին: Եւ Յովսէփ իր եղբայրներուն ետեւէն գնաց, ու զանոնք Դօթայիմի մէջ գտաւ: 18Եւ երբ զանիկա հեռուէն տեսան, դեռ ինք անոնց չմօտեցած, զանիկա մեռցնելու դաւաճանութիւն ըրին. 19Ու իրարու ըսին, Ահա այն երազ տեսնողը* կու գայ. 20Ուստի հիմա եկէք մեռցնենք զանիկա, ու գուբի մը մէջ նետենք, ու ըսենք թէ Չար գազան մը կերաւ զանիկա. և տեսնենք թէ անոր երազները ի՛նչ պիտի ըլլան: 21Ու Ռուբէն լսածին պէս՝ անոնց ձեռքէն ազատեց զանիկա, ըսելով, Չմեռցնենք զանիկա. 22Եւ Ռուբէն ըսաւ անոնց, Արիւն մի թափէք, բայց զանիկա այս գուբը նետեցէք՝ որ անապատին մէջ է, և անոր ձեռք մի զարնէք. զայս կ’ըսէր ՝ որպէս զի կարենայ ազատել զանիկա անոնց ձեռքէն, իր հօրը դարձնելու համար: 23Ու եղաւ որ Յովսէփ իր եղբայրներուն քով եկածին պէս՝ մերկացուցին Յովսէփը իր պատմուճանէն, այսինքն իր վրայի բազմագոյն պատմուճանէն: 24Եւ առին զանիկա ու գուբը նետեցին. և գուբը դատարկ էր, մէջը ջուր չկար: 25Եւ նստան հաց ուտելու. ու իրենց աչքերը վերցուցին ու տեսան, և ահա Իսմայելացւոց մէկ կարաւանը կու գար Գաղաադէ, որ իրենց ուղտերը համեմներով և բալասանով ու զմուռսով բեռնաւորուած՝ Եգիպտոս տանելու կ՚երթային: 26Եւ Յուդա ըսաւ իր եղբայրներուն, Ի՞նչ օգուտ կ՚ըլլայ եթէ մեր եղբայրը մեռցնենք, ու անոր արիւնը ծածկենք. 27Եկէք Իսմայելացիներուն ծախենք զանիկա, և մեր ձեռքը անոր չդպչի. քանզի անիկա մեր եղբայրը ու մեր մարմինն է. և անոր եղբայրները հաճեցան: 28Ու երբ Մադիանացի վաճառականներ կ’անցնէին, Յովսէփը գուբէն քաշեցին ու դուրս հանեցին իր եղբայրները, և Իսմայելացիներուն ծախեցին Յովսէփը քսան կտոր արծաթի. անոնք ալ Յովսէփը Եգիպտոս տարին: 29Եւ Ռուբէն դէպ ի գուբը դարձաւ, և ահա Յովսէփ գուբին մէջ չէր. ու իր հանդերձները պատռեց: 30Եւ դարձաւ իր եղբայրներուն ու ըսաւ, Տղան չկայ, ու ես ո՞ւր երթամ: 31Եւ առին Յովսէփի պատմուճանը, ու այծերէն նոխազ մը մորթեցին և պատմուճանը արիւնը թաթխեցին: 32Ու ղրկեցին բազմագոյն պատմուճանը, ու իրենց հօրը տարին, ու ըսին, Զայն գտանք մենք. գիտցիր հիմա թէ ասիկա քու որդւոյդ պատմուճա՞նն է՝ թէ ոչ: 33Եւ անիկա ճանչցաւ զայն, ու ըսաւ, Իմ որդւոյս պատմուճանն է, չար գազան մը կերած է զանիկա. Յովսէփ անշուշտ գիշատուեցաւ: 34Եւ Յակոբ պատռեց իր հանդերձները, ու քուրձ հագաւ իր մեջքին վրայ. և իր որդւոյն համար շատ օրեր սուգ ըրաւ: 35Ու իր բոլոր որդիները ու իր բոլոր աղջիկները զինք մխիթարելու ելան. բայց ինք մխիթարուիլ չէր ուզեր. ու ըսաւ, Ես սուգով պիտի իջնեմ գերեզման՝ իմ որդւոյս քով: Այսպէս անոր հայրը լացաւ անոր համար: 36Եւ Մադիանացիները ծախեցին զանիկա Եգիպտոսի մէջ՝ Փարաւոնի ներքինիին, Պետափրէս դահճապետին: