Երկրային ու երկնային պաշտամունք

1Արդարև առաջին ուխտն ալ ունէր պաշտամունքին կանոնադրութիւնները ու աշխարհային սուրբ տեղը: 2Վասն զի առաջին խորանը, որ Սրբութիւն կ’ըսուէր, այսպէս կազմուեցաւ, որուն մէջ կար աշտանակը ու սեղանը և առաջաւորութեան հացը: 3Եւ երկրորդ վարագուրին ետին այն խորանը` որ Սրբութիւն սրբութեանց կ’ըսուէր. 4Որուն մէջ էր ոսկի բուրվառը, և ուխտին տապանակը, ամէն կողմէն ոսկիով պատած. որուն մէջ էր ոսկիէ սափորը մանանայով լեցուն, և Ահարոնի գաւազանը որ ծաղկեցաւ, և ուխտին տախտակները, 5Եւ անոր վրայէն փառաց քերովբէները` որ քաւութիւնին վրայ հովանի կ’ընէին. որոնց համար պէտք չէ հիմա մեկիկ մեկիկ զրուցել: 6Եւ այս բաները այսպէս կարգադրուած ըլլալով, առաջին խորանը ամէն ատեն կը մտնէին քահանաները` պաշտամունքը կատարելու. 7Բայց երկրորդը` տարին անգամ մը միայն քահանայապետը կը մտնէր, ոչ թէ առանց արիւնի, զոր իրեն համար ու ժողովուրդին սխալմունքներուն համար կը մատուցանէր. 8Հոգին Սուրբ զայս ցուցնելով` թէ սրբարանին ճանապարհը յայտնի եղած չէր, քանի որ տակաւին առաջին խորանը կը կենար. 9Որ օրինակ մըն էր այն ժամանակին` որ պատարագներ ու զոհեր կը մատուցուէին, որոնք խղճմտանքի կողմանէ չէին կրնար կատարեալ ընել պաշտօն մատուցանողը, հապա միայն կերակուրներով ու խմելիքներով, 10Եւ կերպ կերպ լուացումներով` մարմնաւոր արարողութիւններ էին, որոնք մինչև ուղղութեան ատենը կը կենային: 11Բայց երբ Քրիստոս եկաւ, գալու բարիքներուն Քահանայապետը, աւելի մեծ ու կատարեալ և անձեռագործ խորանով, այսինքն անով որ այս ստեղծուածներէն չէ, 12Ոչ ալ նոխազներու ու զուարակներու արիւնով, հապա իր արիւնովը մէկ անգամ սրբարանը մտաւ` յաւիտենական փրկութիւն ստանալով: 13Վասն զի եթէ ցուլերուն ու նոխազներուն արիւնը և երինջին մոխիրը սրսկուելով` պղծեալները կը սրբէր մարմինի մաքրութեան կողմանէ, 14Ալ ո՜րչափ աւելի Քրիստոսի արիւնը, որ յաւիտենական Հոգիին ձեռքով իր անձը անարատ պատարագ մատուց Աստուծոյ, պիտի սրբէ ձեր խղճմտանքը մեռած գործերէն` կենդանի Աստուածը պաշտելու: 15Եւ ասոր համար ինք նոր ուխտին միջնորդն է, որպէս զի իր մահը առաջին ուխտին ժամանակը գործուած յանցանքներուն քաւութեանը համար եղած ըլլալով, հրաւիրուածները յաւիտենական ժառանգութեան խոստմունքը առնեն: 16Քանզի ուր կտակ մը ըլլայ, հարկ է որ կտակը ընողին մահը մէջ մտնէ. 17Վասն զի կտակը մեռնելէն ետև հաստատ կ’ըլլայ. քանզի բնաւ վաւերականութիւն չունենար քանի որ կտակը ընողը ողջ է: 18Անոր համար առաջին ուխտն ալ առանց արիւնի չէր հաստատուեր: 19Վասն զի երբ Մովսէս օրէնքին ամէն պատուէրները բոլոր ժողովուրդին պատմեց, ցուլերուն ու նոխազներուն արիւնը առնելով` ջուրով ու կարմիր բուրդով և զոպայով բուն գիրքին և բոլոր ժողովուրդին վրայ սրսկեց. 20Եւ ըսաւ, Ասիկա է այն ուխտին արիւնը, զոր Աստուած ձեզի պատուիրեց: 21Եւ խորանին վրայ ու պաշտօնին բոլոր գործիքներուն վրայ նոյնպէս սրսկեց արիւնը: 22Եւ գրեթէ ամէն բան արիւնով կը մաքրուի օրէնքին նայելով, ու արիւն չթափուած թողութիւն չըլլար:

Քրիստոսին պատարագուիլը մեղքը կը վերցնէ

23Ուստի հարկ էր որ երկնաւոր բաներուն օրինակները ասոնցմով մաքրուէին. բայց բուն երկնաւորները` ասոնցմէ աւելի աղէկ զոհերով: 24Քանզի Քրիստոս ոչ թէ ձեռագործ սրբարանը մտաւ, որ ճշմարիտին օրինակն է, հապա բուն երկինքը` որպէս զի հիմա մեզի համար Աստուծոյ առջև ներկայանայ. 25Ոչ թէ` որպէս զի շատ անգամ իր անձը պատարագ մատուցանէ, ինչպէս քահանայապետը` որ ամէն տարի սրբարանը կը մտնէ իրը չեղած արիւնով. 26Ապա թէ ոչ` պէտք էր իրեն աշխարհի սկիզբէն հետէ շատ անգամ չարչարուիլ. բայց հիմա մէկ անգամ դարերուն վերջը իր անձին պատարագովը յայտնուեցաւ` մեղքը մէկդի ձգելու համար: 27Եւ ինչպէս մարդոց սահմանուած է մէկ անգամ մեռնիլ, ու անկէ ետքը դատաստան, 28Նոյնպէս ալ Քրիստոս մէկ անգամ պատարագ մատուցուեցաւ շատերուն մեղքերը վերցնելու համար, բայց երկրորդ անգամին առանց մեղքի պիտի յայտնուի փրկութեան համար անոնց որոնք անոր կը սպասեն: