Ջրհեղեղին վախճանը

1Եւ Աստուած յիշեց Նոյը ու անոր հետ տապանին մէջ եղած բոլոր գազանները ու բոլոր անասունները. և Աստուած երկրի վրայ հով մը բերաւ, ու ջուրերը նուազեցան: 2Նաև անդունդին աղբիւրները ու երկինքի պատուհանները գոցուեցան, և երկինքի անձրեւը կտրեցաւ: 3Ու երթալով ջուրերը երկրի վրայէն կը քաշուէին, ու հարիւր յիսուն օրէն ետքը ջուրերը քիչցան: 4Եւ եօթներորդ ամիսը, ամսուն տասնըեօթներորդ օրը, տապանը Արարատ լեռներուն վրայ նստաւ: 5Եւ ջուրերը երթալով կը քիչնային մինչև տասներորդ ամիսը. և տասներորդ ամսուն առաջին օրը լեռներուն գլուխները երևցան: 6Ու եղաւ որ քառասուն օրէն ետքը Նոյ իր շինած տապանին պատուհանը բացաւ. 7Եւ ագռաւը արձակեց, որ ելաւ ու անդին ասդին կը պտըտէր՝ մինչև երկրի վրայէն ջուրերուն ցամքիլը: 8Աղաւնին ալ քովէն արձակեց, որպէս զի տեսնէ թէ արդեօք երկրի վրայէն ջուրերը քիչցա՞ծ են. 9Բայց աղաւնին իր ոտքին թաթը դնելու տեղ չգտաւ, ու դէպի ան՝ տապանը դարձաւ. վասն զի բոլոր երկրի երեսը ջուրեր կային. այն ատեն իր ձեռքը երկնցուց ու առաւ զանիկա, և իր քով տապանին մէջ բերաւ: 10Ու եօթը օր ալ սպասեց, և նորէն աղաւնին տապանէն արձակեց: 11Ու իրիկուան դէմ աղաւնին անոր եկաւ, և ահա իր բերանը ձիթենիի նոր փրցուած տերև մը կար. ուստի Նոյ գիտցաւ որ ջուրերը երկրի վրայէն քիչցած են: 12Եւ եօթը օր ալ սպասեց, ու նորէն աղաւնին արձակեց, որ ա՛լ անոր չդարձաւ: 13Եւ եղաւ որ Նոյի կեանքին վեց հարիւր ու մէկ տարին, առաջին ամսուն առաջին օրը, ջուրերը երկրի վրայէն ցամքեցան. և Նոյ տապանին ծածկոցը վերցուց ու նայեցաւ, և ահա երկրի երեսը ցամքեր էր: 14Ու երկրորդ ամիսը՝ ամսուն քսանըեօթներորդ օրը երկիր չորացաւ: 15Եւ Աստուած խօսեցաւ Նոյի ու ըսաւ, 16Տապանէն դուրս ելիր դուն ու քու կինդ և քու որդիներդ և քու որդիներուդ կիները քեզի հետ: 17Քեզի հետ եղող ամէն կենդանին ամէն մարմինէն՝ թէ՛ թռչունները, թէ՛ անասունները, և թէ՛ երկրի վրայ սողացող բոլոր սողունները քեզի հետ հանէ, որպէս զի երկրի վրայ բազմանան, ու երկրի վրայ աճին ու շատնան: 18Եւ Նոյ ու իր որդիները և իր կինը և իր որդիներուն կիները իրեն հետ ելան. 19Ամէն անասուն, ամէն սողուն ու ամէն թռչուն, երկրի վրայ ամէն շարժողները իրենց տեսակին պէս տապանէն ելան:

Նոյ զոհ կը մատուցանէ

20Եւ Նոյ սեղան մը շինեց Տէրոջը, ու ամէն մաքուր անասունէն և ամէն մաքուր թռչունէն առաւ, ու սեղանին վրայ ողջակէզներ մատուց: 21Եւ Տէրը անոյշ հոտը հոտուըտաց, և Տէրը իր սրտին մէջ ըսաւ, Ալ ասկէ ետև մարդուն համար նորէն երկիրը պիտի չանիծեմ, քանզի մարդուն սրտին խորհուրդը իր մանկութենէն չար է, ոչ ալ նորէն պիտի ջարդեմ ամէն կենդանի մարմինը, ինչպէս ըրի: 22Քանի որ երկիր կը մնայ, սերմ ու հունձք, ցուրտ ու տաքութիւն, ամառ ու ձմեռ, և ցորեկ ու գիշեր պիտի չդադարին: